Foxygen :: “’Herrieschoppers’ – met dat label kan ik best leven.”

We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic. Met die ronkende titel voor hun eerste plaat speelde Foxygen zich moeiteloos in de muzikale annalen van 2013 — al voelen Jonathan Rado en Sam France zich eigenlijk het best in de sixties en lonkte hun debuutplaat voortdurend naar de Fab Four en The Rolling Stones. Op hun volgende week te verschijnen tweede volwaardige langspeler — meteen een dubbelaar — schuift de band zachtjesaan op naar de jaren ’70, en krijgen Jonathan en Sam het gezelschap van Star Power, een fictieve psychedelische glamrockpunkband. Qué?

Rado: Ik heb geen idee meer waar dat plan eigenlijk vandaan is gekomen.

France: Eigenlijk is dat heel natuurlijk gegroeid. We wilden altijd al een expansieve dubbelaar maken waarop we in een aantal verschillende richtingen konden experimenteren. En dan kwam Star Power erbij, maar vraag me niet waar Star Power precies begint of eindigt. Het concept was simpelweg dit: de plaat bestaat niet noodzakelijk uit enkel Rado en mij in speedo’s — er is ook nog een fictieve band die de plaat stilaan overneemt.

Rado: Het komt misschien een beetje absurd over, maar voor Foxygen is dit volkomen rationeel.

enola: En toen dachten jullie: “Hey, nu we er toch een experimenteel dubbelalbum met een fictieve punkgroep uit persen, maken we er meteen een rockopera van.” Zijn jullie een beetje gek?

Rado: Ergens vind ik dat gewoon extreem cool. (lacht)

France: Op een zieke manier is dat waar we naar op zoek gingen — we wilden dat mensen er sterk op zouden reageren. Of dat nu in negatieve of positieve zin was — het is interessant om te zien hoe mensen het oppikken.

Rado: Er zit natuurlijk wel een lijn in. De songs zijn gegroepeerd op basis van emotie, zou je kunnen zeggen. De thema’s vloeien uit elkaar voort.

France: De plaat is opgesplitst in vier delen die voor ons steek hielden. Het eerste deel is pop — toegankelijke pop. Daarna krijg je wat lieflijke country-achtige songs, die eigenlijk heel paranoïde zijn. Er is iets duisters, iets ijzingwekkends aan. Vanaf het derde deel loopt dat duistere over in volledige chaos en terreur, en helemaal op het einde heb je dan die twee kleine, mooie uitwuivers.

Rado: De makkelijkst verteerbare nummers hebben we vooraan geplakt, en van dan af aan krijg je een langzame afdaling in de waanzin. Gestage desoriëntatie.

enola: Het is een plaat met 24 nummers geworden, maar voor jullie is dat niks nieuws he?

Rado: (lacht) Klopt, we hebben er ooit een van 37 nummers gemaakt. Eigenlijk was 21st Century Ambassadors al onze tiende plaat, of zoiets — maar uiteraard pas onze eerste echt studioplaat.

enola: Jullie beschreven jullie vroege probeersels wel eens als ‘scheten met ontieglijk veel overdubs’.

Rado: Yeah, that’s pretty dead-on, actually.

France: Die platen zijn nooit officieel uitgegeven, maar weet je dat je wel heel veel ervan op YouTube kan terugvinden? Geen fucking idee wie die erop gezet heeft, maar Ghettoplastikk! en Jurrassic Explosion Philipic staan zeker integraal online. Die vallen nog wel mee.

Leien daken

Zo gezwind als hun plaat furore maakte in binnen- en buitenland, zo moeizaam ging het met de relatie tussen Jonathan en Sam zelf. Het is een half mirakel dat ze nog samen achter onze microfoon zitten, want enkele maanden terug zat het er bovenhands op, en leek Foxygen al na één plaat op de rand van een split te staan. Geruchten die snel de kop werden ingedrukt met de hilarische tweet “Always, definitely, believe the media”.

France: Dat was allemaal bullshit. Leugens verzonnen door mensen voor hun eigen agenda. We zijn nooit in de buurt van een split gekomen. Het klopt dat we een lastig jaar achter de rug hebben, maar we gingen echt op geen enkel moment elk onze eigen weg gaan.

enola: Niettemin zijn jullie het afgelopen jaar wel bij herhaling afgeschilderd als herrieschoppers en ruziemakers.

France: Cool. (lacht)

Rado: ”Herrieschoppers”, dat vind ik wel leuk. Daar kan ik mee leven.

France: Nu goed, ik kan de mensen niet verwijten dat ze dat denken. Wanneer we onze vorige plaat aan het promoten waren — ik denk dat onze live-act toen nog niet echt in elkaar zat eigenlijk. Ik bedoel, er kon eender wat gebeuren op onze shows. Mensen wisten niet echt wat van ons te denken.

enola: Jullie show zit nu beter in elkaar?

France: We zijn alleszins professioneler geworden.

Rado: Vorig jaar wisten we eigenlijk niet hoe we live moesten spelen. We stonden opeens voor een livepubliek, en dan krijg je nogal gespannen situaties — soms eindigde dat niet al te best.

France: Soms speelden we gewoon geen muziek. Of misschien een zestal nummers. De rest van de tijd praatten we maar wat, of deden we andere dingen.

Rado: Het is een, euh, vreemd jaar geweest.

Wes Anderson

enola: Jullie zitten nog steeds diepgeworteld in de jaren ’60 en ’70. Hoe staat het met jullie band met hedendaagse muziek?

France: We hebben niks tegen hedendaagse muziek hoor. Maar het verhaal dat we tot nu toe hebben zitten bouwen speelt zich toevallig af in een rare seventieswereld. Ooit komt er heus een dag dat we geen retromuziek meer maken.

Rado: Ik denk dat we sowieso hedendaagse muziek maken, maar de middelen en de dingen waarrond we de muziek bouwen, zijn ouder. We gebruiken de tools die ons zijn overgeleverd door artiesten uit die periode. Het is niet iets wat ik zou associëren met 2014, maar in wezen gebruiken we gewoon bepaalde elementen uit het verleden.

enola: Sam, jij hebt altijd al een beetje op Wes Anderson geleken, maar nog nooit zo nadrukkelijk als in de video voor “Can You Really”.

France: Dat heb ik nog gehoord. Het ligt aan het pak hoor. In mijn andere outfit in die video, die met het cropped-up T-shirt — dat is niet mijn beste Anderson-lookalike.

enola: De reden dat ik erover begin is dat elke video van jullie me aan Wes Anderson doet denken. Hij heeft dezelfde retrovibe.

France: Dat is niet opzettelijk, maar ik vind het wel een compliment. Anderson is fantastisch.

Rado: Ik hou van Wes Anderson — en zijn boek. Hij heeft zo’n groot koffietafelboek uitgebracht, vol maquettes en setopstellingen. Typisch iets voor hem.

France: Ik zie de vergelijking met Anderson wel. Z’n films doen me niet specifiek denken aan een jaar — ze vallen gewoon buiten de tijd op een surreële manier. Hij plaatst een fucking telefoon met een draaischijf in het shot, en ik weet niet welke wereld dat is. Het is Wes Andersons wereld. Ik denk dat er op dezelfde manier een Foxygenwereld bestaat.

enola: Ik las dat jullie in het begin koste wat het kost wilden klinken als David Byrne. Die is ver te zoeken, maar aan het begin van “Star Power III: What Are We Good For?” zit er wel een goeie Lou Reed-imitatie.

France: Dat is Kevin Barnes van of Montreal, al mogen ze dat wel een beetje duidelijker maken. Why the fuck aren’t they including that in the press information? Je hebt het over die gesproken monoloog in het begin, he? “I wrote LITPM / On my hand / Your ink pen.” Ja, dat was Kevin. Maar vraag me niet waar LITPM eigenlijk voor staat. Hij had dat gewoon op zijn hand staan toen hij de studio in kwam. Hij liep binnen, wij wilden wat raps voor dat nummer, en hij begon te schrijven over dingen in de kamer, over zijn dag, en over zijn handen. Het was geweldig.

enola: Wat waren jullie grootste invloeden voor deze plaat?

France: Op onze vorige plaat waren het The Beatles en The Stones. We waren strikt retro toen, en alles dat niet in die sixtiesfilosofie paste vloog eruit. Nu kwam de invloed uit veel diversere hoeken: alles van Todd Rundgren en Carole King tot The Stooges en Throbbing Gristle —punk shit. In een notendop: 1975, of dat nu Carole King of Iggy Pop is. We wildden die twee uitersten naar elkaar brengen.

enola: Was dat de reden dat de persaankondiging een Rundgren-recensie van de hand van Patti Smith bevatte?

France: Nee, dat heeft mijn manager er gewoon ingegooid. En ik had ‘m nog wel gevraagd het eruit te halen. Weet je, we zullen al genoeg vergelijkingen met classic rock krijgen, waarom zou je het dan zelf nog eens benadrukken? Niet dat ik een probleem heb met die vergelijkingen — dat is gewoon hoe we klinken. Oudere artiesten hebben ons geïnspireerd, daar zijn we heel open over.

enola: Van de sixties naar 1975 dus. Wat is de volgende stap?

Rado: We gaan een orchestraal album maken. Nog steeds erg seventies, maar meer zoals Disneyfilms met grote orkestraties.

France: Die arrangementen over onze muziek. En ooit belanden we eindelijk ergens in het jaar 2000, en dan sterven we. (lacht) Of Foxygen explodeert.

Rado: Of we beginnen helemaal opnieuw. In de jaren ’20. Dat zou retecool zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 12 =