Vier jaar na Simple is Daan nog steeds niet uit het comfortabele schouwburgpluche weg te sleuren. Nadat het nieuw materiaal van Le Franc Belge ook al in die bourgeois gezapigheid bleef hangen, is The Mess opnieuw een bloedeloos herkauwen van het eigen oeuvre in Radio 1-vriendelijke arrangementen.
Een overbodig rommeltje dus, deze onverwacht op de markt gesmeten nieuwe Daan, al zijn er deze keer toch ook een paar nieuwe songs vooraf te savoureren. Niets mis met de huppelende cadans van opener “The Mess”, bijvoorbeeld, of het zou de gedachte moeten zijn dat ’s lands groezeligste charmeur dit soort nummers ondertussen toch op autopiloot schrijft; ergens tussen het ontkurken van een fles Valvert en een goeie cuvée door. “Wounds & Wine”? Charmante glamrock, maar Mark Bolans muziek bestaat nog, en moet dus niet opnieuw uitgevonden worden.
En daarna gaan we aan het recycleren, en soms is dat wel heel recent werk. Hebben we nog maar net “Everglades” gehad als single in 2012, hier is ie alweer opnieuw, en nog niet eens zo verschillend. “La Crise” wordt van zijn Griekse inslag ontdaan, en verliest meteen het geladen kantje. En hebben we “The Player” in televisieprogramma’s allerhande destijds al niet genoeg in uitgeklede versie gezien om dat ook hier niet nog eens te moeten horen?
Natuurlijk zijn Daan, percussioniste Isolde Lasoen en cellist Jean-François Assy competente muzikanten, maar hun versies verschillen te weinig van de originelen om bijzondere inzichten te verschaffen. “Love” is zelfs zo letterlijk disco-zonder-computer dat de goede zin van de uitvoering ons ontgaat. Dat rekenmachien deed dat namelijk uitstekend op Bridge Burner, en wanneer een nummer al eens stevig op zijn gezicht wordt getimmerd, is het geen verbetering. “Crawling From The Wreck” is zo’n opzichtige oefening om het bijna industrial aandoende origineel in een klassieker arrangement te steken dat captain subtext de hele affaire droog als “kijk, mama!” vertaalt. Ze is niet onder de indruk.
Het is allemaal zo godverdomd smaakvol dat je er kwaad van wordt. Een Daan die geen risico’s neemt, niet pesterig een beetje schuurt — en dan hebben we het niet over dat live-mess-incident dat hem tot de albumtitel inspireerde — is vooral rijp voor het bejaardentehuis dat middelbare leeftijd heet. We gunnen hem zijn pensioenplan, al laten we deze Mess-trein zelf rustig passeren. Evenwel niet zonder hem nog een schop onder de kont te geven. “L’age n’est pas une excuse pour se laisser veillir”, zei onze bomma altijd, in een Frans dat Daan zeker begrijpt, als bompa weer eens de oude vent uithing. Zo is het ook in de muziek: het is niet omdat je de vijfenveertig voorbij bent dat je burgerlullenmuziek moet gaan maken. Herpak u, man.
