In 2015 viel Ryûsuke Hamaguchi – die ondertussen wereldfaam verwierf met het Oscarsucces Drive My Car – op verschillende festivals in de prijzen met het vijf uur durende relatieportret Happy Hours. In de nasleep van de Oscarwinst en Hamaguchi’s opvolger Wheel Of Fortune And Fantasy, wordt nu ook het vier jaar oudere Asako I & II eindelijk in België uitgebracht (het gaat wel degelijk om één film zoals de originele titel Netemo Sametemo iets beter aangeeft). Anno 2018 leek deze opvolger van Happy Hour op het eerste zicht een heel andere weg in te slaan dan de zich traag ontvouwende voorganger, maar ook hier tastte Hamaguchi al emoties af en zocht hij vaak meanderende momenten op om op die manier prachtige observaties te laten openbloeien.
Anders dan Happy Hour is Asako I & II wel een film die duidelijker beantwoordt aan bepaalde genreregels. Dat is al duidelijk bij de opening waarin we getuige zijn van de ‘love-at-first-sight’-ontmoeting tussen Asako en Baku. Hun liefdesgeluk is echter van korte duur, want zes maanden na hun ontmoeting verdwijnt Baku spoorloos en blijft Asako verweesd achter. We vinden haar twee jaar later terug, op het moment dat ze Ryôhei ontmoet, een jongeman die echt wel een dubbelganger lijkt van Baku. Schoorvoetend begint ze een relatie met de nieuweling die als twee druppels water op haar verloren liefde lijkt.
Die romantische set-up wordt voortdurend doorspekt met poëtische en surrealistische momenten die de film een heel bijzondere toon verlenen. De kijk op kleine gebeurtenissen weven een subtiel web van emoties dat mooi wordt afgezet tegen de sterk geënsceneerde ‘grote’ momenten. Door enerzijds een klein intimistisch portret te maken van een aantal vrienden en dat te koppelen aan een bovennatuurlijke ‘romance’ die inzet op bevreemdende momenten en intense emotionaliteit ontstaat een heel hybride film die er toch in slaagt om een fragiele betovering vol te houden. Het indringende muzikale thema van de Japanse dj Tofubeats wordt uitstekend gebruikt en in de praat- en discussiescènes lijkt Hamaguchi wel een verre erfgenaam van Éric Rohmer. Dat idee komt trouwens nergens zo mooi naar voren als in het schitterende (wellicht toevallige) moment waarop de zon even door de glijdende grijze wolken breekt om een emotioneel crescendo kracht bij te zetten: ook de grote Rohmer liet toeval en weersomstandigheden toe in zijn films om er pure momenten van cinematografische poëzie mee te creëren.
Deze allegorie over volwassen worden en het zoeken naar de juiste levenskeuzes is dermate licht en innemend, dat je bijna over het hoofd zou zien hoe gebalanceerd en knap gemaakt de film wel is. De bedrieglijk simpele dialoogmomenten zijn pareltjes van compositie en de schijnbaar achteloze stijl verborg ook toen al de zelfverzekerde hand van een bijzonder sterk cineast.
