Zat hiphop enkele jaren geleden nog in een serieuze dip, dan staan er nu een handvol artiesten op die het genre een ferme trap onder de kont geven. Earl Sweatshirt, Kendrick Lamar en Run The Jewels, om er maar enkele te noemen. Voeg A$AP Rocky ook gerust aan dat rijtje toe: met “AT.LONG.LAST.A$AP” laat hij horen meer te zijn dan that pretty motherfucker, zoals hij zich vroeger graag profileerde.
A$AP Rocky werd geboren als Rakim Mayers en genoemd naar Rakim, wat ons betreft nog steeds de beste rapper die ooit op onze aarbdol geboren is. Rocky heeft het grootste respect voor Rakim en voelde zich steeds geïntimideerd wanneer die vergelijking opdook. Zijn tweede album AT.LONG.LAST.A$AP, kortweg A.L.L.A, is dan ook opgevat als ode aan zijn grootmeester Rakim Allah, ook wel The God Emcee genoemd. Ontgoocheld in de scene van vandaag, keerde A$AP Rocky terug naar de basiswaarden van hiphop. Hierbij is de rapper ook kritisch voor zijn eigen werk. Zo vertelde Rocky in een recent interview met het magazine Complex dat hij zelf zijn eigen hits is gaan haten.
Weg dus met die Skrillex-samenwerkingen en met de vetes met kledinglijnen. “Let’s get past all this swag, trapping and fashion making”, rapt Rocky op “Jukebox Joints”. Vrouwen en mode komen nog wel aan bod, maar de Amerikaan ligt er niet langer wakker van. Hij is wat ouder geworden, en geprikkeld geraakt door andere topics. “Gentrification split the nation I was raised in”, klinkt het in “Pharsyde”, verwijzend naar de recente rassenrellen in Amerika waarbij de politie extreem optrad tegen de zwarte bevolking. Na D’Angelo en Kendrick Lamar is nu ook A$AP Rocky in zijn pen gekropen om dit onrecht aan de kaak te stellen.
Het achttien nummers tellende AT.LONG.LAST.A$AP is een hele trip geworden. Letterlijk en figuurlijk: het tempo ligt laag, en naast wat er rond de rapper zelf gebeurt, vormde drugs de grootste inspiratie voor dit album. Op de prachtige single “L$D” — bekijk ook zeker eens de versie die hij hier onlangs van speelde met The Roots, voor de tv-show van Jimmy Fallon — betuigt Rocky openlijk zijn liefde voor deze hallucinogene drug: “I dream about her all day/ make love under pretty lights, LSD”. Naast Rakim eert A$AP Rocky op dit album trouwens ook zijn mentor en crewleider A$AP Yams, die aan het begin van dit jaar contradictorisch genoeg overleed aan… een overdosis.
Het is onduidelijk of Yams nog een hand had in de productie van dit album, al wordt hij wel vermeld als Executive Producer. Naast een handvol producers, waarvan Danger Mouse hoorbaar het meeste werk op zich nam, duiken op AT.LONG.LAST.A$AP nog een waslijst aan sterren op. Wij zouden ze niet allemaal willen te slapen leggen, laat staan te eten geven. Op “Jukebox Joints” is Kanye is zijn megalomane zelve (“Man, everything is basic to Ye Guevara/ That means Saint Laurent is my Zara”), Dan Auerbach speelt hier en daar een stukje gitaar, net als de Brit Joe Fox die ontdekt werd door A$AP Rocky toen hij als straamuzikant speelde wanneer Rocky op zijn taxi wachtte. Maar de beste, meest gedreven gastbijdrage komt van Mos Def. Zijn couplet op afsluiter “Back Home” is van het beste dat we van de man hoorden sinds zijn debuut in 1999. We moeten het A$AP Rocky verder wel nageven dat hij erin slaagt om samen met alle gasten een homogeen geluid te handhaven. Eén met melancholie overgoten.
“I guess the new me is just gon’ take some gettin’ used to”, rapt A$AP Rocky op “Excuse Me”. Net als Kendrick Lamar laat A$AP Rocky de hits voor wat ze zijn op zijn nieuwe album. Terwijl Kendrick zich verdiepte in de funk, dompelde Rocky zich helemaal onder in de wereld van de psychedelische muziek. Met als resultaat een fascinerende, epische en pakkende trip. Wie na het beluisteren van dit album hiphop anno 2015 nog steeds afdoet als hersenloos gepoch over simpele beats: op de nieuwe The War On Drugs is het nog even wachten. Beach House en Low komen wel dit najaar al met nieuw materiaal. En kom eens buiten, de zon schijnt.
