Drake :: If You’re Reading This, It’s Too Late

Platen uitbrengen zonder gebruik te maken van de honderden promotiekanalen die de media vandaag rijk is; niet iets dat je meteen zou aanraden. In tijden waarin verkoopcijfers minder worden bepaald door de kwaliteit van het album maar eerder door de opgeklopte lucht die bij de release hoort, is een plaat uit het niets uitbrengen een erg gewaagde zet. Opvallen door niet op te vallen; Drake heeft het nog steeds.

De muziekwereld was op de hoogte van het feit dat de Canadees op een nieuw album zat de broeden. Vorig jaar had Drake immers al aangegeven dat de vierde plaat die hij voor Cash Money zou maken de ronkende naam Views From The 6 zou krijgen, een album dat ergens in 2015 op de wereld zou worden losgelaten. Groots was dan ook ieders verbazing wanneer If You’re Reading This, It’s Too Late in het midden van februari plotsklaps op iTunes terug te vinden was. Drake zelf geeft aan dat je zijn laatste worp eerder mag aanzien als mixtape dan als volwaardig album; iets wat de hoop op nog nieuw werk in 2015 levend houdt. Wat er ook van aan is; If You’re Reading This, It’s Too Late is een borrelend geheel van seksuele spanning en ingetogen haantjesgedrag, een onmiskenbare topper waarmee Drake zich opnieuw positioneert naast de grootheden van de hip hop.

‘Young nigga preach (…) my name is party not participation’ knalt PARTYNEXTDOOR op “Preach” je oren in. Het nummer is een van de meer gelaten tracks op het album, maar het geheel geeft perfect weer hoe kunstig Drake omgaat met zijn status als jonge god. Zelden laat hij zich op plaat verleiden tot explosieve en protserige uitspraken en toch lukt het hem om — track na track — de absolute aandacht van de luisteraar te vangen. Muzikaal gezien heeft If You’re Reading This, It’s Too Late op geen enkel moment bijzonder veel om het lijf. In dat opzicht is het album perfect in lijn te plaatsen met het geluid dat jonge wolven zoals The Weeknd, Frank Ocean of zelfs James Blake produceren. Ga je verder in op dat aspect dan valt het bijzonder moeilijk om tracks als “Wednesday Night Interlude” en “Now & Forever” enkel te omschrijven als hip hop; je krijgt eerder te maken met een subtiele blend tussen neo soul, trip hop en experimental. Termen zoals hipster r&b proberen die lading te dekken, maar het idee de onderliggende emotionele druk in zulke nummers te omschrijven aan de hand van de pejoratieve connotatie van het woord “hipster” doet enkel afbreuk aan de kwaliteit.

Op zijn best is Drake echter wanneer hij zich wel houdt aan de huidige conventies van de hip hop; een producertje hier en daar, een gelikte sample naadloos geïntegreerd in de andere elektronische elementen die de tracks rechthouden en — niet te vergeten — strakke lyrics die wel aansluiten bij de gekende thema’s, maar toch afstand nemen van de gangbare clichés. De nummers die hij zo aflevert op If You’re Reading This, It’s Too Late, lijken zo steeds een sneer naar zijn concullega’s te bevatten. ‘I got rap niggas that I gotta act like I like/but my actin’ days are over/fuck them niggas for life’, zingt Drake zo op “Energy”. Dezelfde boodschap haalt de rapper aan in “10 Bands”; een aanklacht tegen de hypocrisie in de scene. Zo geeft hij aan dat succes wordt weergegeven aan de hand van de gevolgen van je acties, of om even vrij te parafraseren; praatjes vullen geen gaatjes.

If You’re Reading This, It’s Too Late is boven alles een eerlijke plaat. Met het album kijkt Drake niet meteen naar de toekomst, maar lijkt hij eerder een bijzonder succesvolle — maar woelige — periode in zijn leven te willen afsluiten. In het bloedmooie “You & The 6” maakt hij zo komaf met een aantal demonen die hij al even met zich meedraagt en steekt hij meteen de hand in eigen boezem. De afstand tussen boutades als ‘I got no friends in this momma’ en ‘If I die I’m a legend’ wordt zo ogenschijnlijk verkleind en doet je beseffen dat Drake weer voor even met beide voeten op de grond staat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × twee =