How I Met Your Mother is een ijkpunt in sitcom. Misschien niet zo populair als Friends, maar Ted, Barney, Marshal, Lilly en Robin slaagden er wel in het gat op te vullen dat het zestal Central Perk koffieslurpers achterliet. Toen HIMYM teneinde liep, speelde het idee voor een spin-off How I Met Your Dad, maar de pilootaflevering (met nota bene Greta Gerwig in de hoofdrol) werd door geen enkele studio opgepikt. Nu wordt het project opnieuw gelanceerd onder de titel How I Met Your Father. Het eerste seizoen telt voorzichtig 10 afleveringen, maar is ondertussen verlengd voor een tweede seizoen dat 20 afleveringen zal tellen. Het eerste seizoen lijkt op een lang uitgerekte pilootaflevering die op alle humorfronten zo opzichtig op veilig speelt, dat de serie nooit echt van de grond komt.
Het is een oude commerciële ziekte in Amerika dat zowat elke succesvolle serie een spin-off moet genereren. Happy Days baarde Mork & Mindy; Beverly Hills 90210 baarde Melrose Place en Models Inc.; Friends baarde Joey; Baywatch baarde Baywatch Nights en Baywatch Hawaii; The Big Bang Theory baarde Young Sheldon; The Cosby Show baarde A Different World; The Golden Girls baarde Empty Nest en The Golden Palace; Jackass baarde Viva La Bam en Wildboyz; Cheers baarde Frasier; … De lijst van populaire nevenpersonages die een eigen reeks krijgen, is eindeloos. Hier is de link niet een personage, maar ogenschijnlijk de locatie: het appartment van Ted en Marshal boven MacLaren’s bar.
Dit appartement is anno 2021 bewoond door Jesse en Sid. Aan de muur nog steeds prominent de twee iconische zwaarden. Jesse werkt als een Uber chauffeur en ontmoet zo Sophie, die op weg is naar een date met haar potentiële soulmate. Tot die date haar na de perfecte avond vertelt dat hij de volgende dag verhuist naar Australië. “Zo gaat het, zo ging het en zo zal het altijd gaan,” zoals dichters al eens zeggen. Terug thuis doet ze haar beklag tegen haar huisgenoot Valentina, maar die is te veel in de wolken om er voor Sophie te zijn. Haar nieuwe lief, Charlie, is overgevlogen uit Engeland om bij haar te zijn. Dit soort al te romantische actie moedigt Sophie aan haar perfecte date toch nog een keer te willen zien voor hij vertrekt. Dan pas ontdekt ze dat haar gsm en die van Jesse, de Uber chauffeur, verwisseld zijn geraakt. Ze zoekt hem op in de bar waar hij vertelde uit te hangen. Net op dat moment wil Sid, de eigenaar van de bar, zijn vriendin Hannah ten huwelijk vragen. Tijdens deze avond ontmoet Sophie ook nog Ellen, de zuster van Jesse… Zo heeft ze op een avond de voltallige bende ontmoet die haar zal begeleiden doorheen het wel en wee van haar liefdesleven. Want toekomstige Sophie, die in 2050 dit verhaal aan haar zoon verteld, meldt dat ze die avond zijn vader ontmoette.
Vanaf dat moment evolueert alles naar een doorsnee sitcom met vergissingen, foute aannames, personages met hun eigen ‘quirks’, bemoeizuchtige ouders, liefdesroes en hartzeer … allemaal braafjes op platgetreden paden. Dit is net wat deze reeks zo frustrerend maakt: ze moet immers opboksen tegen een voorganger die inventief was en soms licht gewaagd. How I Met Your Father blijft echter draaien in ‘veilige’ modus. Hier en daar worden al eens wat ‘gewaagdere’ zaken aangehaald (videocallseks, LHBTQ personages, de eerste keer seks uitstellen, cyberstalking …) maar het blijft allemaal zedig en braaf. Elke grap is geschreven met de intentie vooral niemand tegen de schenen te stampen. Dat werkt niet in een sitcom rond dit soort onderwerpen. Vorig jaar verscheen South Park: Post Covid waarin de jongens veertigers zijn. We zijn 2060 en Jimmy, de jongen met een fysieke beperking die altijd grappig wil zijn, is een ‘late night host’. Zijn moppen tijdens de typische intro van een dergelijke show, zijn zo overdreven politiek correct dat ze totaal niet grappig kunnen zijn. Dat idee is toepasbaar op deze hele serie. Anderzijds, als je terugkijkt naar de eerste seizoenen van Friends of How I Met Your Mother, dan merk je duidelijk dat die pas op kruissnelheid kwamen in seizoenen 3/4/5. Misschien verdient deze serie dus nog een beetje respijt? De laatste twee afleveringen van het eerste seizoen tonen al iets meer sprankel dankzij het inventief binnenbrengen van enkele personages uit hoofdreeks How I met Your Mother. Als seizoen twee dit kan doorzetten, is er nog hoop dat dit een degelijke reeks wordt. Nu is het allemaal vis noch vlees.
Meer illustere voorgangers hadden natuurlijk ook het voordeel van een onmiddellijke chemie tussen de hoofdrolspelers. Hier zijn de die duidelijk nog wat zoekend naar de juiste connecties en interacties. Hilary Duff is een goede keuze als de hopeloos romantische Sophie en zij vaart de juiste koers, het is de rest van haar bende die zich nog moet leren aanpassen aan haar ritme. Kim Catrall speelt de toekomstige versie van Sophie die in 2050 het verhaal aan haar zoon vertelt. Catrall verkoos deze serie boven het Sex and the City vervolg And Just Like That… omdat ze zich niet kon vinden in de nieuwe verhaallijnen van Carrie en haar vriendinnen. Een beetje een vreemde keuze want hier is haar bijdrage wel heel mager.
Een opmerkelijke factor bij How I met Your Mother was dat is dat 196 van de 208 afleveringen geregisseerd werden door dezelfde persoon: Pamela Fryman. Hier keert ze terug voor de helft van het eerste seizoen. Hetzelfde verhaal, dezelfde regisseur, deels dezelfde locaties, gastrollen uit de andere serie en toch vlot het niet. HIMYF heeft dan ook andere showrunners en andere schrijvers die collectief vastzitten in een bubbel van clichés.
Er is wel een element waarin deze reeks verschilt van talloze andere spin-offs. Zoals al gezegd, vertrekt deze reeks niet vanuit een nevenpersonage, maar vanuit een inversie van het concept gekoppeld aan een locatie. Dit past meer in de recente Hollywoodtrend van ‘Legacy sequels’ het heropgraven van oude franchises en hits, maar ook een parapluwoord voor hybride rebootsequels/remakes. Die trend startte voorzichtig met Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008), Tron Legacy (2010) en Scream 4 (2011), maar kwam vanaf 2015 op kruissnelheid met Mad Max: Fury Road, Jurassic World, Creed en Star Wars: The Force Awakens. How I met your Father past meer in deze trend dan in die van de klassieke spin-off. Zowel op het grote als het kleine scherm is dit triest fenomeen niet meer weg te denken (alleen al dit jaar: Ghostbusters: Afterlife, The Matrix Resurrections, Top Gun: Maverick, And Just Like That …, Dexter: New Blood, Chip ’n Dale, Lightyear, The Lord of the Rings: The Rings of Power, Obi-Wan Kenobi ….). Geen enkele van deze films/series doet ook maar enige moeite een nieuw verhaal te vertellen, maar teert op het bekende en vooral op commercieel gecreëerde veilige nostalgie voor de gemiddelde kijker. Of zoals een van de recensenten van de Roger Ebert site, Brian Tallerico, gepast het cynische gevoel bij dat soort ‘voorverpakte nostalgie’ verwoordt in zijn bespreking van de nieuwe reeks Obi-Wan Kenobi: “Remember how much you loved this!?!? Please love it again!”.
