Alcarràs

In 2017 draaide de in Barcelona geboren Carla Simón met Estiu 1993 een film die een opvallende affiniteit vertoonde met het rurale leven op het Spaanse vasteland. Ze won met die prent onder andere de prijs voor het beste debuut op het filmfestival van Berlijn, maar niemand had kunnen voorspellen dat de cineaste vijf jaar later op het hoofdpodium zou staan om de Gouden Beer in ontvangst te nemen voor Alcarràs, een film met – jawel – een opvallende affiniteit voor het rurale leven op het Spaanse vasteland.

Zoals in de vijf jaar oudere voorganger speelt het ‘decor’ van het Spaanse – Catalaanse – binnenland een cruciale rol in het concept van de film. Hier is dat als motor voor het narratief over een kleine commune van perzikboeren die drastische veranderingen in de ogen kijken wanneer de eigenaar van hun gronden komt te overlijden en de erfgenaam van plan is alles te verkopen.

Simón groeide zelf op in deze cultuur en omgeving, en dat is zeker te merken aan de manier waarop die elementen in de film worden geïntegreerd. Het landschap waarin alles speelt – en de tactiliteit ervan in wind, licht en beweging – is veel meer dan een achtergrond voor het verhaal en maakt echt deel uit van de levens van de personages. De grootvader die al zijn hele leven het land bewerkt, de vader die moet worstelen met veranderende tijden en modernisering, de kinderen die er kattenkwaad uithalen, de tieners die er heimelijk wiet kweken of danspasje uitvoeren. Elk van de kleine verhalen in deze narratieve caleidoscoop is verbonden met het land en de film slaagt er heel goed in om te laten zien hoe de levenswijze en cultuur die vergroeid zijn met het landschap zowel iets zijn om gekoesterd en bewaard te worden, als toch ook een gevangenis vormen voor nieuwe generaties die inzien dat er geen toekomst meer ligt in het slaafs navolgen van wat hun ouders hen voordeden. Conflict is onvermijdelijk binnen die schets en de voortdurende botsing tussen stagnering en onvermijdelijke verandering – traditie als voedingsbodem maar ook als kooi – levert de stuwkracht voor dit innemende portret.

Simón bedient zich daarbij net iets té makkelijk van de geijkte ‘art house’-conventie die dicteert dat de camera iedereen en alles dicht op de huid moet zitten om intimiteit te creëren, maar ze weet uit die aanpak toch een zekere emotionele geladenheid te laten groeien die er meer van maakt dan een loutere formule. Hier en daar wordt er ook iets te nadrukkelijk gehengeld naar de sympathie en empathie van de kijker, maar je kan er niet om heen dat dit een film is die wel degelijk een eenduidige visie heeft op concept en beeldtaal en die weet aan te wenden voor het vrij subtiel evoceren van themata en emoties.

Een echt meesterwerk levert dat niet op en de Gouden Beer was misschien toch iets te veel eer, maar deze proeve doet zeker uitkijken naar toekomstig werk van Carla Simòn.

7.5
Met:
Josep Abad, Jordi Pujol Dolcet, Ainet Jounou
Regie:
Carla Simòn
Duur:
120'
2022
Spanje, Italië

verwant

Blog Film Fest Gent 2022

Van 11 tot 22 oktober is het weer zo...

aanraders

Drive-Away Dolls

Nadat ze decennialang als tandem de filmwereld verrijkten met...

Dream Scenario

‘Nicolas Cage is de enige acteur sinds Marlon Brando...

Evil Does Not Exist (Aku wa sonzai shinai)

Films zijn doorgaans gebaseerd op een sterk verhaal, of...

Civil War

Nog voordat iemand de film gezien had, veroorzaakte Alex...

La Chimera

De in Toscane geboren scenariste/regisseuse Alice Rohrwacher vestigde op...

recent

Roncha :: Fleecedekentje Thuglife

Berichtje aan alle rappers van België: goed bezig. Onze...

The Gentlemen – Seizoen 1

De serie The Gentlemen was een paar jaar geleden...

Louise van den Heuvel :: Sonic Hug

Op Sonic Hug neemt Louise van den Heuvel de...

Adania Shibli :: Een klein detail

Deining op de Frankfurter Buchmesse afgelopen editie. Kort voor...

Maria Montessori

Tegelijk een feminist én een moeder zijn was geen...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in