Adulthood is the hardest hood. Als je je daar staande kan houden, dan kan je het overal. Baz rapt op Balans vol vertrouwen over zijn twijfels en bevindingen, de ups en de downs, alles in de weegschaal.
Baz heeft zijn zaakjes én zijn prioriteiten op orde. Hij wil ‘geen weelde’, Baz wil ‘van de wereld zijn’. Wat gratis is, is het meest waardevol. Neem nu de zon. Die brandt. Dus zit Baz in zijn tuinstoel in de avondzon – desperadootje dabei. En als hij niet in zijn stoel zit, dan rapt Baz. En wij luisteren. Op Balans is gejaagdheid van geen tel; negen tracks lang zijn de beats jazzy van toon en contemplatief van inborst. “Focus” – en bij uitbreiding het hele album – zingt de lof van de kinderen, zijn vriendschappen, de liefde – en dat alles door dik en dun. Evenwicht wordt slechts bereikt door ook het negatieve mee in de balans te leggen: “ik neem niks voor lief, leef intensief, de vriendenkring is écht, niemand lijdt gezichtsverlies.” Tegenslagen overwin je nog het best samen.
De emoties op Balans zijn oprecht, doordacht en doorleefd, dus wordt het even stil wanneer op “Tuinstoel” de beats wegvallen en enkel een gitaar een eerbetoon aan gestorven vrienden begeleidt. Zwaar op de hand wordt het echter nergens en het geheel en laat ruimte voor zuurstof en lichtheid. “Weg Kwijt” draait uit op een rondje concurrentie- op-zijn-plaats-zetten: om de beurt leveren Roncha (“If I must, je t’explique in drie talen, gij klinkt echt heel dichtbij de goot – als fietspaden. Ik draag graag m’n steentje bij, als nierfalen. Het leven is zwemmen naar geld, als Nirvana”) en Baz (“Check die klassieke cyphergeluiden, jullie buiten in de kou, stalactieten – hoog tijd om af te druipen”) deadpan lekkere onzin af. En Roncha gaat in “Troebel” nog een stapje verder: “Vroeger kon ik een goede week op noedels leven – irrelevant, maar ik dacht ik doe het uit de doeken even”.
Om zijn hersenspinsels te vertalen bedient Baz zich van onze mooie Nederlandse taal. Gezien haar schier oneindige creatieve mogelijkheden is daar voldoende ruimte voor. Baz zegt “Verwondering” te zoeken, en kan in zijn zoektocht soms onze bewondering oogsten. “In deze marathon slalommend als Maradona maak ik met alles komaf. Kortom; ik ben er en blijf er”. De flow, het beeld en de lyric in het thema van het nummer klikken naadloos in elkaar.
Enkele lapsussen hebben wij moeten neerkrabbelen in ons schriftje: bij momenten trekt Baz het idioom echter ongemeen ver op. In “Tuinstoel” rijmt hij “Lui en lekker het luilekkerleven leven”. Samenstellingen hebben al eens de neiging om te rijmen op hun onderdelen, dus dit voelt als een gemakkelijkheidsoplossing. In opener “Contrast” gaat het van “tijden die vervlogen zijn, ook al is dat stilstaan, stilaan, stiekem standaard stereotypen staan stevig, start het leven, steady voor het u strategisch weer inhaalt”: dat zijn haast guidogezelliaanse stapstenen waarop de stem steunt, maar waar die stenen ons naartoe brengen, is mij alvast niet echt duidelijk. Al bij al blijven zulke uitschuivers binnen de perken en hier passeert het dus nog. Slechts één track krijgen we niet verteerd: “Maandagavond”, over writer’s block, klinkt – alle vormspelletjes (zoals mislukte en hernomen pogingen of voicemails) ten spijt – alsof Baz echt niets te zeggen had. Rappers teren nu eenmaal op teksten, dus een song over niets te zeggen hebben is niet de gelukkigste keuze.
“Vrij” daarentegen klinkt alsof het gemaakt had kunnen zijn in Queensbridge anno 1994 en biedt Baz een ideaal podium om helemaal met zichzelf in het reine te komen. Dit is wél helemaal top. Slotnummer “Gewoon ik” komt tot de slotsom dat de sleutel tot een goed leven is om gewoonweg (er) te zijn, of gewoon te zijn. Die conclusie mag ook dubbelen voor dit album.
