The Rolling Stones :: Hampton Coliseum Live in 1981

Nu The Rolling Stones meer geschiedenis dan toekomst hebben, worden de archieven van de oude rockers geopend. From the Vault heet de reeks uitgaven die concerten uit verschillende periodes van de band opnieuw onder de aandacht brengt. Terugblikken naar 1981 bleek een fascinerende belevenis die de band op een scharnierpunt in zijn bestaan toont.

Toen de Stones afgelopen zomer in Werchter stonden, was het laatste wapenfeit van de band de single “Doom & Gloom”, een fijn werkstukje, op dat ogenblik alweer ruim anderhalf jaar oud. Wanneer de band in december 1981 in Hampton, Virginia stond, waren The Rolling Stones nog jonge honden met minder dan twee decennia op de teller en waren in de achttien maanden voorafgaand aan het concert de albums Tattoo You en Emotional Rescue uitgebracht. Laatstgenoemde was misschien niet de meest memorabele plaat uit het oeuvre van de Britten, maar het album had dan ook de zware taak het puike Some Girls op te volgen.

De Stones waren, behalve al vaak afgeschreven, in 1981 met andere woorden nog een band die meespeelde en het niet louter moest hebben van een mythische status, al had de band die in die dagen weliswaar reeds. Zoals Richard Havers het in de liner notes treffend vat: The Stones were 80’s before anyone else got there.

Tijdens dit concert, dat eerder op cd werd uitgebracht en nu een dvd- en vinylrelease krijgt, krijgen we immers een band te zien die nog vrolijk mee-evolueert met de tijdsgeest. Nadat de initiële rock- en rebelliegolf uit de sixties teruggerold is, blijken de rockdinosaurussen ongeschonden de eerste punktsunami overleefd te hebben en staan ze, in het geval van Mick Jagger gehuld in een roze onderlijfje, klaar om de jaren tachtig in te palmen.

Wanneer de gerodeerde band in Hampton op het podium verschijnt — het gros van de tour zit er op dat punt op –, wordt dan ook gretig uit Tattoo You geplukt, met naast obligaat werk als “Start Me Up” en “Neighbours” het ondertussen een beetje in de vergetelheid gesukkelde, maar hier heerlijk ongedwongen gebrachte “Little T&A” en het ietwat kleffe “Waiting on a Friend”.

Een opvallend jeugdig ogende Keith Richards, die tijdens de show zijn 38ste verjaardag viert en zijn vitaliteit laat blijken door tijdens “Satisfaction” een overenthousiaste fan die zijn weg naar het podium gevonden heeft met zijn Fender te counteren, staat op het podium broederlijk naast Jagger, al is het moeilijk om als hedendaagse kijker niet her en der signalen van het conflict tussen beiden op te vangen. De eighties waren niet bevorderlijk voor de vriendschapsrelaties tussen de Glimmer Twins.

Al heeft de muziek daar de bewuste avond gelukkig niet onder te lijden. “Miss You” toont hoe de Stones eind jaren zeventig, begin jaren tachtig waren. De verbluffende versie, met niet alleen een glansrol voor saxofonist Ernie Watts, maar waarin Bill Wyman ondanks zijn stoïcijnse voorkomen de meest funky speler op het podium blijkt te zijn, toont een band die ondanks zijn economische waarde — de Stones-tour van ’81 was de meest lucratieve dat jaar — zeer speels voor de dag komt, zoals blijkt uit de bij momenten halsbrekende capriolen van Ron Wood.

De laatste toegetreden Stone laat zich echter ook opvallen door zijn muzikale kunsten. Wanneer “Shatter” bijna banaal afgehaspeld wordt, pakt Wood plots uit met gedreven slideguitar, waardoor de groep in een zucht van een veredeld cafébandje naar wereldformaat uitgroeit. Momenten als deze, maar net zo goed een speels “Tumbling Dice”, maken duidelijk waarom dit gezelschap tijdens de bewuste tournee in totaal ruim twee miljoen mensen uit hun kot wist te lokken. Het is de moeite om de dvd na de laatste noot te laten doorspelen en de verbaasde gezichten in het publiek gade te slaan, zich verwonderend over wat zich net voor hun ogen voltrokken heeft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 14 =