BOOMTOWN: Eagulls :: “Ook druiven zijn politiek”

Morgenavond kan u om 21.40 uur gratis (nogmaals: gratis!) de vijf geweldige punkers van Eagulls aan het werk zien in de tent op Boomtown. Niet zomaar punkers zijn het, zo blijkt, want Eagulls ging al op tournee met Franz Ferdinand, was al te gast bij David Letterman en hun vieze clip van “Nerve Endings” werd uit het niets verkozen tot beste video op de NME Music Awards. Maar even later viel de politie wel binnen bij de band …

“We hadden onze gasrekening al lang niet betaald, dus kwam er iemand van de firma om het gas af te sluiten. Toen hij in het huis was, zag hij de rottende varkenshersenen die we voor de clip gekregen hadden van een lokale slager. Ze lagen er al weken en hij vreesde waarschijnlijk dat het hersenen van een baby waren, dus hij verwittigde meteen de politie”, legt zanger George Mitchell uit. “Grappig genoeg past dat ook in het thema van het lied: de cyclus van angst.” Het is sinds het uitbrengen van die lugubere video dat Eagulls een zekere buzz veroorzaakte. De groep ontstond officieus op het Primavera Sound-festival in Barcelona in 2009, tijdens een optreden van Neil Young. Uitvalsbasis van de vijf is Leeds; meteen ook een van de redenen waarom hun (Noord-Engelse) dialect niet altijd even verstaanbaar overkomt.

Sinds ze zo goed als alleen toeren, hebben de vijf twintigers — die allemaal studies in design- en kunstrichtingen achter de rug hebben — hun jobs in winkels en bars opgegeven. En Eagulls heeft werkelijk overal al gespeeld: vorig jaar op het toonaangevende SXSW, in concertarena’s met Franz Ferdinand, als voorprogramma van Suede in de Royal Albert Hall en bij David Letterman — “een hele dag geduldig wachten”, aldus gitarist Mark Goldsworthy — en eigenlijk moesten ze op 23 februari spelen in de Kortrijkse undergroundkeet The Pit’s. Maar dat optreden werd afgelast omdat ze ergens net over de grens in Frankrijk de weg kwijt waren. In april ging ook DOK voor de bijl, waar band en crew voor het optreden genoten van overheerlijke hamburgers. “Het is redelijk moeilijk om de Royal Albert Hall te evenaren. Daar optreden was groots”, zegt Mitchell. “Voor mij maakt het niet uit of we in een kleine Barfly-bar voor 100 mensen spelen of in grote arena’s, zolang we er maar van genieten”, aldus Goldsworthy.

Touren met Franz Ferdinand

Hun debuutplaat was nog maar net uit begin maart of Eagulls werd al meteen gevraagd door het grote Franz Ferdinand voor een negendaagse arenatour door Engeland en Ierland. Of ze niet meteen werden uitgefloten? “De fans komen inderdaad voor de hoofdact, neem ik aan, maar we hebben nooit slechte reacties gekregen of zijn nooit van het podium geroepen”, lacht Mitchell. Goldsworthy: “Het was een zeer goede ervaring. Het is een deel van een leercurve om eens voor zo veel volk te spelen. De mannen van Franz Ferdinand zijn ook zeer vriendelijke gasten. Ze begrijpen ook met wat wij bezig zijn en waarvoor we staan.” Mitchell lijkt verwonderd als we vragen of ze er iets uit geleerd hebben. “Hun tours zien er anders uit dan die van ons, dus er valt niet veel te leren. Zij slapen in hotels, wij toeren rond in schamele busjes”, zegt hij. “We praatten vooral over muziek, geen diepgaande gesprekken. Ik hou trouwens nog steeds van hun muziek. Hun optredens tien jaar geleden waren zelfs de eerste die ik zag. Het is dus een privilege om met dat soort bands te spelen. De meeste groepen waarmee we al getourd hebben, kennen we al een tijdje”, voegt Goldsworthy daar nog aan toe.

Maanden na de release blijft de plaat van Eagulls als geen andere dit jaar de luisteraar een onwaarschijnlijk grote energiestoot geven. “Oh, maar het album heeft niet alleen met agressie te maken”, verbetert Mitchell meteen. “Maar ook met: kijk eens wat er rond jou gebeurd en de redenen waarom we ons ergeren aan dagelijkse dingen. Maar we willen ook al die negatieve gedachten omzetten in positieve, als je bijvoorbeeld op een klotemaandag naar je werk moet. Volgens mij kan tot op een bepaalde hoogte optimisme gehaald worden uit een pessimistisch geluid.”

Goldsworthy: “De plaat gaat meer over persoonlijke teleurstellingen en sociale gebeurtenissen dan over politieke dingen, waarmee traditioneel punkplaten geassocieerd worden. Anderzijds is elk gebeuren wel beïnvloed door politiek, zoals je sociale situatie”, zegt hij. “Zelfs deze druiven kunnen met politiek te maken hebben. De Europese Unie bepaalt toch zo goed als alles?”, onderbreekt Mitchell (wijst naar het overheerlijke fruit op de tafel). Wanneer we vragen naar de politieke toestand in Groot-Brittannië onder Cameron, krijgen we een duidelijk antwoord. “We kunnen dat moeilijk vatten als we constant in het buitenland zitten. De politici beweren dat ze alles onder controle hebben, maar eigenlijk weet je dat niet. Het maakt ook niet uit wie er premier is. Of die van Labour of de conservatieven is: ze lijken allemaal dezelfde”, zegt Goldsworthy.

Het onbekende noorden

Een groep waarmee Eagulls vaak geassocieerd wordt, is Killing Joke — niet alleen omwille van de agressieve postpunksound, maar ook door de cover van “Requiem” op hun 7″-single uit 2013. “Killing Joke is een van onze voorbeelden. Productiegewijs hebben we vooral naar de rauwe, industriële sound van Joy Division gekeken”, zegt Mitchell. Andere reviews verwijzen dan weer naar Holograms en Ice Age. “We houden allemaal vooral van David Bowie en Roxy Music, maar ook Holograms en Ice Age kunnen we appreciëren. Ik denk dat die vergelijkingen vlug worden gemaakt omdat je vandaag weinig bekendere bands hebt met een gelijkaardige sound. Het is niet meer dan een logische vergelijking”, aldus Goldsworthy. “Maar reviews volg ik niet meer. Soms staan er zelfs onwaarheden in positieve recensies. Journalisten praten ook niet veel over muziek in muziekreviews. Vooral in Groot-Brittannië gaat het veel te veel over de image van bekendheden in de boekjes.”

“Er bestaan duizenden onbekende groepen zoals de onze, dus we zijn blij dat we ze een platform kunnen geven”, zegt Mitchell spontaan. “Ik was gechoqueerd omdat iedereen onze debuutplaat zo goed vond. Zo zou ik Autobahn willen aanraden. Ze hebben dezelfde sound als wij en komen ook uit Leeds.” Ondertussen begint Goldsworthy andere bands uit Leeds en omstreken op te schrijven zoals Perspex Flesh, The Flex, Dryheaves, Rent Boys en Birdsbead. “Als je van het noorden akomstig bent, is het moeilijker om bekender te worden. Maar dat is niet erg want zo gaat het allemaal natuurlijker. In Londen is er veel meer druk om door te breken. Als je uit het noorden komt, zit geen haast achter. Je moet geduld hebben, maar tegelijk is er meer tijd om spontaan te groeien. Het is zo en het zal altijd zo blijven”, legt Goldsworthy uit. “Iedereen denkt dat alles zich in de hoofdstuk plaatsvindt”, voegt Mitchell er nog aan toe. “Leeds heeft bijvoorbeeld ook een bloeiende muziekscene en de huurprijzen vallen goed mee. Het is een meer natuurlijke omgeving. In Londen wordt je haast uitgesloten als je normaal bent.”

Ook de opvallende albumcover van Eagulls — een uitgebrande auto naast een triest woonblok onder een grijze hemel — is genomen in Noord-Engeland. “Maar in Sheffield, niet in Leeds. Je kan die stad vergelijken met Leeds en ze ligt maar op een halfuur rijden. Toen ik vijftien was, nam ik vaak de trein naar Sheffield en die flats daar zagen er echt groot en vreemd uit”, legt Mitchell uit. “Veel miserie dus, maar dat geldt eigenlijk voor veel steden in Engeland. De foto is vorig jaar genomen door een vriend. Het hoge flatgebouw werd er neergepoot om een utopisch ideaal te symboliseren, maar dat is nu compleet gefaald. Dat is het algemene gevoel in Engeland vandaag ook.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 2 =