UM! – geen naam als een achteloos tussenwerpsel, maar een statement dat een uitroepteken verdient. Beatmaker en dj Umi Defoort legt met Pulse de hiphop even naast zich neer en toont zijn veelzijdigheid. Het nieuwe album klinkt helemaal als hemzelf.
enola: Je bent een tijd uit de spotlights geweest. Was dat een bewuste keuze?
Umi Defoort: “Ik zag onlangs een filmpje van John Galliano, de vorige designer van Maison Margiela, die een lezing gaf voor een groep modestudenten. Daarin sprak hij over hoe je eerste collectie – of album, in mijn geval – een combinatie is van alles wat je tot op dat punt hebt beleefd, waarna je meteen je tweede werkstuk moet afleveren. Sommige artiesten zijn misschien in staat om meteen een tweede album te releasen, maar ik had tijd nodig om te leven. Ik heb niets overhaast – bijna ten koste van mijn solocarrière – maar het was nodig en ik voel me heel oké bij hoe alles is gelopen. Pulse vertelt voor mij heel duidelijk het verhaal van mijn evolutie als artiest, maar ook hoe mijn leven in vele opzichten is veranderd ten opzichte van zes jaar geleden.”
enola: Wat heb je dan allemaal gedaan in het leven, de voorbije zes jaar?
Defoort: “Ik heb heel veel getourd met projecten die gaandeweg exponentieel groeiden in aanzien en populariteit (Defoort is dj bij Zwangere Guy en de rechterhand van Chibi Ichigo, n.v.d.r.), waardoor ik veel ervaring kon opdoen en een bepaalde mindset kon ontwikkelen. Daarnaast beïnvloeden natuurlijk ook de moeilijke momenten in het leven hoe je klinkt. Mijn debuut was echt hiphop, maar Pulse is meer elektronisch, dansbaar en poppy. Die evolutie kwam heel natuurlijk door in de lockdown samen met Chibi terug te gaan graven in de elektronische muziek van onze tienerjaren: UK garage, de dubstep van Benga, Mala, Scream of de Future Bass Movement met Flume of Hudson Mohawke. Maar ook jazz van Pharoah Sanders, John Coltrane of Archie Shepp. Hiphop was rebellie tegen de muziek van thuis, maar uiteindelijk kom je toch weer bij jezelf uit en dat is het punt waarop ik nu zit. Het komt van zoveel plekken en je doet nooit iemand bewust na, maar het sluipt er wel in.”
enola: Mag ik zeggen dat er een zekere melancholie over je album hangt?
Defoort: “Ik neem heel veel dingen op en ben van nature een vrij emotioneel persoon, die zeker altijd een melancholie met zich meedraagt. Tekstueel verwijzen die dingen natuurlijk naar minder leuke momenten uit mijn leven, zonder al te expliciet te gaan in het verwoorden van concrete gebeurtenissen. Het gaat me meer om de poging om het gevoel vast te leggen en in een paar woorden iets te vertellen waarbij iedereen kan voelen wat hij of zij wil. Je hebt natuurlijk die tweestrijd in mijn album: het is dansbaar én melancholisch tegelijk, een tegenstelling waar ik graag mee experimenteer.”
enola: De melancholie en de tweespalt zitten al meteen in het openingsnummer, een herwerking van “Everybody’s Got To Learn Sometime” van The Korgis. Waarom dat nummer?
Defoort: “Met dat nummer is het idee voor dit album gelanceerd, het was het eerste nummer dat ik heb gemaakt. Ik kende het nummer zelf niet, maar leerde het kennen via mijn kapper, die mijn eerste manager was. Die tekst sprak mij heel erg aan en daaruit is de song gegroeid. Ik heb er een beat rond gemaakt, met een ietwat epische feel, bij nader inzien, en het was niet gemaakt met de intentie om als opener te dienen, maar het voelde juist om die song als eerste te plaatsen.”
enola: Heb je die piano in “Pink Rose/Rework” zelf gespeeld?
Defoort: “De piano in het nummer is een sample van mijn vader die een liedje speelt dat ik heb ‘gecomponeerd’ toen ik acht was. Ik was thuis aan het zingen en mijn vader heeft opgeschreven wat ik aan het zingen was en herwerkt tot een pianopartij. “De Roze Roos” heette dat nummer toen, wat nu verveld is tot “Pink Rose/Rework”. Zingen heeft met andere woorden altijd al in mij gezeten, en hoewel dat zeer kwetsbaar aanvoelt, doe ik alle vocals op Pulse zelf, geen features. Ik wou een menselijkheid in dit elektronische album leggen en er is volgens mij geen puurdere manier om dat te doen dan met je eigen stem.”
enola: Komt er een fysieke release op vinyl? De plaat lijkt uiteen te vallen in twee helften die telkens toewerken naar een dansbaar laatste nummer.
Defoort: “Het album komt zeker uit op vinyl en ik vind het heel interessant om die opbouw uit te werken. Voor mij is het één trip die door dalen en hoogtes gaat, met dansbare hoogtepunten en introspectieve momenten. Jeroen van Herzeele, met wie ik ook live speel, injecteert op een nummer aan elke plaatkant free jazz in de dansbare beats, waardoor je thema’s krijgt die terugkomen en die een zekere circulariteit aan het album geven.”
enola: Hoe was het om live te spelen op We Are Open?
Defoort: “Heel leuk en ik vind het hele proces razend interessant. Tot nu toe heb ik vooral samenwerkingen gedaan, maar het is iets helemaal anders om zelf de eindverantwoordelijke te zijn; om zelf de planning op te stellen voor repetities, zorgen dat iedereen op tijd komt, kortom álles.
Live verlies ik me ook heel erg graag in de muziek. Ik zit in mijn eigen bubbel wanneer ik muziek maak en als ik mensen via mijn muziek mee in die bubbel kan trekken, is dat het mooiste waar ik om kan vragen. Optreden voelt telkens weer aan als een privilege om de ervaring te delen met een publiek. Er was bovendien veel volk en ik heb ook heel veel positieve reacties gekregen.”
Op 10 april kan je in de AB Club zelf gaan kijken hoe UM! live klinkt wanneer hij Pulse voorstelt.
