City And Colour :: If I Should Go Before You

We staren ons allen blind op wat de maatschappij wil dat we zijn en staan te weinig stil bij wat echt belangrijk is. De kleine dingen des levens hebben zoveel te vertellen maar we zijn het luisteren verleerd. Met wat meer kleur in zijn betonnen biotoop kan de gejaagde, moderne mens tot inzicht komen . Het beluisteren van If I Should Go Before You van City And Colour is alvast een goed begin.

Het is al tien jaar geleden dat het debuut Sometimes verscheen en in alle sereniteit de onvermijdbare dood van Alexisonfire inluidde. Deze immens populaire posthardcoreband ontving het zijproject van gitarist/zanger Dallas Green met open armen maar besefte niet dat hij hiermee zijn eigen noodlot bezegelde. Er stroomde alsmaar meer aandacht naar het nieuwe geesteskind en zes jaar later werd officieel aangekondigd dat het moederschip Alexisonfire had opgehouden te bestaan. Met zijn vijfde album van het decennium bewijst Green dat hij destijds wel degelijk de juiste keuze heeft gemaakt.

Over zijn pseudoniem hoefde de Canadese singer-songwriter Dallas (een stad) Green (een kleur) niet lang na te denken. Volgens sommige bronnen werkte hij al aan materiaal voor deze creatieve uitlaatklep sinds zijn zestiende. Tot op de dag van vandaag zijn Simple Songs, zoals een van zijn eerste releases getiteld was, het uitgangspunt: simpele, mooie liedjes “about the way I feel inside” waarbij hij zichzelf begeleidde op zijn akoestische gitaar.

Voor zijn tweede album Bring Me Your Love koos Green voor een elektrisch geluid en gebruikte hij meerdere instrumenten zoals drums, banjo, harmonica en zelfs een lap steel waarbij een zekere liefde voor country en folk boven kwam drijven. Diverse sessiemuzikanten werden in de studio uitgenodigd, en als vanzelf werd City And Colour een echte band bij optredens. Veel werd er nadien niet meer van deze formule afgeweken maar doorheen de jaren werden de ruwe kantjes er gaandeweg afgevijld.

Ook op If I Should Go Before You zijn allerlei invloeden te horen waarvan de herkomst door elke luisteraar ergens anders geplaatst zal worden. Zo horen we in “Northern Blues” een zanglijn die uit het repertoire van Sade – aan wie hij een kleine ode bracht op zijn Europe 2011 [Live] dubbel album – gegrepen zou kunnen zijn. “Mizzy C” dat niet zou misstaanin het oeuvre van Live volgt. Sommige gitaaraanslagen en vibraties van de lap steel zorgen voor klanken zoals we die menen te herkennen bij Creedence Clearwater Revival en zelfs The Shadows. Het totaalpakket vormt een eigenzinnige, aandoenlijke mix van country, blues, folk en allerlei (soft-)rockformaties van de afgelopen twintig jaar.

“We are not the kids we used to be / Stop wishing for yesterday”, klonk de opener van Alexisonfires zwanenzang Old Crows / Young Cardinals nog in 2009. Op If I Should Go Before You is te horen dat de tot achter zijn oren getatoeëerde jongen eindelijk volwassen geworden is – hij is tenslotte al 35 – maar zijn typische klaagzang verraadt dat hij zijn verleden als emo-icoon nog steeds niet volledig van zich heeft kunnen afschudden. Het hoeft ook niet, want het is net het fragiele dat Greens stem zo herkenbaar en intrigerend maakt. De teksten – waarvan we mogen uitgaan dat ze autobiografisch zijn – verhalen nog steeds over verloren liefdes, oude relaties, eenzaamheid en spijt over gedane zaken die toch geen keer zullen nemen, maar ook over hoop en wensen voor de toekomst. Muziek is voor Green duidelijk het ultieme middel om zichzelf uit te drukken, zijn emoties een plaats te geven en inzicht te krijgen in zijn ervaringen. Door creatief om te gaan met smart en vreugde vormt hij de storm die in hem woedt om tot iets moois waar anderen zich in kunnen herkennen of simpelweg van genieten. En dat is hoe de ware artiest zich onderscheidt van de entertainer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − veertien =