Met Sorda (ook bekend onder de internationale titel Deaf) gaat de Spaanse cineaste en scenariste Eva Libertad dieper in op een thema dat ze reeds verkende met haar gelijknamige kortfilm uit 2021 die heel wat lof oogstte en werd genomineerd voor een Goya.
Op even subtiele als tactiele wijze zoomt de filmmaakster in op het leven van Ángela, een dove pottenbakster die een gelukkig stel vormt met haar horende partner Héctor, met wie ze in blijde verwachting is van een eerste kindje. De film belicht de grote impact die Ángela’s beperking uitoefent op het zwangerschapsproces en de nakende geboorte van de baby. Sorda heeft aandacht voor zowel de manier waarop Ángela haar doofheid vlot geïntegreerd heeft in haar dagelijkse leven, maar evenzeer voor de obstakels die ze moet overwinnen wanneer een kind het evenwicht in de relatie met haar partner zal veranderen.
Libertads intieme benadering trekt de kijker helemaal binnen in deze besloten leefwereld. We zijn er getuige van hoe Ángela moet accepteren dat ze samen met Héctor een dochtertje opvoedt dat niet is zoals zij – het kind blijkt niet doof te zijn – en dat dus in een andere sociale omgeving zal opgroeien. Naarmate de tijd verstrijkt, stuit Ángela dan ook op maatschappelijke barrières en raakt ze steeds meer geïsoleerd. De frustraties die dit teweegbrengt, alsook de toenemende angst om het meisje niet goed te begrijpen, tasten bovendien haar zelfvertrouwen als moeder aan. Dit laat zich overigens al meteen voelen in een intense bevallingsscène, waarin het gebrek aan communicatie de stress in het verloskwartier de hoogte in jaagt.
De Italiaanse journalist Michele Faggi prijst de fijngevoeligheid die Eva Libertad aan de dag legt en het vermogen van de cast om door middel van gebaren en kleine handelingen dit innerlijke conflict bloot te leggen. De sterke acteerprestaties van Miriam Garlo (de zus van de regisseur die zelf ook lijdt aan een gehoorstoornis) en Álvaro Cervantes dragen dan ook absoluut bij tot de authenticiteit van de prent die dankzij Libertads weldoordachte regiekeuzes en solide script het etiket van de “probleem van de week”-film met glans overstijgt.
Ter voorbereiding van Sorda ging de regisseur verschillende gesprekken aan met dove vrouwen die hun verhaal deden over het zwangerschapsproces, de geboorte en de daaropvolgende periode – maar ook de ervaringen van haar zus Miriam waren een directe bron van inspiratie. Voor het sobere kleurgebruik van Sorda verdiepte Libertad zich in de schilderijen van dove kunstenaars om hun perceptie van de werkelijkheid beter te kunnen vatten. De emotionele impact die de film heeft, spreekt echter vooral uit de manier waarop de cineaste ons deelgenoot maakt van het verhaal, waarbij het geluidsontwerp een cruciale rol speelt. In een bepaalde sequentie schakelt Ángela haar hoorapparaat in en kunnen we het helse lawaai dat daardoor uitbreekt bijna aan de lijve ondervinden. Dan wordt de film plots ontdaan van alle geluid, en voelen we nog veel meer wat het betekent om constant te worden omringd door een doodse stilte – een effect dat de toeschouwer een beetje uit zijn lood slaat en waarmee Libertad tegelijk een krachtig statement maakt.
