Mr. Scruff :: Friendly Bacteria

Dj, producer, cartoonist, theepropagandist en zelfs bedrijfsleider, Andy Carthy oftewel Mr. Scruff is duidelijk een bezig baasje. Zijn eigen producties verleenden hem misschien wel het meeste faam (zeker toen er eentje standaard werd meegeleverd met Windows 7), maar de laatste tijd is dat aspect van zijn uit de duizend herkenbare alterego wat meer op een laag pitje komen te staan ten voordele van andere bezigheden. Met Friendly Bacteria keert de olijke Brit terug met zijn eerste volwaardige plaat in zes jaar tijd.

Door zijn veelvuldig dj-werk heeft Mr. Scruff wel absoluut de vinger aan de pols gehouden van wat er gaande is in electronicaland waardoor Friendly Bacteria niet zomaar de klassieke Ninja Tune of een vermeende Mr. Scruff-klank recycleert, maar zich grotendeels als hedendaags presenteert. Jazz en funky breaks blijven weliswaar belangrijke kenmerken, maar de prominente aanwezigheid van diep grommende bassen en zwierige synths katapulteren de sound toch behoorlijk hard naar het jaar 2014.

Opvallend afwezig overigens op deze plaat: de typische vis- en theereferenties waarmee Carthy zijn vorige platen volstouwde. In feite is zelfs tout court de trademark kwinkslag van Mr. Scruff hier veel meer op de achtergrond komen te liggen in wat mogelijk ’s mans meest serieuze plaat totnogtoe kan genoemd worden. Natuurlijk blijft de dansbare groove hier centraal staan en depressief wordt het nergens, maar toch wordt alles ingebed in een geheel dat donkerder en vaak zelfs contemplatiever aanvoelt dan zijn eerder werk. Afsluiter “Feel Free” kan ronduit melancholisch genoemd worden en neigt met zijn epische lengte en moodswings boven een repetitief thema zelfs sterk naar Cinematic Orchestra ten tijde van Every Day (zij het helaas niet van hetzelfde niveau). Niet toevallig die vergelijking, want Phil France, contrabassist in die band, verzorgt hier en op enkele andere tracks het smaakvolle baswerk. Ook de ruim rondgalmende piano’s in “Render Me” lijken zo weggelopen uit het werk van Swinscoe en zijn kornuiten.

Maar elders dus toch vooral die aardappelgrooves (stoemp met saucissen in het geval van de vuil wiebelende opener “Stereo Breath”) en kruidentheefunk (met ruime dosissen melk en honing aangelengd in het zeemzoeterige “Come Find Me”) die we ondertussen van Mr. Scruff kunnen verwachten, zij het dus mee geëvolueerd met de muzikale stromingen van de tijd. Daarin wordt hij op de helft van de tracks bijgestaan door enkele vocalisten, en dan vooral door Denis Jones, wiens stemgeluid vier van de twaalf songs hier mag opleuken. Echt spectaculair worden die tracks weliswaar niet, maar genietbaar zijn ze zeker wel. Ook de instrumentale tracks zoals een flashy “Deliverance” of de ronkende moerasgrooves van de titeltrack belanden in die valkuil en weten zich niet echt als hoogtepunten te profileren.

Friendly Bacteria is in dat opzicht dan toch weer een typische Mr. Scruff-plaat geworden. De Britse patattenventer is binnen de Ninja Tune-stal nooit het muzikaal meest begaafde raspaard geweest (niet moeilijk natuurlijk, met pakweg Amon Tobin en Bonobo in de rangen), maar weet wel steeds een duidelijke eigen sfeer neer te zetten wat zijn platen tot leuke tussendoortjes maakt. Deze vijfde plaat brengt daar geen verandering in, ondanks de muzikale verschuiving ten opzichte van voorgaand werk en vormt een ongevaarlijke en onessentiële maar best wel genietbare uitbreiding van het Mr. Scruff-universum.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =