Jonge door (post)punk beïnvloede bands die zich nog echt kwaad durven te maken: ze dienen zich tegenwoordig uit alle windstreken aan. Holograms (Zweden), Metz (Canada), Savages (Londen) en Ice Age (Denemarken) hebben we al gehad. En binnenkort komt onze eigenste Räpe Blossoms ook met nieuw werk op de proppen. Maar 2014 wordt vooral het jaar van Eagulls.
Een uitgebrande auto naast een triest woonblok onder een grijze hemel: dit moet een buitenwijk in Leeds zijn en de biotoop waar de vijf boze punkers van Eagulls opgroeiden. Hun debuutplaat klinkt zo furieus, donker en opzwepend dat je iemand zou kunnen wijsmaken dat Stephen Morris en Peter Hook (Joy Division), en Kevin Shields (My Bloody Valentine) erachter zitten.
Omgekeerd had de ritmesectie van Eagulls — drummer Henry Ruddel en bassist Tom Kelly — kunnen meespelen op Warsaw van Joy Division, en gitaristen Mark Goldsworthy en Liam Matthews op hun beurt op Loveless van My Bloody Valentine, als je een nummer als “Opaque” hoort. “Nerve Endings” is bijvoorbeeld bijna pure postpunk met de impact van een Killing Joke, maar dan met een modernere productie.
Eagulls klinkt tien nummers op en top agressief, maar daarom zijn die nummers nog geen klonen van elkaar. “Hollow Visions” is ondanks de onstuimige gitaren, repetitieve en staalharde drums en dito bassen hypnotiserend. Zanger George Mitchell mag dan wel klinken als een zwaar verkouden Joe Strummer, het nummer blijft verdomd goed plakken.
Met “Yellow Eyes” gaan de Engelsen de atmosferische toer op en wederom blijven de teksten van Mitchell (“I can’t see, can’t feel it, can’t hear it”) aan de ribben kleven. Ook “Opaque” gaat iets meer voor sfeer in vergelijking met de rest van de plaat. Vooral de gitaren slaan meer de shoegazerichting in.
Eagulls kan ook bijna poppy uit de hoek komen. Neem nu “Tough Luck”: zo had The Cure geklonken als Robert Smith zijn band gefusioneerd was met Killing Joke. Met wat meer verbeelding kan je het nummer als een punky versie van Glasvegas beschouwen. Maar het meest opvallende nummer blijft “Possessed”, dat de band naar David Letterman bracht en zo voorgoed lanceerde. De snijdende gitaren en opruiende gezangen werden samengebald in een explosief nummer waarop we na de zoveelste luisterbeurt nog altijd als een bezetene tekeergaan.
De échte punknummers zijn gereserveerd voor de tweede helft van de plaat: “Amber Veins” en “Footsteps” voorop. De gitaren gaan bijna als kettingzagen klinken en Mitchell schuimbekt nog meer van woede. Bovendien doet Eagulls het tegenovergestelde van ‘in stilte eindigen’, want “Soulless Youth” is de grootste sonische maalstroom op de plaat.
Eagulls was het ideale orkest geweest voor het begrafenisfeest van Margaret Thatcher in 2013. Akkoord, de jonge band heeft zijn duidelijke referenties, maar wie werd niet beïnvloed door zijn grootste voorbeelden? Soms heeft een mens ook genoeg aan een ouderwets kwaad klinkende band, zeker als die een ijzersterke livereputatie zou hebben.
Eagulls speelt op 1 april in Dok Noord in Gent met Ping Pong Tactics en Maan. Alles kapot!
