TIPS VOOR 2016: Julien Baker :: ”Soms ben ik geïntimideerd door mijn openheid’”

De hele maand januari blikt enola.be vooruit op het jaar dat komt. In Tips voor 2016 laten we enkele van de meest belovende artiesten aan het woord. Hou ze in de gaten en onthou waar u voor het eerst over hen las.

Het was al even geleden dat een debuutplaat zo onverwacht veel indruk maakte, afgelopen november. Als recensent ben je op je hoede: de rode verbeterstift in de ene hand, het handboek met referenties en invloeden in de andere. Analyseren volgens het marktconforme uurtarief. Maar dan, die eerste seconden van Sprained Ankle: zo ontwapenend en kwetsbaar, als een vlinder in de winter. Dames en heren: maak kennis met Julien Rose Baker.

Ze ziet er frêle uit als een breekklaar twijgje of een uitgebloeide paardenbloem. De wind die haar nummers als pluisjes verspreidt, zwaar maar gewichtloos. Harde boodschap, zachte landing. Misschien las je de recensie van haar debuut op deze site. Misschien kwam je haar naam tegen in Amerikaanse magazines of lijstjes: het weekblad Observer waarschuwde recent nog voor onaandachtigheid door haar plaat “best overlooked album” van 2015 te betitelen. Dat zal in de toekomst niet meer gebeuren. Haar naam duikt meer en meer op. Sharon Van Etten houdt het niet droog tijdens haar concerten. Vorige week mocht Baker het voorprogramma van The National verzorgen voor twee concerten in Aspen, wat ze eerder ook al voor El Vy deed. 2016 start met een tour langs de oostkust (januari) en westkust (februari) van de Verenigde Staten. En hoewel ze enkele weken geleden nog hoopte om “tegen het einde van volgend jaar enkele concerten in Europa te spelen”, sijpelen nu al de eerste, veel vroegere data binnen: 22 mei in onze Botanique (!), 25 mei in Londen en het eerste weekend van juni op het Maifeld Derby festival in Mannheim.

Het valt af te wachten hoe ze dat combineert met haar studies aan de universiteit van Knoxville. Het was die verhuis die de bal van het solowerk aan het rollen bracht: uit eenzaamheid musiceerde ze tot een kot in de nacht de intieme en akoestische nummers die ze in haar had en niet kwijt kon bij de punkband Forrister. “Ik kan niet zeggen dat ik het ene boven het andere verkies”, licht Baker dat grote contrast toe. “Ik voel me heel erg verbonden met de luide, meer agressieve stijl van Forrister voor de catharsis die het me bied, maar langs de andere kant hou ik ook heel erg van de vrijheid om te experimenteren met kalmere dingen in mijn solomuziek. Het is vandaag de dag niet nodig om je te onderscheiden als alternatief, punker of singer-songwriter omdat muzikale smaken meer en meer eclectisch zijn. Als persoon en als muzikant die streeft naar verschillende invloeden kan ik dus niet zeggen dat ik een bepaalde stijl verkies, elke soort muziek waardeer ik om verschillende redenen.”

Muziek als medium voor emotie

Met wel erg directe teksten over (zelf)destructie, slechte relaties, drank en drugs maakte Baker een autobiografische plaat die heel eerlijk is. “Het is soms moeilijk om me goed te voelen bij het idee dat ik alle details van persoonlijke gebeurtenissen deel, op dat vlak ben ik soms geïntimideerd door mijn openheid. Maar uiteindelijk denk ik dat het belangrijker is om open en transparant te zijn en op die manier te proberen een band te creëren met de luisteraars. Om hen een kans te bieden om op hun eigen persoonlijk niveau aansluiting te vinden bij de onderwerpen waar ik over zing.” Hoewel er mensen zullen zijn die haar op haar 20 een gebrek aan levenservaring verwijten, zijn de thema’s voor velen herkenbaar. Als Julien Baker over zichzelf zingt, plaatst ze zich aan de kant ten voordele van het songmateriaal. Waardig, zonder aandachtzoekerij. Een dagboek, maar geen zogezegd ‘per-ongeluk-vergeten-openliggend-dagboek’.

Songwriters praten er vaak niet graag over: de betekenis van een bepaalde lijn tekst, over wie dat nummer nu precies gaat of wat de achterliggende boodschap ervan is. Niet zo voor Julien Baker. ”Het stoort me eigenlijk niet dat mensen mijn teksten analyseren of me er mee confronteren door er vragen over te stellen”, gaat Baker verder. “Ik denk dat eender welke artiest die met zijn of haar werk naar buiten komt onvermijdelijk moet aanvaarden dat mensen er hun oordeel over maken. Dat is hun goed recht. Soms word ik het wel beu om over mezelf te praten en over wat de teksten voor mij betekenen, dat wel. Dan vind ik het interessanter om te horen wat andere mensen er voor zichzelf uit halen en welke betekenis het voor hen heeft. Het is fascinerend om te zien hoe emotie en ervaringen geïnterpreteerd worden als ze gedeeld worden via het medium ‘muziek’.

Essentiële misstappen

Julien Baker was amper 18, 19 jaar toen ze de meeste nummers van Sprained Ankle schreef. Hoe kijkt ze op zichzelf terug, nu de soloplaat er is? “Dat is moeilijk. De plaat vraagt veel zelfreflectie, wetende dat het materiaal publiek gemaakt is, in de handen van de mensen. Er over moeten praten vraagt een constante zelfevaluatie van het artistieke doel: wat wil ik met de nummers zeggen? Wat vind ik zelf dat ze zeggen? Wat denkt de luisteraar ervan? Het belangrijkste om in het achterhoofd te houden is perspectief: ik probeer zo nederig mogelijk naar mezelf te kijken om beide voeten op de grond te houden. Toch heeft ze nergens spijt van: “Op muzikaal vlak, maar ook in het leven in het algemeen, zijn er duizend dingen waar ik op kan terugkijken en als stomme fouten of slechte beslissingen kan bestempelen. Maar ik zeg niet dat ik de dingen anders zou doen of het verleden zou veranderen, als ik de kans kreeg. Ik ben van mening dat alle misstappen die ik gemaakt heb essentieel waren om de persoon te zijn die ik vandaag ben. Het zijn lessen die te belangrijk zijn om uit te wissen.”

Muziek — en dat is zeker niet anders voor het debuut van Julien Baker — heeft de gave om te zalven, om troost te vinden in herkenbaarheid, of, in de andere richting, als uitlaatklep . “De mogelijkheid om muziek te maken en om zo een emotionele uitlaatklep te hebben is heel belangrijk en biedt me troost. Mezelf kunnen uitdrukken in een kunstvorm is altijd heel waardevol geweest en muziek is de makkelijkste manier voor mij om dat te doen.” Maar ze luistert zelf ook heel veel muziek: “Er zijn zo veel fantastische platen uit en het is moeilijk om me te beperken. Momenteel luister ik naar de geweldige nieuwe plaat van Yowler, The Offer. Een van mijn favoriete bands ooit is mewithoutYou, die dit jaar een erg sterke plaat uitgebracht hebben. Ik ben ook een grote fan van Daughter en ik heb in spanning uitgekeken naar de nieuwe nummers die ze uitbrengen.”

Het concert van Julien Baker op zondag 22 mei in het Grand Salon De Concert van de Botanique is net aangekondigd. Ik zou daar proberen bij te zijn als ik van u was.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − zes =