Op de hoes van de nieuwe plaat van The Leisure Society is een ruimtevaarder te zien die rondzweeft in een eindelos heelal. De plaat zelf vertoont jammer genoeg af en toe veel gelijkenissen met de stuurloos rondzwevende, kant noch wal rakende figuur op de cover.
Iemand moet de leden van The Leisure Society dringend eens een pedagogische draai rond de oren geven, en hen eens duidelijk maken dat ze niet krampachtig moeten proberen te zijn wat ze niet zijn, namelijk een zonnig huppelgroepje. De liedjes van The Leisure Society werken immers het best als winterse metgezellen, en zelden hebben wij een betere soundtrack bij neerdwarrelende sneeuwvlokken gehoord. De groep doopte niet voor niets een van hun nummers “The Last Of The Melting Snow”. Van Alone Aboard The Ark, met zijn springerige banale popdeuntjes, waren wij dan ook niet echt onder de indruk. The Fine Art Of Hanging One draait de hoop op snelle beterschap echter vrij snel vakkundig de nek om.
De plaat opent nochtans zeer mooi: het titelnummer kan rekenen op een mooie piano en sfeervolle zang, tot de groep het blijkbaar nodig vindt de song helemaal open te breken en ze zo opnieuw bij een zeer banaal popdeuntje uitkomen. Ook elders slaagt The Leisure Society er vooral in het grijs te laten domineren in de nummers. “Nothing Like This”, “I’m A Setting Sun”, “As The Shadows Form” zijn triviale en ongevaarlijke songs zonder ook maar de kleinste weerhaak die voorbijglijden alsof ze er nooit geweest zijn, en de blazers die er hier en daar bijgesleurd worden, irriteren enkel. Ook storend: de drums die op veel nummers duidelijk hun plaats (ergens op de verre achtergrond) niet kennen. Nick Hemming, zanger van The Leisure Society, kan het bovendien niet laten al te vaak terreinen op te zoeken waar zijn stem, die vooral ietwat fluisterend tot zijn recht komt, helemaal niet geschikt voor is.
“Outside In” is daarbij zeker een dieptepunt: de groep probeert met een doorsnee riff een beetje clichématig te rocken, maar dat kleedje staat hen niet en de groep komt uit bij, het kan niet anders uitgedrukt worden, een gigantische draak van een song. Dit is wasverzachterrock waar elke hoek die maar een beetje zou kunnen steken met veel precisie is weggevijld. “Tall Black Cabins” toont nochtans dat The Leisure Society nog steeds een knap, klein en sfeervol liedje in elkaar kan boksen. Met piano en lichte blazers kleuren ze de song mooi in, terwijl Hemming zachtjes ” So many ties are meant to go to waste” zucht. Ook “The Undefeated Ego” en “You Are What You Take”, met zijn schuifelende drums en mooie viool, ontroeren. Het met een fraaie gitaar, piano en viool ingeklede “All is Now” roept zelfs herinneringen op aan “We Were Wasted” uit The Sleeper, dat magische debuut.
The Leisure Society stelt dus, driewerf helaas, alweer teleur. The Fine Art of Hanging On mist, net als de groep zelf, een duidelijk gezicht, een visie ( te veel naar de raad van Mark Rutte geluisterd, jongens?), en gewoonweg ook degelijke songs. De sympathieke lieden van The Leisure Society hebben in het verleden nochtans al bewezen dat ze sterke songs kunnen schrijven. Dus, volgende keer beter jongens?
