PAON :: 18 maart 2015, AB Club

We misten dan wel het zonnetje van maandag en dinsdag, woensdagavond zorgde de psychedelische indiepop van PAON voor een subtiel vrolijke stemming in de AB Club.

Terwijl Royal Blood er beneden in de grote zaal op los beukte, ging het er in de AB Club gezapiger en met wat meer gevoel voor nuance aan toe. De vier pauwen zijn hip in Franstalige indiemiddens, maar nog altijd een goed bewaard geheim in Vlaanderen. Dat Studio Brussel en Pukkelpop ze nog niet opgepikt hebben, is hoe dan ook jammer. Gelukkig hebben de muzikale fijnproevers van Glimps en Les Aralunaires PAON wel al durven programmeren. Akkoord, ze staan in de hiërarchie achter kleppers als Girls In Hawaii, BRNS en Robbing Millions, maar met hun titelloze debuutplaat kan daar wel eens verandering in komen.

Dat het optreden nog voor de officiële release (20 maart) ruim op voorhand is, verbaast echter niet, want het is een thuismatch voor deze Waals-Brusselse band waarbij Aurelio Mattern (Lucy Lucy!) en Ben Baillieux-Beynon (The Tellers) voor het onweerstaanbare geluid zorgen. We hadden de recensie echter beter in het Frans getikt, want we durven wedden dat we de enige Vlaming in het publiek waren. Hoogtijd dus dat Vlaanderen overstag gaat voor PAON, zeker omdat het viertal al een ijzersterke indruk naliet op ABBota in 2013 (onze eerste kennismaking), op Glimps Festival in 2014 en nog niet zo lang geleden op We Are Open.

PAON straalt op een podium niet bepaald uitzinnigheid uit, eerder een sympathiek, nonchalant je m’en foutisme. Is het een typisch Waals verschijnsel of ligt aan het genre dat ze bespelen? Op basis van het mooi openbloeiende “Shine On Me” neigen we naar de tweede theorie. Waar dit nummer, waarmee PAON voor het eerst op het voorplan trad, vroeger bijna pure pop met een knipoog naar de betere psychedelica was, komt het nu vooral psychedelisch over. Ook bij “Wake Them Up” is het twijfelen tussen meeknikken met het hoofd of rustig heupwiegen omdat het zo catchy en mysterieus tegelijk is.

“Keep On Burning” is daarentegen een van de meest catchy nummers van de plaat en wordt door familie en vrienden (?) op herkenningsapplaus onthaald — of daar zal de puike video wel voor iets tussen zitten. Maar samen met “My Luck Is Gone” — dat een harmonische samenzang en instant-classic-gehalte herbergt, en van in het begin meezingbaar is — is het een bewijs dat PAON de pop nog lang niet verleerd is. Nadien wordt de sfeer iets psychedelischer met het een door toetsen en mondharmonica gedreven surf intermezzo, het MGMT-achtige “Plastic Flower” en de zweverige slow “As Long As You Need”.

Het risico bestaat dat je het trucje al (te) gauw door hebt. Na “Tasdesdoutes”, waarin PAON opnieuw een vernuftig ritme aan verslavend melodietje weet te koppelen, hebben we pas echt het gevoel dat het optreden een verrassende wending krijgt. Want we geven toe: misschien klinkt het allemaal een beetje te veel zoals op plaat. Maar anderzijds: het is nog maar de eerste keer dat de nieuwe nummers hun weg vinden van het repetitiekot naar het podium. Het hypnotiserende “Déjà Vous” heeft een beetje bevreemdend effect en het zet het publiek wel al meteen op een verkeerd spoor. Ondertussen dragen de oplichtende gloeilampjes, die verspreid staan op het podium, alleen maar bij tot het intieme sfeertje in de AB Club.

Met een pulserende beat wordt de eerste encore “Teevee” aangekondigd. Opnieuw een nummer waarbij al van ver kan horen dat het van PAON is door de samenzang en uiterst verslavende melodie. “Cool Spot” neigt tenslotte aanvankelijk naar het dromerige Girls In Hawaii, maar met onder meer originele percussie weet de band zich toch weer te onderscheiden. Mooie liedjes duren niet lang, want het is na een uurtje al afdruipen geblazen. PAON heeft alles om het ook bij alternatief Vlaanderen te maken, dus koop gewoon dat debuut. U wordt er op slag goedgezind van.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − vier =