In Apples verhaalt Grieks regisseur Christos Nikou over een pandemie waarin mensen hun geheugen kwijtraken. Maar is dit een gevolg van de natuur of een experiment van de overheid? Wat wel met zekerheid gezegd kan worden, is dat Nikou zijn kijkers overspoeld met absurdisme, hoop en levenswijsheid!
We maken kennis met Aris (Aris Servetalis), een Griekse man die plots zijn geheugen verliest. Hij valt in een dystopisch stadje in slaap op de bus, weet niet meer wie hij is en de buschauffeur besluit een ambulance te bellen. In het ziekenhuis zijn ze niet verbaasd over de conditie van de veertigjarige man, want hij is de 10450ste patiënt die met geheugenverlies binnenkomt.  Samen met zijn geheugen, verliest Aris ook zijn identiteit, hij wordt gereduceerd tot een ding. Maar wanneer Aris uit het ziekenhuis ontslagen wordt, krijgt hij de kans om opnieuw een persoonlijkheid te creëeren aan de hand van opgelegde opdrachten. Een absurd verhaal dat enigszins doet denken aan een andere Griekse grootmeester: Yorgos Lanthimos, die in 2015 de harten van het cinefiele publiek veroverde met The Lobster.
Cinematografisch kiest Nikou voor scènes in de stijl van Roy Anderson: sober, minimalistisch en deprimerend met een tikkeltje humor erin verweven. Nikou laat zijn verhaal tot leven komen via zorgvuldig gekozen momenten die omhuld worden door sublieme close-ups. Wanneer Aris een appel wast, vloeien de waterdruppels krachtig op de appel neer. Wanneer hij diezelfde appel snijdt, komt het kraken van de vrucht intiem binnen in je oorschelpen. De protagonist in Apples leeft voortaan zonder eigen mening, maar Nikou geeft zijn kijkers wel de ruimte om na te denken over het concept geheugen. Hij creëert abstracte scènes die je dwingen om stil te staan bij de tijd. Om zelf na te denken over je identiteit. Om je af te vragen in hoeverre ons karakter gemanipuleerd kan worden.
Apples is niet per se vernieuwend maar wordt wel gekenmerkt door een intrigerende camera die de rol van Aris’ rechterhand op zich neemt. De camera is ontzettend nieuwsgierig naar alles wat in Aris’ hoofd omgaat. Hij volgt hem bij elke stap die hij zet, maar wanneer die observerende camera merkt dat het personage afstand nodig heeft, gunt hij die ook. Opvallend is ook dat de camera alleen interesse toont in Aris. Dit toont Nikou door af en toe intens in te zoomen op Aris, zodat zijn omgeving er op dat moment zelfs niet toe doet en volledig buiten beeld wordt gelaten.
Tot slot is Apples doordrongen van indrukwekkende dialogen. Nikou kiest niet altijd voor de gesproken taal, maar laat aan de hand van een sprekende lichaamstaal woorden tot leven komen. Zo is de lichte hoop die Aris koestert, soms zichtbaar in de mondhoeken die dan vliegensvlug plaatsmaken voor teleurstelling en ontgoocheling. Ook geluid is een constante in Apples. Melancholische klanken, hoopvolle noten en swingende deuntjes, vloeien soms ruw, soms sensueel en soms zijdezacht over in elkaar. Het is een film met sprekende muziek die de scènes tot leven laat komen. En het is precies dat leven, dat cruciaal is in Apples. Dat leven, bestaande uit hoop,teleurstelling, liefde en chaos, is de reden van ons bestaan hier op aarde. En zelfs zonder geheugen, vinden we als mens toch nog een manier om met dat indrukwekkende leven om te gaan!
