Stalner & Simon :: De vreemde vogel 1: Eugénie

Een nieuwe samenwerking tussen Cédric Simon en Eric Stalner neemt ons mee naar het Parijs van de voorlaatste eeuwwisseling. In het voetspoor van Eugénie worden zowel de armste als de rijkste buurten aangedaan en de kiem gelegd voor wat mogelijk een geweldige reeks wordt.

Soms zit inspiratie in een klein hoekje. Eric Stalner vond in een boek over het oude Parijs de foto Joueur d’orgue van Eugène Atget, de fotograaf die in de late negentiende en vroege twintigste eeuw het leven in de Franse hoofdstad documenteerde. Naast de orgeldraaier is een meisje te zien: Eugénie. Stalner was dol op de foto en hing een uitvergroting aan de muur, die opgemerkt werd door Cédric Simon, de scenarist met wie Stalner eerder Pot-Bouille maakte. Simon liet zich eveneens inspireren door de foto en fantaseerde een leven bij elkaar voor Eugénie.

Dat speelt zich deels af in De Zone, een tot de verbeelding sprekend, maar vandaag in de vergetelheid geraakt onderdeel van de Parijse geschiedenis. De Zone ontstond dankzij het verbod op permanente bebouwing in de verdedigingsgordel rond de stad. Het gebied werd een soort niemandsland, waarin houten huisjes en andere tijdelijke vormen van huisvesting een thuis boden aan een bont allegaartje gelukzoekers. Na de Tweede Wereldoorlog moest De Zone geleidelijk aan plaats maken voor stadsvernieuwing dan wel -uitbreiding (een deel ervan ruimde baan voor de Périphérique) en rond 1970 was het gebied helemaal van de kaart geveegd.

Lang voor het zover is, woont de fantasieversie van Eugénie in De Zone. Ze kwam er samen met haar grootvader Arthur terecht nadat een brand De Vreemde Vogel, het theater van de familie, in de as legde. Het duo wordt opgenomen door een gemeenschap van sjacheraars en straatboefjes. Samen met leeftijdsgenoten schuimt Eugénie de straten van Parijs af op zoek naar slachtoffers voor hun oplichtingstrucjes. Ze worden daarin bijgestaan door Tibor, een mensenkind met een goede ziel die wel eens in schimmige zaakjes betrokken raakt.

Hoezeer De Zone en het leven dat er geleid wordt ook te romantiseren valt, wat uiteraard ook gebeurt ten dienste van het verhaal, De Vreemde Vogel toont ook de grauwe kant: de bittere armoede, de meedogenloosheid waarmee wie het minder heeft geconfronteerd wordt, het in die tijd populaire Laudanum-misbruik en het harde feit dat weinigen echt te vertrouwen zijn: het komt net zo goed aan bod in dit boek.

De foto van Atget heeft zijn impact niet gemist op Stalner en Simon. Van het eerste deel van De Vreemde Vogel hebben ze immers een meeslepend en veelbelovend boek gemaakt dat met een flinke lading vuurwerk eindigt en de nodige verwachtingen creëert voor het vervolg, dat ondertussen overigens al in het Frans verschenen is. Als dat even goed blijkt als deze start, dan zijn we hopelijk vertrokken voor flink wat uren leesplezier.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 16 =