Het Franse drama Le Sixième Enfant is het langspeeldebuut van Léopold Legrand, een regisseur die vooraf op een aantal kleinere festivals in de prijzen viel met zijn kortfilms (en op het festival van Angoulème won dit debuut de publieksprijs). Gebaseerd op een roman van Alain Jaspard, stond Legrand ook zelf in voor het script van deze eersteling die nu niet meteen grootse dingen laat zien, maar dankzij een aantal bijzonder getalenteerde acteurs en actrices (die laatsten werden door de jury in Angoulème eveneens gehuldigd) toch enigszins overeind weet te blijven.
Nochtans probeert de film initieel wat te veel hooi op de vork te nemen door wat wel een catalogus lijkt aan sociale problematieken (klassenverschillen, armoede, maatschappelijke uitsluiting, geloof, ouderschap) allemaal op te lepelen aan de personages. Dat zijn twee koppels: het ene gespeeld door Damien Bonnard en Judith Chemla, woont in een caravan aan de rand van Parijs, het andere (Sara Giraudeau en Benjamin Lavernhe) bestaat uit welgestelde advocaten. Wanneer een zaak van kabeldiefstal beide koppels met elkaar in contact brengt, wordt de kern gelegd voor de eigenlijke plot: het in armoede levende gezin heeft 5 kinderen en een zesde dat eraan komt, de beide magistraten kunnen geen kinderen krijgen.
Wat het vervolg ontbeert aan degelijk narratief, wordt min of meer goedgemaakt dankzij de subtiliteit die vertolkingen en observaties aan het geheel weten te schenken – de blik in de ogen van Bonnard wanneer hij definitief overgaat tot een actie waarvan hij weet dat ze verkeerd is, een emotie op het gelaat van Giraudeau wanneer ze de kinderen op het woonterrein ziet spelen. Ook een simpel en conventioneel moment zoals het voor het eerst horen van de hartslag van een foetus, wordt dankzij rustige observatie iets meer dan enkel een dramatisch opbouwmoment. De film wint ook wat aan emotionele slagkracht omdat de focus komt te liggen op het dubbelportret van twee vrouwen die niet verder van elkaar af kunnen staan, maar toch een gedeelde lotsbestemming krijgen. Beide vertolksters weten de bekommernissen en twijfels van die vrouwen goed te vatten, waardoor alles een streep meer diepgang krijgt dan het basismateriaal eigenlijk in zich draagt.
Die extra dimensie kan niet verhinderen dat Le Sixième Enfant gaandeweg wel wat begint aan te slepen wanneer de film in herhaling valt en de plotwendingen iets te veel van het goede beginnen te worden. Ook de overdreven nadrukkelijke muziek had niet gehoeven en hetzelfde geldt voor de geforceerde pathetiek in het laatste half uur. Rest een weinig opvallende beeldtaal die enkel en alleen aan persoonlijkheid wint door een nogal bizar formaat met 1 op 5 verhouding, een vreemde keuze die opvallend genoeg goed blijkt te passen bij de leefwereld van de personages (de benepenheid van de caravan) en op die manier een zekere beklemming oproept. Dat is allemaal niet genoeg om de prent echt boven de middelmaat uit te tillen, maar verzekert wel een productie die net iets beter is dan wat je op het eerste zicht zou kunnen verwachten.
