Young Fathers :: 24 oktober 2015, Botanique

Is Young Fathers een hiphopgroep, een popgroep, iets wat je enkel in de nietszeggende categorie “indie” kan thuisbrengen of niets van dat alles? Als hun concert in de Botanique al een antwoord op die vraag kon brengen, dan was het dat het enigmatische Schotse drietal enkel nog onder de noemer “buiten categorie” kan geplaatst worden.

Een overrompeling, een ophitsende en stimulerende rit naar de ultieme extase, een wilde voodoosessie waarbij je niet echt weet wat er aan het gebeuren is en het dan maar gewoon ondergaat: dat is een optreden van Young Fathers. Natuurlijk is er nog sprake van een vrij duidelijke setlist, zelfs van “hitjes” die de revue passeren, maar het wordt gebracht in een lichtjes bevreemdende maar vooral opslorpende en voldoening gevende performance, die zonder twijfel tot de opwindendste liveshows van het moment behoort.

Bevreemdend? De ijle, verdwaasde (of waren het simpelweg cryptische?) blikken die vooral “G” Hastings, maar ook de andere twee kernleden van Young Fathers de zaal in wierpen leken wel erg onder de invloed van allerhande drugs te staan. Syd Barrett-taferelen? Dat nu ook weer niet, want het drietal, zoals steeds ondersteund door energieke percussionist Steven Morrison, zong wel op het scherp van de snee en liet nauwelijks een steek vallen. Maar het leek wel alsof de leden ergens in een tussenwereld aan het zweven waren van waaruit ze bonkende en rammelende muziekgeesten opriepen die de controle over hun ledematen overnamen.

In elk geval droegen die priemende blikken in het niets, net als het gebrek aan conventionele bindteksten en het energieke gehos en gewring van Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en Morrison, sterk bij aan een sfeer die wel wat weg had van een tribale voodoosessie. Of van een extatisch massadoopsel, waarbij de vocalisten de congregatie zelfs twee keer rechtstreeks aanmaanden dat we allemaal migranten zijn, “of we het nu leuk vinden of niet”, een voor hun doen opmerkelijk onverholen politieke boodschap.

Young Fathers bracht eerder dit jaar het uitstekende White Men Are Black Men Too uit, maar de setlist in de Botanique toonde niet per se een zware nadruk op die plaat, al waren hoogtepunten uit die plaat “Shame”, “Rain Or Shine” en “Old Rock’n’roll” ook hier uitschieters. Songs uit het rauwe debuut Dead kregen echter minstens even veel aandacht, en enkele hoogtepunten uit Tape Two zorgden voor een mooie dwarsdoorsnede van recent werk. Daarbij werden de meeste songs vrij trouw aan de albumversies gespeeld, al waren er verschillende aanpassingen en herinterpretaties die de set spannend hielden. Zo werd aan het eind van “War” een stevige versnelling ingezet als climax wat dan ontaardde in een diepe drone van waaruit een losbandig feestje werd ingezet met “Get Up”.

Grosso modo bracht Young Fathers een verpletterende geluidsbarrage met slechts enkele rustpunten. Vreemd genoeg wist een van die momenten, het magistrale “I Heard”

(uit Tape Two, nog steeds een van de allerbeste nummers die de groep op zijn naam heeft staan) hier niet volledig de vonk te doen overslaan. Het afsluitende “Only Child” dat a capella werd gebracht was dan weer wel een schot in de roos, waarbij het trommelende origineel werd omgevormd tot een intiem eindpunt.

Of er effectief drugs mee gemoeid waren kunnen we niet zeggen, maar indien wel kunnen we volmondig met Bill Hicks akkoord gaan dat geestverruimende middelen ons ook heel wat moois gebracht hebben. Wat Young Fathers al dan niet onder de invloed van het een of ander in de Botanique presteerde was immers van absoluut topniveau.

Young Fathers speelt op 10 februari het voorprogramma van Massive Attack in Paleis 12.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 8 =