In de aanloop naar Halloween 1997 – toen dat feest nog helemaal geen culturele impact had in Europa – werd op het Amerikaanse publiek I Know What You Did Last Summer losgelaten, een ‘teenie slasher’ variant met toenmalige sterren Jennifer Love Hewitt en Sarah Michelle Gellar (beiden onvermijdelijk bedacht met bijrollen hier) die vooral wou meesurfen op het succes van Wes Cravens Scream dat een jaar eerder het vermaledijde genre op inventieve wijze had heruitgevonden. Dat leidde tot een hele resem afkooksels waarvan IKWYDLS zeker een van de meest succesvolle was: een wereldwijde opbrengst van (aangepast voor de inflatie van de ticketprijzen) bijna 300 miljoen dollar, uiteraard een vervolg en daarbovenop een laat (2006) straight-to-dvd derde deel. Het doen herleven van dergelijk materiaal is vaak een gok. Het jonge publiek waarop gemikt wordt heeft tenzij in uitzonderlijke gevallen – kuch Top Gun – vaak weinig binding met het origineel, maar het succesvol terug naar het witte scherm brengen van de slapende Final Destination reeks, bewijst dat er wel degelijk geld te verdienen valt met het opnieuw aanbieden van horrorconcepten die reeds ruimschoots dienst bewezen.
En dus mocht Jennifer Kaytin Robinson – scenariste van Thor: Love and Thunder – een script schrijven gebaseerd op exact dezelfde premisse: een groep tieners is betrokken bij een ongeval dat ze willen toedekken, waarna ze een voor een uitgemoord worden door een mysterieuze nemesis die beweert hun vreselijke geheim te kennen. De ‘gimmick’ is dat de tegenstander een vishaak gebruikt als geprefereerd wapen, een element dat bewaard wordt. Robinson mocht ook in de regiestoel plaatsnemen en dat is geen goede zaak, maar de problemen beginnen eigenlijk al bij het erbarmelijke scenario. Deze nieuwe versie weet immers niet wat die nu precies wil zijn: een nostalgische terugkeer naar de horror uit de jaren negentig,een zelfbewuste reflectie op dat soort films, of een hedendaagse kritiek op de nu als problematisch ervaren bouwstenen van het genre? Er worden allerlei knipogen uitgedeeld – naar Scream, Nicole Kidmans promofilmpjes voor AMC cinema’s en naar de vorige films – maar tegelijkertijd zijn we blijkbaar wel verondersteld van het ook nog allemaal serieus te nemen als een griezelprent. Die twee verschillende benaderingen botsen voortdurend en de film hangt dan ook – pun intended – met haken en ogen aaneen.
Minstens even erg – zoniet erger – is het gesteld met de beeldregie. IKWYDLS ziet eruit alsof we zitten te kijken naar een slechte serie die het aanbod moet opvullen voor een streaming service, met andere woorden, spuuglelijk. De digitale fotografie is hard en vlak, de composities zijn ongeïnspireerd en de dreiging die van dit alles uitgaat is dan ook nihil. Hersenloos vertier om de zomerse schermen mee te vullen kan best ok zijn, maar dan moet het wel getuigen van enig vakmanschap.
