5 Years Rotkat Records

15 juli 2021 OLT Rivierenhof, Deurne

Rotkat Records uit Antwerpen bestaat vijf jaar en dat verdient een feestje. In samenwerking met het OLT stelde het sympathieke label een affiche voor hun verjaardagsfeest samen. We kregen een staalkaart van wat ze allemaal te bieden hebben, en dat gaat duidelijk héél breed. Variatie troef vandaag met jazz, arthouse-pop en de nedertronica!

‘Een ellendige juli-avond, met een motregen die de dappersten van de straat veegt’ zou een goede openingszin geweest zijn van deze recensie, ware het niet dat een illustere naamgenoot er eertijds mee aan de haal is gegaan. De moed en het water zonken in het aan het gure weer aangepaste schoeisel wanneer we naar het normaal zo idyllische Openluchttheater fietsten. Blijkbaar waren we niet de enigen die er zo over dachten.

Leeg was immers de rotonde toen Namid & Sondervan aan hun set begonnen. Iedereen die er was kroop op de stoeltjes zo dicht mogelijk tegen het podium in de hoop om toch maar een beetje droog onder de podiumtent te zitten – en dan nóg was er plaats over. Deze releaseshow begon aftastend: het riet van de saxofoon werd zachtjes ingeblazen en drumvellen werden strelend beroerd, tot de drums van Maarten Moesen en de bas van Fré Madou in elkaar haakten en de intensiteit werd opgevijzeld. Bart Borremans en Vincent Brijs kregen een onderlaag om over te soleren, terwijl Dago Sondervan krakende achtergrondgeluiden uit de algoritmes van zijn laptop perste, als kwamen ze van diep onder de grond. Want daarvandaan leek dat gebrom te komen. Als aardplaten die hortend en stotend over elkaar schuren, de moeder van alle parinsgdansen. En voortdurend improviserend en op elkaars inbreng reagerend was de muziek eveneens een paringsdans, waaruit parmantig baltsend op het ritme van de bas melodieën en ritmes werden geboren, met als hoogtepunt het snelle tikken waarmee de drum een antwoord bood op de muziek die via live coding op de laptop werd geprogrammeerd. Een optreden dat zeker niet vanzelfsprekend was, maar toch te kort was en dorstig maakte naar meer.

Daarna was het de beurt aan Brik Tu-Tok, het muzikale rariteitenkabinet van theatermakers Maxim Storms en Linde Carrijn. Ze maken arthousepop en halen daarvoor alles uit de kast, en dat mag u gerust letterlijk nemen: we zagen voor en achter een paarsroze gordijn kostuumwissels van witte en zwarte pruiken, witgepoederde gezichten, bodywarmers, een overall en knalgroene slippers met bijpassende kousen, hoofddeksels van twee aan elkaar geniete zeemvellen en instrumenten gemaakt van huisvlijt, zoals blaasbalgen met belletjes erin.

De muziek stuiterde evenzeer alle mogelijke richtingen uit. Een funky baslijn en bulderende bassen ondersteunden de theatrale bewegingen en oosterse synthriedeltjes bij “Back Back Back”. Voor “Please, Danny!” lijkt Storms op een kruk ingetogen te gaan zingen, maar hij zet dan een van pieken voorziene bril op zijn neus, alvorens een melodica boven te halen. Gooi vooral al je verwachtingen overboord.

Het is een beetje jammer bij een optreden wanneer de focus op de show ligt en de meeste muziek voorgeprogrammeerd uit de boxen schalt en soms is het misschien iets té vrijblijvend. Je had eerder de indruk naar een theatervoorstelling dan naar een optreden te kijken en de vele verkleedpartijen moesten de richtingloosheid van sommige nummers maskeren, maar dat werd ronduit goedgemaakt op de sterke momenten wanneer dit Gesamtkunstwerk van extravaganza er voluit voor ging. Zo zweepte een retestrak “Badass” de dansers in het publiek op met een zoveelste kostuumwissel (een soort expressionistische vergeet-me-nietjes mét zorromaskers?). Dit is een show die we in elk geval niet snel zullen vergeten – en dan moesten ze nog een plastic varken in de micro doen zingen. Hoe absurder het werd, hoe meer het publiek mee ging met de band. “Croky, are you ready to crack?” werd uit volle borst meegezongen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was – en dat was het ook op dat moment.

De grootste naam op het label, Borokov Borokov, mocht de avond afsluiten. Deze groep staat graag tussen de mensen en dus kropen haar leden nu op het verlaagde podium helemaal naar voren, terwijl het publiek helemaal tot tegen de bühne was geschoven om toch maar een beetje droog te staan. Druppelsgewijs was dat publiek in de loop van de avond aangegroeid naarmate de neerslag minderde en uiteindelijk liep de avond nog uit in een dansfeest, ondanks het feit dat de groep al negen maanden niet meer had opgetreden en slechts twee repetities (waarvan er één de soundcheck voor dit optreden was) in de vingers had voor deze avond.

Want stilstaan is onmogelijk op de niet aflatende stroom van stampers die dit Borgerhoutse drietal afvuurt. “Doordeweekse man” werd door iedereen meegekweeld, armen gaan bij “Half Vier” gelukzalig de lucht in. ‘Is iedereen klaar voor wat heiligschennis?’ vraagt Noah Melis alvorens een smerig nummer met een hortend ritme en glibberige melodie over met elkaar naar bed gaan in te zetten, waarbij het medium evenzeer de boodschap is. “Bachelor Beat” pompt zwoel en voor de geslaagde George Michaelcover “Ik wil je Seks” wordt de gastbijdrage voor een keer niet uit de machinerie getoverd maar komt zangeres Tristan mee het podium op.

Borokov Borokov bidt qua geluid soms voor hetzelfde altaar als Kraftwerk, met dat verschil dat er zichtbaar aan knoppen wordt gedraaid – véél aan knoppen wordt gedraaid – en er gedanst wordt tot ze over hun monitor struikelen of hun broek scheurt. In een ideale wereld is dit in feite catchy hitparademuziek, maar het valt nog af te wachten of ze zullen worden uitgenodigd voor de reboot van Tien om te Zien. Het einde van de set wordt geplaagd door technische problemen, maar dat wordt vakkundig opgevangen met een welgemeend “Godverdomme!” en het kan de pret niet drukken.

Zo nam in de loop van de avond gelukkig de muziek de hoofdrol over van de regen, om uiteindelijk triomfantelijk te zegevieren. Rotkat Records mag op deze manier blijven verder doen en ons blijven verrassen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =