Raketkanon :: RKTKN #2

Het is geen metal, geen hardcore, geen noise, geen sludge. Neen, neen, en nog eens neen: het is Raketkanon dat zijn tweede plaat uit heeft.

Als we het onszelf makkelijk willen maken, dan zouden we er de recensie van 2012 bijhalen en er nog wat superlatieven aan toevoegen, want nummer 2 overtreft nummer 1 toch wel. Wie dus denkt dat Raketkanon enkel een doldwaze liveband is: RKTKN #2 is een belevenis op zich. Zolang u er maar niet te wild op mee drumt of luchtgitaar speelt en dat combineert met autorijden, is het goed. Raketkanon is als een Heilige Viervuldigheid. Pieter-Paul Devos is de manische brulboei en ook een dijk van een frontman, Pieter De Wilde is waanzinnig efficiënt, gitarist Jef Verbeeck blaast u gewoonweg omver én is ook de ontwerper van de strakke albumhoes. Lode Vlaeminck lijmt ten slotte alles mooi aan elkaar met zijn gekke toetsen.

Al na één luisterbeurt is duidelijk dat de tweede van Raketkanon een veel minder vol geluid heeft — in tegenstelling tot zoveel bands in het hardere genre — en meer ruimte laat voor toetsen en withete vocale lijnen. Het resultaat is dus eerst even wennen, maar met wat geduld besef je dat “Florent” met niet indrukwekkend veel laagjes je knock-out kan slaan. Het geheim van dit nummer? Op het juiste moment toeslaan, vooral wanneer het openingsnummer net voorbij de tweede minuut is. Opnieuw: sommige hardere bands hebben alleen maar riffs te bieden. Wel, Raketkanon heeft echte nummers.

We hebben er echte muziekspecialisten bijgehaald, maar ook zij raakten er niet uit. Het is verschrikkelijk moeilijk om in Raketkanon referenties te vinden. Uitgezonderd in “Ibrahim”, dat knipoogt naar de breeddenkende metal van Gojira en al maandenlang live wordt ingeoefend. Een goeie les voor andere bands: test de nummers op een publiek en zwier het pas op een schijf als het volledig goedgekeurd is. Alsof er geduldig aan de meest destructieve bom is gewerkt: zo komt het amper twee minuten en een half durende nummer over. Centraal staan de explosieve, verzengende gitaren en dito drums. Tsjernobyl, Harrisburg, Three Mile Island, Sellafield, Hiroshima en Fukushima hebben er een compagnon bij.

Ook in track twee en drie komt de luisteraar voor verrassingen te staan. In “Nico Van Der Eeken” word je meegetrokken door de drums van de Wilde, vervolgens door de synths en de gitaren en ten slotte spuwt Devos zijn kreten uit als een vulkaan. De intro “Suzanne” doet denken aan een draaiorgel, maar op 1:15 volgt weer een gigantische ontploffing. Even komt Rage Against The Machine piepen, maar die houvast wordt algauw weggegooid door – alweer — dreunende synths. Rond de derde minuut volgt plots een bijna oorverdovende stilte. Raketkanon op z’n subtielst dus, al wordt de rust verstoord door de splijtende basdrum.

Er zijn duizend groepen in België en ver daarbuiten die een van de volgende eigenschappen hebben, maar Raketkanon combineert ze allemaal. Zo is “Elisa” metal, pop én noise, samengevat in één nummer. Raketkanon verklaart de oorlog aan elke stijl, ook tegen het traditionele gebruik van songteksten. Je hoort een ultracatchy zanglijn overvliegen en wil die zo graag meezingen, maar je begrijpt ab-so-luut niets van de teksten — zijn er überhaupt wel? En halverwege het nummer gaat de storm weer even liggen om vervolgens weer toe te werken naar een of ander complex gitaarlijntje. Volgt u nog? Dat kan niet zo moeilijk zijn, want de rode draad blijft een sterke melodie. Met “Harald” ben je ook relatief snel mee dankzij het groovende ritme. Het is luid, sneller en agressief, maar vooral origineel.

Opgepast: de meeste composities moeten wel langzaamaan doordringen tot de hersenpan. Beste voorbeeld is het vierde, bijna zeven minuten durende nummer “Mathilde”. En er is nog iets: hoe machtig klinken de drums niet? Die hebben de kracht van een bataljon Japanse taikodrummers. Opnieuw een nummer dus met zoveel adrenaline dat de knieën het begeven van de trillingen. Ook met “Hanz”, het meest verrassende van de acht nummers, ben je even zoet. Oosters aandoende percussie, soundscapes en trage stonergitaren: allemaal elementen die we misschien niet zouden verwacht hebben op hun debuut, maar de mysterieuze afsluiter is nog altijd 100 procent Raketkanon.

Bij het hardere genre krijgt u al te snel de raad “Zet eens snel op en uw hoofd is leeggeblazen na een werkdag”. Neem voor RKTKN #2 echter al uw tijd, want deze plaat is steviger, geflipter en intelligenter dan zijn voorganger. Eenmaal je hem volledig door hebt, komt ook het adjectief infectueus erbij. Als mogelijke bijwerkingen kunnen dan wel slaapstoornissen en spierpijn optreden, maar de gevolgen zullen echter vooral niet te overzien zijn als u uw oorkleppen nog op heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 11 =