Stick is een zielsgenoot van Ted Lasso, maar dan tegen de achtergrond van het golfspel. Een flinke dosis Tin Cup, maar met de lichtvoetige en soms zeemzoete toets die ook de Amerikaanse coach in Engeland tekende. Dit keer draait het niet om een cultuurschok en aanpassingsverschijnselen, want voor Ted Lasso werden die specifiek gecreëerd om het personage van Sudeikis zo goed mogelijk te laten gedijen. Deze keer is alles opgebouwd rond de onweerstaanbare glimlachcharme van Owen Wilson, al 30 jaar diens unieke kenmerk sinds hij opdook in de eerste Wes Anderson-films.
Het verhaal laat zich kort samenvatten. Pryce (Wilson) was ooit een van de grootste opkomende talenten in golf, maar na een woede-uitbarsting op het groen werd hij enkel nog een vage herinnering van het YouTube-filmpje van dat incident. Jaren later ontdekt Pryce een ruw en ongepolijst talent – de 17-jarige Santi – en hij overtuigt die om zich door hem te laten coachen. Samen met Santi’s moeder en Pryces oude caddy trekken ze rond van wedstrijd naar wedstrijd zodat Santi kan deelnemen aan een wedstrijd voor pro’s.
Op een paar rare zijsprongen na, waarin hij ook eens actierollen probeerde, heeft Owen Wilson zich al heel snel gesetteld in dat Anderson-archetype van de wat wereldvreemde snuiter die liefde en warmte zoekt maar telkens botst op het cynisme van de maatschappij of op de teleurstelling in zijn medemens. Het type dat meer potentieel heeft dan vele anderen, maar al snel ontdekt dat je niet tot aan de top geraakt met alleen maar een fragiel gouden hart. Het is min of meer Owens handelskenmerk en hij is er zo goed in geworden dat hij als vanzelf alleen al met zijn aanwezigheid een hele show of film een paar punten omhoogduwt.
Stick heeft inderdaad veel gemeen met de heerlijke film Tin Cup, die volledig was opgebouwd rond de charme van Kevin Costner. Wilson is niet dat type ruwheid en licht cynisme. Hij is in al zijn personages oprecht, altijd de man met het toch veel te dwaze plan Dignan uit Bottle Rocket, altijd de gekwetste vogel Eli Cash uit The Royal Tenenbaums. En ook al interesseert golf je geen bal en ook al ben je allergisch voor zeemzoeterigheid en scenario’s die bijna generisch zijn opgebouwd, net voor dit type van Wilson blijf je zitten kijken. Stap per stap elke complicatie en resolutie volgens het boekje, maar met een timing en lichaamstaal die je ervan weerhoudt met de ogen te rollen. Na enkele afleveringen wacht je zelfs met een glimlach het volgende cliché af, alleen maar om Wilson met die wat zeurderige stem te horen zeggen: “Aaah c’mon man. No.” En andere gelijkaardige geluiden.
Maar achter die façade van dat Wilson-typetje schuilt een zee van nuances en subtiliteiten. Wilson beheerst het métier goed en kan net genoeg verschillen aanbrengen waardoor alles afwisselend genoeg blijft, of het nu gaat om Charlie in Marry Me, Hansel in Zoolander, Gil in Midnight in Paris, Francis in The Darjeeling Limited, John in Wedding Crashers of Dupree in You, Me and Dupree. Het is hetzelfde typetje, maar altijd net niet hetzelfde personage.
Wat de reeks verder nog gemeen heeft met Ted Lasso, is de entourage waarmee het hoofdpersonage zich omringt. Hier helaas geen coach Beard of Roy Kent. Maar er is wel de kamerbrede grijns van de eeuwige antagonist van Wilsons personage Pryce, namelijk die van Timothy Olyphant die hier zonder blikken of blozen Don Johnson uit Tin Cup kopieert en haast nog uitvergroot. Perfecte casting dus. Verder werden enkele afleveringen ingeblikt door het duo dat ooit hoge ogen gooide met het overschatte Little Miss Sunshine, en de scènes on the road in de RV ademen inderdaad wat de sfeer uit van die roadmovie, maar dan zonder het geforceerde donkere-humorkantje. In Stick zit duisternis, maar als kern van verdriet, niet van vermaak.
Apple TV+ blijft een wat vreemde eend in de streaming-bijt. De multinational heeft nog geen series die een echt een eigen profiel bieden. Er zijn de eerder gezapig dan scherpe titels zoals The Morning Show en Your Friends & Neighbors. Je hebt pogingen tot harde sci-fi met For All Mankind, Silo en Foundation. Er is de sterke spionagereeks Slow Horses en er zijn de licht zeemzoeterige comedy’s als Ted Lasso en Shrinking. Stick hoort duidelijk thuis in dit laatste rijtje. Maar het blijft toch de streamer van degelijke reeksen die niet het brede publiek bereiken of dezelfde hypes genereren als bij de concurrentie.
Afgaande op wat Apple streaming reeds bracht, is er zeker aanspraak op bestaansrecht binnen het landschap, maar misschien ligt het probleem in het feit dat het gros van de series gewoon degelijk is zonder ooit echt uitzonderlijk te zijn. Geen uitschieter (op misschien Slow Horses en sommige van hun sci-fi na). Het zijn meestal series die vlotjes een 7 of een 8 scoren, maar niets memorabels achterlaten en dat geldt ook een beetje voor Stick.
Stick is te bekijken via AppleTv+
