Warhola :: Aura EP

Hij is een kind van zijn tijd, die Oliver Symons. Debuteerde op de planken van Junior Eurosong, en ging later aan de slag met door R&B geïnspireerde beats en elektronica. Het komt hem als Warhola – dan toch geen groep – op een puike debuut-EP te staan.

Is het de dood van Michael Jackson? Het opgroeien met Justin Timberlake als soundtrack? Of toch maar gewoon de borsten van Miley? Iets heeft in elk geval ook de bleekscheterigste jeugd ter wereld – de Vlaamse – richting R&B gedreven. Met het grote James Blakehandboek bij de hand, en het debuut van Alt-J op de dichtstbijzijnde streamingapp was de Rock Rally editie 2014 zo eentje om met gefronste wenkbrauwen naar te kijken. Wáár was dat jong Vlaams talent in Godsnaam mee bezig?

Blijkt nu: met goeie dingen. Klonk winnaar Warhola toen nog behoorlijk onvoldragen, dan laat debuut-EP Aura horen dat Oliver Symons klaar is. En dat hij in zijn jeugd véél Timberlake heeft gehoord. Want probeer maar om bij die schetterende blazertjes op het einde van “Lady” niét “The damage is done / So I guess I’ll be leaving” te neuriën. En is dat stoeien met een lichte autotune ook niet very Neptunes? Symons heeft van de grootsten geleerd.

En het maakt ook niet uit. “Lady” is van het beste dat dit jaar al uit de Vlaamse slaapkamers is gekomen, een “Cry Me A River” waardig. En wat volgt moet daar nauwelijks voor onder doen. “Red” krijgt aardig diepe dubstepbassen mee, maar blijft elk moment meezingbare pop. Als Symons één ding heeft, dan wel een goed oor voor melodie. En daarbij draait hij zijn hand niet om voor een soulvolle wending meer of minder, hij laat zijn stem sierlijke slingeren, overslaan, overwoekerd worden door beats, of net helemaal alleen er boven uit kronkelen, altijd net op het goede moment en nooit té.

Natuurlijk hangt ook de schaduw van James Blake dreigend boven Aura. Dat hoor je in hoe in “Reshape” de diep stuiterende beats botsen met de onwezenlijk hoog gepitchte zang, maar Symons weigert the drop te lossen. Hoogstens mogen weer wat zware blazersklanken voor een beetje ontlading zorgen. En dan is er nog het slepende titelnummer waarin niet alleen de geest van geestesgenoot Max Colombie rondwaart, maar we ook een zweem Portishead menen te horen. Maar dit is sexier dan Oscar & The Wolf, aanstekelijker dan Tsar B. Symons bezweert, windt je rond zijn vinger, houdt je aan je koptelefoonschelpengekluisterd.

Het duurt slechts zeventien minuten, maar beter één te weinig dan één te veel: met Aura levert Warhola een indrukwekkend en prachtig vormgegeven visitekaartje af, met dank aan Nicolas Karakatsanis. Dat er nog veel werk aan is om dat ook live te vertalen, zoals het optreden op de recente Rock Rallyfinale liet zien, is dan ook niet meer dan een werkpuntje dat wel opgelost raakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + acht =