In juni 2025 brachten de broers Luc en Jean-Pierre Dardenne het ondertussen door het UFK/UCC met de Cavens-prijs bekroonde Jeunes Mères uit, een van hun sterkste werken in jaren en een film waarmee Les Filles du Ciel, het zelfgeschreven langspeeldebuut van actrice Bérangère McNeese (onder andere ooit te zien in Grave van Julie Ducournau) heel wat elementen deelt. Ook hier het leven van jonge vrouwen aan de zelfkant van de maatschappij, sociale problematiek, ongewenste zwangerschap, de band tussen jonge dames … Helaas vallen die vergelijkingen niet zo positief uit voor Les Filles du Ciel, een prent die al dit materiaal op wel bijzonder zwakke manier inzet.
Hoofdpersonage is Heloïse, een vijftienjarig meisje over wie we initieel enkel te weten komen dat ze op straat lijkt te leven. Al gauw wordt er meer achtergrond ingevuld en leren we dat ze eigenlijk in een instelling woont, daar een ongepaste relatie had met een oudere begeleider en ongewenst zwanger werd ten gevolge daarvan. Bij de start van het verhaal wordt ze op een avond meegenomen door een blonde jongedame die samen met een paar vriendinnen op de bovenste verdieping van een flat leeft – ‘Le ciel’ noemen ze het zelf – waar ze elkaar steunen en beschermen.
De kleine gemeenschap waarvan de protagoniste gaat deel uitmaken roept eveneens echo’s op van bijvoorbeeld Bande de Filles van Céline Sciamma, maar ook in die vergelijking schiet Les Filles du Ciel helaas schromelijk tekort. Het begint bij de personages die zowel bij Sciamma als de Dardennes doorleefd zijn en voor wie we empathie opbrengen, terwijl hier iedereen enkel een soort type voorstelt en vaak zelfs wat irritant is, zonder dat we ons echt betrokken voelen bij de lotgevallen. Dat ligt zeker niet aan de jonge actrices die de personages gestalte geven (wat Jeunes Mères inzake vertolkingen ontlokte aan de cast was echt wel hoogst uitzonderlijk en kan je niet van elke film verwachten), maar wel aan het zwakke script waar ze mee aan de slag moeten. Alles is heel erg nadrukkelijk en voorspelbaar, en eindigt zelfs met een totaal potsierlijke finale die uit een slechte komedie lijkt te komen.
Het lijkt wat genadeloos om een debuut zo neer te sabelen en te vergelijken met het werk van wel heel erg grote namen, maar McNeese roept het echt wel wat over zichzelf af. Zo ook bijvoorbeeld in het gebruik van met de hand geschoten beelden: Luc en Jean-Pierre Dardenne zijn nu eenmaal de meesters in het hanteren van dat soort cameravoering en die benadering evenzeer regelmatig proberen inzetten voor een sociaal drama als dit, zal er onvermijdelijk voor zorgen dat je het op dat vlak moet afleggen indien je niet méér doet dan een aanpak louter kopiëren. Het resultaat is dan helaas ook bijzonder flets en leeg, en sleept zich vierennegentig minuten lang uiterst log voort.
