Ze zijn zo langzamerhand kind aan huis op de Grote Kaai, maar ook deze derde keer ontgoochelden Pet Shop Boys niet. Dik veertig jaar ver in de carrière klonk het duo in Lokeren vitaal als immer.
Geen muzikale liefde is me ouder, of het zou Kinderen voor Kinderen moeten zijn. Pet Shop Boys staan me al bij sinds mijn tiende, en zo was het goed: een muzikale opvoeding behoort de betere pop te introduceren, en naast de ABBA-platen van mijn moeder betekende dat een kennismaking met de Top Dertig van 1986 op eigen houtje, en dus ook de heren Tennant en Lowe. Vandaag zijn we ontelbare jaren verder – decennia! – maar de liefde is er nog altijd.
Of moet ik zeggen “terug”? In mijn studentenjaren was er verwijdering, een vergeten meer dan een afstoten; er was zoveel anders en nieuws te ontdekken. Het zou pas zijn toen ik eind jaren negentig Actually terugvond, B-kantjes verzamelaar Alternative leerde kennen, dat de banden opnieuw werden aangehaald, om nooit meer te worden gelost. Pet Shop Boys waren er voor die momenten waarop eens geen liefdesverdriet diende doorgeslikt, levenskeuzes gewikt of examenresultaten betreurd, maar voor die zeldzame ogenblikken waarop het meezat; onschuldige wijlen van onversneden levensvreugde. En als het eens tegenzat, dan waren ze er ook. Ik weet niet of ik ooit echt een relatie heb weggekauwd op “I Don’t Know What You Want But I Can’t Give It Anymore”, maar het had gekund. De woede van “It’s A Sin”? Is me bekend, mijnheer, zelfs zonder de bijbehorende geaardheid; er zijn altijd redenen om kwaad te zijn. “What Have I Done To Deserve This?” Zó vaak verzucht.
Ik herinner me een tante, die mij en mijn neef en nicht toebeet of we dat nu “stichtelijk” vonden, die videoclip van “Rent” waarnaar we ademloos keken bij Adam Curry’s Countdown. Ik vermoed dat ze bedoelde dat songs over transactionele liefde niets voor prille tieners waren. Ik ben nog altijd van mening dat we ons niet vroeg genoeg op de hoogte konden stellen van de kille neokapitalistische wereld waarin haar generatie ons had geworpen; je kijkt het beest maar beter in de muil.
Ze had sowieso ongelijk. “Rent” was ook vanavond opnieuw een wonderlijk moment waarin Neil Tennant zich toonde als chroniqueur van die Yuppische Jaren Tachtig. Wanneer hij het zingt, klinkt dat “I love you, you pay my rent” bijna teder; “het is complexer dan dat” – of zo. “Opportunities” was nog zo’n momentje. “I got the brains / You got the looks / Let’s make lot’s of money” ging het cynisch, en ik vroeg me af of John Cale besefte dat hij dat “I got the money / You got the style” daar misschien wel onbewust gepikt heeft.
Dit is de Dreamland-tour, die onofficieel gewoon “een rondje greatest hits” mag heten. Er wordt onder twee straatlantaarns dus geopend met doorbraaksingle “Suburbia”, want zowel zij als wij weten dat er genoeg kruit van dat kaliber te verschieten is; opsparen is nergens voor nodig. Dat zowel Tennant als Lowe de eerste nummers een soort stemvorkbrillen op het smoelwerk torsen, doet glimlachen; niemand maakt zich met zoveel stijl belachelijk. Een nummer verder passeert een roadie, en fluks is dat masker alweer weg; professionalisme!
Achter het podiumbrede lichtscherm staat een band mee te musiceren. Dat zien we wanneer toetseniste-vocaliste Clare Uchima voor haar werk in “I Don’t Know What You Want But I Can’t Give It Anymore” even wordt uitgelicht. Twee nummers verder dagen roadies als wegenwerkers op, gaan de lichtpalen opzij, en het scherm omhoog. Nù zijn we begonnen. In “Left To My Own Devices” zingt Tennant nog maar eens over zijn plan om Che Guevara en Debussy op een discobeat te zetten, en hij kijkt daar tevreden bij. Hij weet dat het de juiste keuze was, net omdat hij de enige was die ze kon maken.
Het gaat vooruit; de ene knaller volgt de andere op. “Domino Dancing” is een meezingfestijn, “Popkids” het onofficiële volkslied van de fanclub. Chris Lowe heeft voor de gelegenheid en spiegelbolpet opgezet. In het dansbare, stevige “Paninaro” neemt hij een zeldzame keer het vocale voortouw; we gaan naar de club.
De eindspurt is op een nog steeds flauw “Dreamland” na onstuitbaar. Van die versie van “Always On My Mind” wordt een mens nog steeds zo blij dat zelfs The King er niet kwaad van kon worden. “Heart”, mààr de zoveelste single uit Actually, springt er vandaag uit als een echte banger. Meer imperial phase wordt het niet, met die glitterjas en zonnebril, en een lichtshow die bananas gaat. Toch is het “Vocal” dat in dat slot het absolute hoogtepunt is. Was “Popkids” een anthem, dan is dit het credo. “Every track has a vocal / And that makes a change”, zingt Tennant, terwijl Lowe de boel euforisch beukend de discotheek intrekt. Het is vijf minuten onversneden vreugde.
Wat volgt is afvinken van wat nog moest. “It’s A Sin” mag na een pesterig introotje dan toch exploderen, voor “West End Girls” rollen de lantaarnpalen weer naar elkaar toe. Een bloedmooi “Being Boring” is het slotakkoord. Pet Shop Boys hoeven niet te eindigen met een uitroepteken, maar ronden het nummer stil af. Een “thank you so much” besluit.
“It’s in the music”, zong Tennant ook in “Vocal”, en hij had zoals altijd gelijk. Als dit concert één ding was, dan wel een masterclass popmuziek. Er gaat niets boven een Pet Shop Boysconcert op een zaterdagavond.
