De 39-jarige scenariste/cineaste Payal Kapadia was werkzaam binnen de reclamewereld en studeerde aan het Film and Television Institute van India. Ze heeft een achtergrond als documentairemaakster, liet zich voor het eerst opmerken met A Night of Knowing Nothing uit 2021 en wordt nu alom bejubeld voor haar tweede langspeelfilm All We Imagine as Light die vorig jaar in Cannes zowaar de Grand Prix in de wacht wist te slepen. Dat is op z’n minst verrassend te noemen voor een kleine film die mijlenver verwijderd ligt van de tradities in de glamoureuze en extravagante Bollywood-cinema.
All We Imagine as Light wordt in ieder geval niet gedreven door de flinterdunne plot. Kapadia wil daarentegen morele en maatschappelijke kwesties aansnijden, sociale commentaar leveren en tegelijk ook een genuanceerd portret van verschillende generaties ophangen. Van meet af aan dompelt de regisseur ons onder in het drukbevolkte Mumbai, waar ze drie vrouwen van diverse leeftijd volgt die zich ieder op hun eigen manier proberen staande te houden in het leven. Prabha (Kani Kusruti) is een toegewijde hoofdverpleegkundige die is vervreemd van haar naar Duitsland geëmigreerde echtgenoot en een sjofele flat deelt met haar jongere, wispelturige collega Anu. Verder is er nog de kokkin Parvaty, een weduwe die haar woonst dreigt te verliezen.
De warme vriendschap die zich tussen de hoofdpersonages ontwikkelt vormt de motor van de film: een fraaie stadskroniek die sociaal realisme koppelt aan een van schoonheid vervulde poëzie, en waarmee de cineaste ‘het onzichtbare’ onder de aandacht probeert te brengen.
Het eerste gedeelte van de film werd bewust opgenomen tijdens de periode waarin de stad geteisterd werd door moessonregens, omdat die volgens Kapadia een blauw-grijs diffuus licht teweegbrengen dat niet automatisch het tijdstip van de dag weggeeft. Kapadia, die een haat-liefdeverhouding met Mumbai heeft, wou geen romantisch beeld van de metropool schetsen, maar eerder een soort symfonie creëren die vanuit het gevoel is ontstaan. Kapadia – die aanvankelijk monteur wou worden – slaagt er in ieder geval in op die manier haar film een eigen gezicht te geven.
In de internationale pers wordt All We Imagine as Light bijna unaniem de hemel in geprezen omwille van zijn frisse benadering en emotionele helderheid. Payal Kapadia wist duidelijk de gevoelige snaar te raken en wordt vaak in één adem genoemd met de grote en invloedrijke Satyajit Ray, de Thaise minimalist Apichatpong Weerasethakul of de uit China afkomstige A Touch of Sin-regisseur Jia Zhangke – al wordt er ook een link gelegd met de Angolese schrijver José Eduardo Agualusa. Je moet alleszins met een vergrootglas zoeken naar opiniestukken die toch een meer kritische stem durven laten horen.
Hoe dan ook is All We Imagine as Light ambitieus in zijn opzet. Het is bewonderenswaardig hoe de prent van laatstejaars-eindproject tot een volwaardige full length feature film evolueerde. Veel scènes werden vanuit meerdere invalshoeken geanalyseerd en overgedaan, zonder dat het natuurlijke spel van de acteurs daarmee in het gedrang kwam. Kapadia verzamelde daarnaast ook veel getuigenissen van gewone burgers uit Mumbai om haar scenario wat meer gelaagdheid en bagage te geven.
Hierdoor straalt All We Imagine as Light een zekere kwetsbaarheid en empathie uit. Toch is het niet zo moeilijk om het sjabloon of patroon van de film te doorprikken. All We Imagine as Light onderscheidt zich in se nauwelijks van de manier waarop dit soort Europese producties of hedendaagse auteursfilms zijn ingevuld – en het is precies daar waar het schoentje knelt. De film is afwisselend betoverend mooi (wat zeker toe te wijzen is aan het hypnotiserende camerawerk van Ranabir Das), en dan weer een tikkeltje eentonig. Daarmee is de film toch nog een maatje te klein om te kunnen uitgroeien tot een echt overrompelende of intens aangrijpende kijkervaring.
