Vandaag de dag worden we overstelpt door (al dan niet fake) nieuwsberichten en zijn velen niet meer weg te slaan van sociale media. Dat er aan dit overmatig internet- en smartphonegebruik ook bepaalde risico’s zijn verbonden, bewijst het stijgende aantal incidenten waarbij onze privacy wordt geschonden of zonder pardon te grabbel gegooid. Inzake publieke bewustwording is er daaromtrent dus nog wel enig werk aan de winkel. Dat filmmakers hier in allerlei vormen op inspelen, hoeft niet te verbazen.
Ook de Amerikaanse cineast, producer en scenarist Christopher Landon is dit niet ontgaan. Dat illustreert zijn nieuwste prent Drop, een gijzelingsthriller die deze vaststelling samenvoegt met allerhande genre-elementen zonder echt veel persoonlijke inbreng. Landon trad in de voetsporen van zijn beroemde vader Michael Landon (Bonanza, Little House on the Prairie), maakte naam met z’n script van Disturbia en legde zich vervolgens toe op het horrorgenre – met Paranormal Acitivity: The Marked Ones, het weinig geïnspireerde Happy Death Day en Freaky tot gevolg.
Drop valt meteen met de deur in huis. De korte scène waarmee de film opent, doet echter niet meteen het beste vermoeden. Daarin wordt de bevallige Violet (vertolkt door Meghann Fahy, bekend van de populaire tv-reeks The White Lotus) het slachtoffer van huiselijk geweld – een trauma dat ze nooit helemaal te boven komt. Wanneer de weduwe en alleenstaande moeder dan toch eindelijk de moed bijeenschraapt om voor het eerst in jaren op date te gaan, neemt haar afspraakje met een charmante persfotograaf (Brandon Sklenar) een wel heel nare wending. Tijdens hun diner in een poepchic restaurant gelegen op de bovenste verdieping van een wolkenkrabber, wordt Violet voortdurend bestookt met anonieme berichten op haar telefoon, die klaarblijkelijk vanuit de directe omgeving worden verzonden en een steeds grimmiger karakter krijgen.
De hamvraag van de film is natuurlijk wie achter de bedreigende ‘digi-drops’ zit en hoeverre de protagoniste zich door de intimiderende boodschappen van de wijs laat brengen, ook al wordt ze het mes op de keel gezet. We moeten er geen doekjes om winden: het concept van Drop is gewoonweg te mager om gedurende anderhalf uur te kunnen blijven boeien. Regisseur Christopher Landon kent duidelijk wel de kneepjes van zijn vak en weet welke knoppen hij moet indrukken, maar uiteindelijk voelt het toch een beetje aan als een one-trick-pony en krijgt de film het knap lastig om zich lang genoeg staande te houden.
Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Wat deze thriller nog een beetje interessant of het bekijken waard maakt, is de visuele aankleding en het dynamische camerawerk. Drop speelt zich nagenoeg volledig af op één locatie en fotografieleider Marc Spicer (de DOP van Lights Out en Escape Room) weet die beperkte ruimte optimaal te benutten. Daarnaast maken intiemere shots – die aanvankelijk de in de lucht hangende romantiek moeten versterken – gaandeweg plaats voor een andere cadrage, waardoor de eetplaats welhaast tot een gouden kooi wordt getransformeerd.
Naderhand heeft het kat- en muisspelletje evenwel zijn beste tijd gehad, en tegen dat de aap uit de mouw komt, konden we onze ontgoocheling niet langer onder stoelen of banken steken.
