Drie jaar na There’s No Leaving Now is The Tallest Man On Earth terug met een vierde album. Op Dark Bird Is Home schrijft hij zijn demonen van zich af en hij heeft zo zijn eigen manier om dat te doen.
Dark Bird Is Home is Kristian Matssons manier om te zeggen dat hij zijn plekje heeft gevonden, dat hij zich thuis voelt waar hij zich goed voelt. Dark bird, omdat de Zweedse singer-songwriter door woelige tijden is gegaan: uitgeput van in zijn eentje te toeren, een echtscheiding en het afscheid van een dierbaar familielid. Dit is Matssons meest persoonlijke en donkere plaat tot nu toe, maar optimisme priemt vaak doorheen het wolkendek. Het is alsof hij zijn demonen heeft omgezet in positieve energie: hoe dieper het dal, hoe dikker Matsson alles met rijke arrangementen bedekt.
Dat bredere instrumentarium valt meteen op. “Fields Of Our Home” begint nog als een traditioneel Tallest Man-nummer met zang en akoestische gitaar, maar gaandeweg wordt het opgetild door blazers, een ijle synthpartij en een achtergrondkoortje. De teksten van Matsson zijn vaak cryptisch en metaforisch, maar hier zingt hij met het hart op de tong: “What if I’d never been through finds / Of sorrow, wailing loans / What if I’d never seen through that / To the fields of our home”. Kwetsbaarheid die wordt geasfalteerd door het aanzwellend arrangement.
Matsson heeft niet op een vriend meer of minder gekeken om een partij blazers, strijkers of toetsen in te spelen. Ook elektrische gitaar, bas en drums vinden hun weg naar Matssons folknummers. “Darkness Of The Dream” is dan ook veeleer een popnummer. Het klinkt zomers — de plaat is dan ook in de zomer opgenomen — maar in fel contrast met de tekst: “I met this girl from my old town / But sadly she could see / I’m still a bunch of memories / And shit that I believe”.
Fans van de eerste albums Shallow Grave en The Wild Hunt zullen misschien een aanpassingsperiode nodig hebben. De eenvoud die The Tallest Man On Earth zo lang typeerde, is op dit album vaak ver te zoeken. De ene keer gaat de sound richting The Decemberists, de andere keer is het pure eighties pop. Vanuit een zeker je-m’en-foutisme durft Matsson breed te experimenteren, al lijkt het gezelschap in de studio — en vooral later op het podium — hem het meest deugd te doen. Hij is waarschijnlijk even benieuwd als wij hoe de nummers uiteindelijk live zullen klinken.
De vooruitgestuurde single “Sagres”, een heerlijk wijds nummer dat aan Springsteen doet denken, vat Dark Bird Is Home perfect samen. Mandoline, hoorns, oeoeoe’s en The War On Drugs-synths: het klinkt allemaal heel organisch. En dan het steeds weer alles openrijtende It’s just all this fucking doubt. Die andere single “Dark Bird Is Home”, het akoestisch getokkelde “Singers” en de pianoballad “Little Nowhere Town” nemen de luisteraar bij de hand om langzaam het nieuwe pad in te slaan. Want uiteraard, na drie albums en twee EP’s blijven de mogelijkheden niet eindeloos voor een singer-songwriter.
The Tallest Man On Earth herinnert ons eraan dat het wel eens kan gebeuren dat een artiest in de eerste plaats een album voor zichzelf maakt. En dat het mooi meegenomen is als wij daar ons voordeel mee doen. Dark Bird Is Home is experimenteel maar nooit té en schippert tussen duisternis en hoop. Dat laatste neemt uiteindelijk de bovenhand: ”I guess my rhythm grew from my darker time” klinkt het eerst nog in het uptempo “Slow Dance”, maar ook: “At times like these, even travelers can win.” True that.
The Tallest Man On Earth toert voor het eerst met band en doet de komende weken onder andere het Rivierenhof in Deurne en Rock Werchter aan. Wie op vakantie is, krijgt in het najaar een herkansing in de AB.
