Ze hebben een voorkeur voor beats, grooves en alles met een vijs los, en hun tweede ep FP smaakt naar meer. Noteer dus: Polaroid Fiction.
Een van de redenen waarom we de Limburgse scene zo superieur vinden — er werd zelfs een provinciekaart met alle bands voor gemaakt — is de voorkeur voor muzikale tegendraadsheid. Evil Superstars zette de toon, daarna volgde Millionaire, en wie weet is Polaroid Fiction wel de volgende koning van Limburg. Wat vaststaat, is dat gitarist Wouter Souvereyns, bassist Lesley Troquet-Wouters en drummer Simon Pevée allemaal jonge talenten zijn met een neus voor eigenwijs geweld. FP hebben ze bovendien opgedragen aan de betreurde Florent Pevée, frontman van Kabul Golf Club en broer van Simon. We zijn er zeker van dat hij dit plaatje superieur had gevonden.
Oorspronkelijk combineerde Polaroid Fiction het hoekige lawaai van Rage Against The Machine — hoewel die vergelijking nooit volledig opging — met de positieve vibe van pakweg de Beach Boys. In 2011 wonnen ze op jeugdige leeftijd al Limbomania, maar het was met debuut-ep Satisfied, uitgebracht in 2013, dat heel Vlaanderen met hen kon kennismaken. De smerige, poppy nummers trokken de aandacht van Studio Brussel, ook al klinkt Polaroid Fiction niet zo radiofähig, en het trio uit Tongeren mocht datzelfde jaar ook Pukkelpop openen.
Met de deskundige hulp van Limburgse grootheden als Tim Vanhamel (Millionaire, Magnus), Niels Hendrix (Fence, Birds That Change Colour) en Micha Volders (Vermin Twins) blikte Polaroid Fiction nieuwe nummers in, die duidelijk meer een eigen geluid proberen te vinden. De gitaren klinken nog altijd vettig en gretig, maar er werd ook duchtig wat funk, hiphop en synthpop geïnjecteerd.
Alle nummers liggen ietwat in dezelfde lijn. Het is alsof Alex Turner — het zal wel aan de sterke stem van Souvereyns liggen — met een leerling van John Stanier (Battles) in een garage duikt en het dak eraf blaast. Knallend is het minste dat je kan zeggen van “Black Widow”, dat we op de valreep nog tot een van onze favoriete singles van 2014 konden uitroepen. Polaroid Fiction onderscheidt zich van de doorsnee alternatieve rockband door de ingenieuze drumpatronen en synths, die mogelijk veel te lawaaierig zijn voor popliefhebbers.
Ook in “The Cake Is A Lie” en “Flaw In Perfect Something” komen de karakteristieken van de band naar voren: hoekige gitaren, funky drums en een geweldige samenzang. Maar als u de adjectieven energiek, catchy en lawaaierig graag in één band hoort, springt “Black Widow” er toch bovenuit. Op basis van dit nummer, dat meteen blijft hangen, durven we zelfs concluderen dat Polaroid Fiction klaar is voor de volgende stap.
Aanvankelijk horen we weinig in “Please Please”, maar de band durft toch a capella te eindigen. ‘Je weet je maar nooit met die gekke Limburgers’, denken we dan. Polaroid Fiction blijft dus nog altijd trouw aan hetschizofrene geluid van zijn beginjaren, maar de tweede ep bewijst overduidelijk dat die sound mooi geëvolueerd is. Als het trio zich daarverder in verdiept — waarom niet met nog meer beats en minder gitaren? — dan zal Poloarid Fiction voorgoed de status van provinciale band ontgroeien.
