Joachim Trier is een bijzonder middelmatig cineast wiens zwaar overschatte The Worst Person In The World in een vlaag van totale zinsverbijstering een paar jaar geleden zelfs door de Unie van de Belgische Filmkritiek tot beste film van het jaar gekozen werd.
Een persvisie van een nieuwe Trier is dan ook iets om met de nodige scepsis tegemoet te treden, zelfs als komt de nieuwe productie met de extra aanbeveling van het winnen van de Grand Prix op het festival van Cannes 2025. En kijk, gedurende de eerste drie minuten van Sentimental Value denk je dan even als criticus dat je je kijk op de regisseur zal moeten bijstellen. De shots van een rustiek huis waarmee dit drama opent, zijn prachtig en doen het beste vermoeden voor wat komen gaat.
Helaas is wat dan werkelijk volgt van het ergste wat Trier ooit afleverde. Het begint bij de esthetische kracht van de opening die al heel snel afglijdt naar een fausse esthétique: de film paradeert met allerlei mooie plaatjes – inclusief een belachelijk nadrukkelijke hommage aan Persona van Ingmar Bergman – maar in wezen is het visueel allemaal erg banaal. Een personage laten praten over de schoonheid van schaduwen wil nog niet zeggen dat de beelden die daarmee vervolgens geassocieerd worden een meerwaarde krijgen. Ook metacommentaar geven over het feit dat een scène van een film-in-de-film zal gedraaid worden in één lange ononderbroken camerabeweging en dan vervolgens dat bewuste moment net niet op die manier te filmen, is heel zelfbewust, maar als er geen conceptueel kader voor is binnen de vormtaal van de film is het ook maar louter een leeg gebaar. Ongetwijfeld brengt het cocktail proevende adepten van de ‘betere film’ tot lyrische bespiegelingen, maar het is van een niveau van een eerstejaars klas filmmaken.
Als Trier al door de mand valt als een eersterangs charlatan op visueel vlak, dan is het thematisch en narratief allemaal nog veel erger gesteld. Sentimental Value draait om de moeilijke relatie tussen een vader – een filmregisseur – en zijn beide volwassen dochters. Allerlei familietrauma’s spelen mee, maar ook communicatieproblemen op persoonlijk, intellectueel en artistiek vlak: de oudste is een geschiedkundige, de jongste een theateractrice. Een nieuw filmproject van de pater familias rijt oude wonden open en leidt tot een soort mengeling van derderangs Woody Allen en Bergman voor beginners. Het is allemaal bedoeld als zwaarwichtige Freudiaanse bespiegeling terwijl het pseudo-intellectuele gezwets eigenlijk niet om aan te horen is. Iedereen – Renate Reinsve voorop – loopt zeer gekweld te acteren, uiteraard met de bedoeling ons nog eens extra diets te maken hoe diepgravend het allemaal wel is. Quod non.
Sentimental Value is cinema van de allerslechtste soort: banaliteiten inzake vorm en inhoud die verpakt worden in een vals artistiekerig jasje om zo mensen aan te spreken die eigenlijk niks met film hebben, maar wel het geveinsde bevestigende gevoel krijgen dat ze een betekenisvolle kunstervaring hebben beleefd.
