Muzikale fijnproevers die verder kijken dan Vlaanderen alleen, zullen zich wellicht nog het heerlijke popnummer “Shine On Me” herinneren. Toen het nummer uitkwam in 2013 werd PAON zelfs meteen vergeleken met Alt-J of Balthazar. Op hun debuutplaat heeft dit relatief jonge Waalse kwartet zoveel meer te bieden.
Uit de assen van indie popbands The Tellers en Lucy Lucy! ontstond enkele jaar geleden PAON, onder leiding van de ervan muzikanten Ben Baillieux-Beynon en Aurelio Mattern. Na drie maanden mochten ze openen voor Alt-J, later gingen ze op de hort met Editors in Duitsland en ze verzorgden ook het voorprogramma van onder meer Villagers en Girls In Hawaii. Vooral met de laatste band heeft PAON een paar dingen gemeen, waaronder de voorliefde voor poppy melodieën en een melancholisch geluid. PAON trok voor de opnames van zijn debuut naar de intieme La Frette Studios nabij Parijs, wat Girls In Hawaii ook deed voor zijn derde plaat.
Baillieux-Beynon en Mattern hebben er nu met drummer Leo Grosheitsch en bassist Jeremy Mulders twee vaste muzikanten bijgehaald en daarmee ging de band live nog meer als een veelkleurig amalgaam klinken. In de melodische pop schemeren namelijk invloeden van surf, psychedelica, britpop en zelfs hiphop door. Ook zijn er wisselende gemoedstoestanden op de plaat waar te nemen, maar toch komt PAON over als één samenhangend geheel met een waaier aan subtiele details — begrijpt u nu waarom De Tuin der Lusten van Jeroen Bosch als albumhoes gekozen werd? Daarom zal je deze plaat ook veel luisterbeurten kunnen gunnen, ondanks de overvloed aan toegankelijke nummers.
Een van de geheimen van de band is het proggy Wurlitzer-orgel van Mattern, dat in openingsnummer “Keep On Burning” meteen voor een euforische stemming zorgt. Ook “Teevee” en “Wake Them Up” blijven gauw in de hersenpan hangen, maar bloeien mooi open dankzij het rijke arsenaal aan toetsen. Nog opgewekter word je van “Plastic Flower” (de derde voltreffer op een rij!), dat snel aan MGMT doet denken, dankzij de hoge stemmetjes, dito samenzang en de wollige orgelgeluidjes.p>
PAON trekt een blik aan ingenieuze bas- en drumritmes helemaal open in “Tasdesdoutes”, misschien de vreemde eend in de bijt omdat het meer refereert naar de hiphopinvloeden van Baillieux-Beynon. Maar het is misschien omdat we minder goed thuis zijn in het genre dat het meer tijd vergt om het nummer te doorgronden. Ook in “Cool Spot” komt de band opdraven met originele invloeden, want de betere tropicalia is er duidelijk in te horen. Een nummer waarmee — hoe kan het anders — de temperaturen de hoogte ingaan. Met andere woorden ideaal voor bij de echte start van de lente.
“As Long As You Need” — iets tussen een ballade of een liedje voor het slapen gaan — sleept zich dan weer ietwat neerslachtig voort en past om die reden eerder bij de overgang van de zomer naar de herfst. Een volgend hoogtepunt van de plaat is (en blijft) het verrukkelijke “Shine On Me”, waarin het Engels met Franse tongval haast charmant overkomt. De nieuwe versie van het nummer klinkt wat psychedelischer, maar wat vooral opvalt is dat het voorzien werd van een jazzgeïnspireerd, tegendraads ritme. Maar geen nood: het refrein nodigt nog altijd uit om luidkeels mee te zingen.
Ook met de afsluiter “Déjà Vous” — soms wild, soms jazzy, soms catchy – weet PAON te verrassen en daarmee wordt de plaat heerlijk eigenzinnig afgesloten. PAON moet dan ook zowel fans van zomerse surf, psychedelische klanken als melancholische pop kunnen aanspreken. PAON predikt geen revolutionaire vernieuwing, maar klinkt in de eerste plaats verdomd aanstekelijk. Proeven, deze Waalse lekkernij!
