Hailu Mergia, Mike Majkowski & Tony Buck :: 9 oktober 2016, Het Bos

Taxichauffeurs met een muziekcarrière on the side zijn ongetwijfeld geen zeldzaam goed, maar het verhaal van Hailu Mergia leest wel erg als een meeslepende feelgood film. Een kort portret van de man gemaakt door Far Off Sounds wist alvast een brede grijns op ons gezicht te toveren. Een grijns die ook bij dit concert geregeld op onze tronie verscheen.

Na jarenlang in allerlei ensembles actief geweest te zijn in de Ethiopische muziekscène, zowel voor als na de communistische coup, ontvluchtte Mergia in de jaren tachtig samen met verscheidene leden van zijn band The Walias zijn thuisland tijdens een tournee in de Verenigde Staten. Daar ruilde hij zijn muzikantschap in voor een stabielere job als taxichauffeur, tot de blog Awesome Tapes From Africa enkele van zijn platen ontdekte, opnieuw uitgaf en uiteindelijk de man de kans gaf om opnieuw op een podium te staan. Drie heruitgegeven platen later is Mergia weliswaar nog steeds taxichauffeur in het dagelijkse leven, maar die muziekcarrière scheert gelukkig ook opnieuw hoge toppen.

Optreden doet Mergia niet meer met de ondersteuning van zijn oude maatjes The Walias, noch met oude wapenbroeder Mulatu Astatke (dat zou nochtans een fantastische affiche zijn), maar ondersteund door Westerse muzikanten. Voor deze tournee zijn dat de ondertussen al langer met Mergia samen spelende Mike Majkowski en nieuwe drummer Tony Buck. Beiden zijn niet van de minsten: Buck verdiende zijn sporen onder meer bij het fantastische improvisatietrio The Necks en Majkowski duikt geregeld op in allerlei projecten waarin experiment en vrije improvisatie centraal staan.

Hoewel die twee muzikanten in een ondersteunende rol opdraven, zorgen ze toch voor een behoorlijke klankverschuiving ten opzichte van de platen van Mergia, vooral gekenmerkt door een nadruk op potige grooves. Funk was dan wel een belangrijke invloed in Mergia’s glorieperiode, zelfs met zijn stevigst groovende band The Walias klonk ’s mans muziek nooit zo vurig groovend en opjuttend als hier op het podium. Dat levert het voordeel op dat deze herneming van Mergia’s carrière meteen enkele boeiende nieuwe accenten legt, die ook doet uitkijken naar nieuw studiowerk.

Mergia zelf was niet enkel muzikaal nog steeds in topvorm, zijn hele verschijning straalde ook een bijzonder hoge schattigheidsfactor uit, wat het concert erg memorabel maakte. Hem een dansje zien opvoeren wanneer hij zijn accordeon omgordde, goedkeurend staan knikken naast Majkowski terwijl die een solo neerzette of mee neuriënd terwijl hij volledig solo de toonladders van zijn accordeon op en af rende, het zijn in feite ontroerende momenten die het trio een erg sympathiek imago meegaven. Het duidelijke spelplezier van Buck en Majkowski die hier en daar Mergia uitdaagden en onverwachte wendingen namen, droeg daar enkel maar meer toe bij.

Na anderhalf uur concert dat schipperde tussen diepe grooves, naar het beste werk van Deep Purple neigende extatische climaxen en enkele welkome melancholische rustpunten (waaronder zelfs een compositie waarin Mergia zong), bleef dan ook die grijns achter die we ook kregen na het zien van dat korte videoportret van Mergia. Soms kan muzikaal enthousiasme inderdaad bijzonder aanstekelijk werken en kan ook een optreden de uitwerking van een feelgood film hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − twaalf =