Scott Walker & Sunn O))) :: Soused

Aan de linkerkant, een eigenzinnige artiest die de uitersten opzoekt van wat muziek eigenlijk is (zoals een kotelet in elkaar rammen en dat dan op plaat zetten) en rechts, een metalband die zijn naam aan een versterker heeft ontleend, die met hun giftige, daverende drones enige vorm van songstructuren allang heeft opgegeven. Echt verrast door de combinatie Scott Walker en Sunn O))) waren we niet, en dat geldt eigenlijk ook voor de plaat zelf. Let’s get ready to rumble!

Dat het in de sterren geschreven stond, is misschien wat overdreven (astrologie blijft een soort van intergalactisch casino voor ons), maar zelfs voordat we de plaat hadden gehoord, hadden we er een idee van hoe deze samenwerking zou klinken. Uiteindelijk is het vooral een typische Scott Walker plaat geworden (voor zover die bestaat) met abstracte teksten en vreemde geluidseffecten (zweepslagen, dronken saxofonen, industriële geluiden), bijgekleurd door de gitaren van Sunn O))) met drones die zwarte gaten in je trommelvlies boren.

Het probleem is dat het Scott Walker-trucje op deze plaat wat verveelt. Blonken de vorige Walker-platen Bish Bosch en The Drift – niet aanbevolen om in het donker te beluisteren – nog uit door een grote variatie tussen de tracks onderling (we durven in dit geval niet over liedjes spreken), dan klinkt Soused wel erg eenzijdig. Bovendien bestaat de plaat uit niet meer dan vijf nummers, en ze duren dan nog eens allen min of meer tien minuten. Moeilijk te verteren dus, zelfs naar Scott Walkers normen.

Met name het openingssalvo “Brando” en “Herod 2014” zijn repetitief en eentonig. “Brando”, door zweepslagen voortgedreven, begint zichzelf halverwege te herhalen en de drones van Sunn O))), hoe machtig ook, halen de spanning en dreiging uit het nummer. We weten ook niet wat de mini-Iron Maiden gitaarsolo’s aan dit nummer toevoegen. Ook “Herod 2014”, over kindermoord, klinkt aanvankelijk aangrijpend (“She’s hidden her babies away” met name, grijpt naar de keel), maar varieert te weinig en is constant onder een dikke laag drones bedolven, zodat de 12 minuten voorbij lijken te kruipen.

Tijdens de opnames, kregen de kerels van Sunn O))), vertegenwoordigd door Greg Anderson, Stephen O’Malley en Tos Nieuwenhuizen, blijkbaar niet al hun gitaren in de studio en was het geluid dat ze produceerden zodanig des duivels, dat Scott Walker en zijn team oordopjes nodig hadden om de opnames op een gezonde manier door te komen. De meeste tracks zijn dan ook dichtgeplamuurd door een slurry van feedback en missen de dynamiek en indrukwekkende stiltes die zo noodzakelijk waren voor de spanningsboog van Walkers vorige platen.

Pas wanneer Walker teruggaat naar wat hij reeds op zijn vorige platen geperfectioneerd had, wordt het goed. Vooral “Fetish” is een hoogtepunt: het leunt dicht aan bij iets uit Bish Bosch en bouwt schokkend, ratelend en sissend op naar een dreigende climax. Hier werken de drones van Sunn O))) wel, zeker in combinatie met de stampende drums.

Afsluiter “Lullaby” is misschien wel het beste van de hele plaat: een apocalyptisch nummer over euthanasie en zelfmoord, eerder al opgenomen door Ute Lemper in 1999 (als dit Walkers slaapliedje is, hopen we van harte dat hij geen kinderen heeft). Een viool krijst het nummer kapot, de gitaren sleuren je mee in een gitzwarte, claustrofobische spiraal, terwijl de operatische stem van Scott Walker de hele tijd luid, bijna schreeuwend “Lullaby” zingt. Onthutsend, briljant en zo had eigenlijk de rest van de plaat ook mogen zijn.

Enkel op het gedreven “Bull” (dat ook hier weer iets te lang is) krijgen de gitaren van Sunn O))) de teugels, maar voor de rest lijkt Walker niet echt gebruik te maken van het hele spectrum waar Sunn O))) eigenlijk toe in staat is. Dat Walker een oorspronkelijke samenwerking met Sunn O))) had afgewezen voor hun Monoliths & Dimensions en uiteindelijk zelf voor vijf tracks naar Sunn O))) is toegestapt, zegt eigenlijk veel over hoe Scott Walker deze samenwerking ziet: het zijn zijn nummers, het is zijn visie en jammer genoeg is er in die visie te weinig plaats gelaten voor de bijwijlen dynamische en bevlogen gitaardonder van Sunn O))). We hadden er meer (of misschien teveel?) van verwacht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in