Guerilla Toss’ optredens zijn berucht om het teweegbrengen van de meest exuberante energie-uitbarstingen. Die reputatie ten spijt, laten de extatische dance punkers met hun eerste full album minder de teugels vieren dan verhoopt.
Nochtans zijn op Eraser Stargazer de elementen die een Guerilla Toss feestje kenmerken aanwezig: bass grooves, blikken-dozen-percussie, krijsende gitaren en vooral een repetitief, energetisch ritme. Dit alles wordt nu strakker afgelijnd en beter gemixt, al leidt dat niet automatisch tot betere of meer bezwerende songs. Vooruitgeschoven single “Diamond Girls” laat nog een vlaag van uitbundigheid horen, maar het overgrote deel van de plaat blijft wat dat betreft in gebreke.
Hoewel de Bostonians prat gaan op hun punk attitude en improvisatievermogen, klinkt dit debuut bij het New Yorkse DFA met voorgaande in het achterhoofd tamelijk gekunsteld. “Multibeast TV” is een aardige maar al bij al aftastende binnenkomer. Ook “Grass Shack” en “Color Picture” ontberen de nodige spontaniteit. Telkens blijven ze voortborduren op dezelfde ideeën. Misschien is de tijdspanne van schrijven en opnemen — zes weken — een teken aan de wand geweest, want het lijkt alsof de band angstvallig tracht aan te tonen dat ze ook binnen engere lijnen en deadlines kan fungeren. Doch is het net de tomeloosheid die Guerilla Toss voorheen onderscheidde van andere dance punk acts.
Vanaf het pulserende “Perfume” wordt het interessanter. Het is de beste song van het album en doet met zijn baslijn zelfs subtiel aan Les Claypool capriolen denken. “Big Brick” tekent voor het meest uitgelaten moment, maar komt als voorlaatste nummer schromelijk laat om het gaspedaal te beginnen indrukken. Net zoals bij The Grateful Dead een vijftigtal jaar geleden, kunnen we besluiten dat de jams en de live-energie zich ook hier niet makkelijk laten bevatten in een studio-opname.
