Een goed melodrama maken, daar kennen ze in Hollywood iets van. Dit broertje van het drama heeft doorgaans een heel duidelijk doel: tranen met tuiten doen huilen. Melodrama kent in de cinema grote toppers (Douglas Sirk bijvoorbeeld) en diepe dalen (elke tearjerker met een hond). Het melodrama kent ook enorm veel variatie, maar het draait meestal wel om een vrouw. Wat ooit een krachtig genre was, werd sindsdien op het grote scherm vaak gekoppeld aan een ander genre (bv. rampenfilms, sportfilms), of werd door een Almodovar of Haynes eerder postmodern opgevat. Op het kleine scherm leek het melo volledig verwaterd tot de dagelijkse soaps. In 2016 kwam Don Fogelman op de proppen met het wel en wee van The Pearsons verspreid over zes seizoenen. Geen enkele zakdoek bleef nog droog bij de lotgevallen van Jack, Rebecca en hun drieling Kevin, Kate en Randall.
Dit zesde en laatste seizoen doet iets wat maar weinig series klaarspelen: een bevredigend einde opleveren. Het lijkt een schier onmogelijke taak om al de verhaallijnen van de vorige seizoenen – verhaallijnen die zich verspreid over meerdere decennia afspeelden – af te ronden, maar This Is Us slaagt daar wonderlijk in. De makers doen iets wat weinig makers nog aandurven: blindelings vertrouwen op de personages. Vaak moet het volgende seizoen meer zijn, grootser zijn en steeds weer maximaliseren. Dat eindigt dan vaak in een abrupte finale omdat de personages niet organisch zijn geëvolueerd, maar geforceerd geplaatst worden in een uitdijend narratief als pionnen zonder eigenschappen. This Is Us neemt wel de tijd om het volledige verhaal te vertellen en het doet dit magistraal.
De makers worden ook geholpen door een ongelooflijke cast die over de ganse lijn excellent is. Toch slagen Mandy Moore als Rebecca en Sterling K. Brown als Randall erin om hier nog bovenuit te steken. Het getuigt van lef van de makers om hierop in te pikken en de narratieve focus over de zes seizoenen langzaam meer naar hen te verleggen. In het begin lag de focus vaak meer op Jack, de perfecte vader. Daarna verschoof die naar Rebecca, de zelfopofferende moeder en Randall, met zijn familie. Ook al springt de serie vanuit de jaren vijftig tot in de nabije toekomst (ergens begin jaren 2030), alles is volledig verankerd in het nu. Via Randall, een zwart geadopteerd kind in een witte familie, volgen we de lange weg die hij aflegt om zijn identiteit te vinden in een wit Amerika. Via Rebecca volgen we de lange weg van de moeder die er plots alleen voorstond om drie kinderen op te voeden en nu langzaam aftakelt door dementie. Tussendoor staat de reeks ook stil bij onderwerpen als tienerouderschap, alcoholisme, oorlogsveteranen, obesitas, transraciale adoptie, Covid, paniekaanvallen, … De belangrijkste focus van de serie ligt echter op de kleine dingen van het leven die we moeten blijven koesteren.
Als een volwaardige tearjerker past This Is Us al zes seizoenen dezelfde succevolle trucs toe. Het is als die truc van Pixar, die er in elke film in slagen je aan het huilen te brengen. Je voelt de scènes van kilometers ver aankomen, je ziet de volledige mechaniek ervan voor je ogen ontvouwen en toch werkt het. In This Is Us werkt het omdat de personages zo goed zijn uitgewerkt en zo volledig natuurlijk groeien. Jack, de perfecte vader die niet perfect bleek en net daarom een perfecte vader wordt. Kevin, de narcist die dankzij het succes van z’n sitcom van vrouw naar vrouw fladdert tot hij realiseert dat een duurzame relatie niet kan lukken zolang hij het concept relatie overidealiseert. Pas nadat hij met de voeten op de grond wordt gezet door zijn vaderschap kan hij vooruit. Kate, gebukt onder het trauma van het verlies van een dierbaar iemand en getekend door een gewelddadige ex, ontmoet bij de weight watchers haar toekomstige echtgenoot Toby. Samen hebben ze twee kinderen maar gaandeweg leren ze allebei dat de scheiding een noodzakelijke stap in hun relatie is en niet hoeft te betekenen dat ze gefaald hebben als ouder of mens. Randall, die met zijn familie gaandeweg de serie overneemt. Hij worstelt met zijn adoptie, met zwart zijn in een wit gezin. Lijdt aan paniekaanvallen en breakdowns door zijn drang naar perfectie. Hij spuit de meest cheesy maar tegelijk prachtigste speeches. Adopteert zelf een kind, maakt carrière als politicus … zijn personage staat logischerwijze centraal op het einde van rit. Wat een personage en wat een acteur is Sterling K. Brown. Zijn prijzenkast moet bijna bezwijken onder de volkomen terecht gewonnen Emmy’s, Golden Globes en SAG’s.
De zes seizoenen samen tellen 106 afleveringen, dit laatste 18. Elk seizoen bevat meerdere pareltjes. Ook hier vallen er genoeg te rapen, maar de volwaardige hattrick die afleveringen 15, 16 en 17 vormen, blinken toch uit. This Is Us is hoogstwaarschijnlijk niet voor iedereen, maar als je je eraan kan overgeven, beleef je wel een mooie rollercoaster aan emoties. Deze bespreking vermijdt bewust de grote verhaallijnen en de spoilers. Begin gewoon te kijken. Als je na een aflevering denkt, geen spek voor mijn bek, da’s ok. Maar de kans bestaat dat je toch de hele rit wil uitzitten. Sommigen zullen This Is Us misschien willen categoriseren als een ‘guilty pleasure’. Niet doen. Dit is een van de mooiste tv-series van de laatste 10 jaar.
