Never Have I Ever

Never Have I Ever vertelt het verhaal van Devi Vishwakumar (Maitreyi Ramakrishnan), een Indisch tienermeisje dat samen met haar moeder en nicht opgroeit in Californië. Het verhaal is deels gebaseerd op dat van The Office US-actrice Mindy Kaling, die de reeks samen met scenarioschrijfster Lang Fisher schreef en regisseerde. Never Have I Ever is een schoolvoorbeeld van high school drama of toch hoe dat zou moeten zijn. Het is dus allesbehalve een typisch tienerdrama.

Als veertienjarig meisje houdt de diversiteit van de cast van je favoriete serie je nog niet echt bezig, tenzij je zelf geen wit veertienjarig meisje bent. In tegenstelling tot veel andere teendrama’s is de cast van Never Have I Ever zo divers, dat average white guy Ben Gross (Jaren Lewison) eerder een uitzondering is dan de norm. Devi en haar gezin zijn Indisch, Devi’s beste vriendinnen zijn zwart en Aziatisch, haar psychologe is zwart en de jongen waar ze een oogje op heeft is half-Japans. Het is slechts een kleine opsomming die illustreert dat Never Have I Ever niet aan tokenisme doet. De reeks geeft ook Indische, zwarte en Aziatische tieners volwaardige personages om zich mee te identificeren.

Ok, de hunk wordt aanvankelijk een beetje gereduceerd tot lustobject dus we moeten hier niet al te politiek correct willen doen, maar die inclusiviteit verdient het echt wel om te worden benoemd en toegejuicht. Want waar de serie net als Sex Education in slaagt, is er voor te zorgen dat de diversiteit zo genormaliseerd wordt, dat je er tijdens het kijken niet eens bij nadenkt. Je krijgt dingen mee over de Indische cultuur, maar dit gebeurt niet op een exploiterende, belerende of spottende manier. Het is ook verfrissend om eens niet met het gezin van het hoofdpersonage rond de kerstboom te zitten, maar naar een Ganesh Puja-viering te gaan.

 

In Never Have I Ever kan dus niet alleen een wit vijftienjarig meisje iets herkenbaars vinden en de inclusiviteit stopt ook niet bij diverse huidskleuren of geloofsovertuigingen. Ook verschillende geaardheden worden op een niet-stereotype manier genormaliseerd. Al die uiteenlopende personages breken los uit de geijkte verwachtingspatronen. Je krijgt als kijker het gevoel dat het oké is om jezelf te zijn. Devi’s moeder Nalini (Poorna Jagannathan) is overigens voor alle pubers, niet alleen voor Indische tienermeisjes, herkenbaar en hilarisch. En dan lachen we niet met hoe ze spreekt, maar met wat ze zegt. “Pray you get into Princeton. Don’t waste your prayers on stupid things like world peace,” is maar een voorbeeld.

De verteller, tennislegende John “You cannot be serious” McEnroe, blijft bovendien niet alleen bij het verhaal van Devi. Hij vertelt ook over haar klasgenoten. Kaling en Fisher houden het dus niet bij een diverse cast en niet-stereotiepe personages. Ze tonen ook verschillende perspectieven, leefmilieus en achtergronden, wat ervoor zorgt dat je sympathie voelt voor elk personage. Dat is toch iets wat vaak ontbreekt in tienerdrama’s. Je krijgt meestal alleen het perspectief van het vijftienjarig wit meisje dat een beetje quirky is en tot grote verbazing van de populaire cheerleaders uiteindelijk met de knapste atleet van de school aan de haal gaat.

In Never Have I Ever keren sommige van die patronen wel terug. Een high school tienerdrama is nogmaals misschien niet het genre om politiek correct over te willen doen, maar de makers doen toch een aardige poging om sommige patronen te doorbreken. Zo is de belangrijkste verhaallijn niet of Devi er al dan niet in slaagt om het hart van haar ”crush’ te veroveren, maar draait het veel meer om Devi’s persoonlijke ontwikkeling en hoe ze door de reeks heen een trauma probeert te verwerken. Hoewel ze in de eerste aflevering bidt voor een vriendje, is haar liefdesleven uiteindelijk een beetje bijzaak.

Devi’s moeder en de verteller zijn niet de enige die de kijkers doen lachen. U kent Mindy Kaling als actrice, schrijfster en producent van The Office US. Het is dan ook geen verrassing dat Never Have I Ever heel grappig is. Ook al richt de reeks zich op een totaal ander doelpubliek dan The Office US, Kaling bewijst dat ze ook perfect weet wat er bij dit jonge publiek speelt. Samen met Fisher bedacht ze bijvoorbeeld oneliners als “I left the funeral by your side when Nick Jonas married an Indian woman that wasn’t you!”

Ook de referenties aan andere Netflixseries stapelen zich op, waardoor de schrijfsters de reeks op een heel slimme manier enorm dicht bij de leefwereld van hun kijkers brengen. De metareferenties aan Riverdale zijn weinig subtiel, maar ook in quotes sluipen verwijzingen. Zo zegt Devi: “I’m not Marie Kondo-ing members of this family for your dumb India move,” en Eleanor: “Not gonna happen, Sharon. Ya basic.” Die laatste is een duidelijke knipoog naar The Good Place.

Naast het feit dat Kaling en Lang bewijzen dat ze mee zijn met de ‘Netflixcultuur’, lijken ze ook de ‘tiener- en internetslang’ onder de knie te hebben. Dat ze die woordenschat toekennen aan de vijftigjarige psychologe van Devi maakt het alleen maar beter natuurlijk. Dat Never Have I Ever naast die briljante humor en inclusiviteit op de juiste momenten ook de nodige diepgang kent, maakt het een schoolvoorbeeld van wat een tienerdrama zou moeten zijn.

Misschien dat ik als recensente net iets te oud ben voor deze reeks, maar eerlijk gezegd keek ik alles op een avond/nacht volledig uit. En Mindy Kaling heeft het gemaakt dus we hoeven dat niet als guilty pleasure te klasseren, toch?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =