Alsof haar verwezenlijkingen van 2013 nog niet volstonden, doet pianiste Kris Davis er aan het begin van 2014 meteen nog een schep bovenop met haar nieuwe (tweede) trioalbum en een concertreeks die haar ook naar deze contreien voert. Het album laat horen dat ze terecht te boek staat als een van de boeiendste, maar ook moeilijkst vast te pinnen pianistes van het moment.
Korte samenvatting van 2013: een goed onthaalde kwintetplaat (Capricorn Climber) en soloplaat (Masssive Threads), opgemerkte aanwezigheden naast o.m. Ingrid Laubrock (Lark) en Eric Revis (City Of Asylum) en lovende woorden van publiekslieveling Jason Moran. De vanuit Canada naar Brooklyn verkaste Davis brengt nu een tweede album uit met de imponerende ritmespan John Hébert (contrabas) en Tom Rainey (drums), die er ook al bij waren op Good Citizen uit 2010.
Een heleboel referenties bij elkaar, maar meteen ook een indicatie van de rusteloosheid van deze pianiste, die schijnbaar moeiteloos de grensgebieden tussen freejazz, moderne gecomponeerde muziek en vrije improvisatie blijft aftasten. Van eenvoudige schwung en melodieën met weerhaakjes moet ze het niet bepaald hebben, en van potige bluesthema’s evenmin, maar geen mens kan de behendigheid van haar spel en het eclecticisme van haar composities zomaar terzijde schuiven. Die getuigen van een eigen karakter en gulle fantasie.
Met een gemiddelde songlengte van tegen de tien minuten schurkt Waiting For You To Grow, net als Capricorn Climber, tegen de duur van een uur. Dat is behoorlijk veel als je het hebt over deze moeilijk te omvatten, noem het gerust cerebrale speelstijl, maar in kleinere dosissen — in korte, geconcentreerde luistersessies — is dit een album dat behoorlijk wat indruk maakt. Zo herbergt opener “Whirly Swirly” (de titel suggereert het al), een wervelende rijkdom aan ideeën, tussen stukken die holderdebolder van hier naar daar springen, maar iets later in haast minimalistisch terrein belanden, met een ronduit weergaloze solo van een op hol geslagen Davis.
Hier en daar pakt ze uit met gemanipuleerde pianoklanken die een excentriek verbond aangaan met de textuurverkenningen van Tom Rainey, die hier weer speelt met een inventiviteit en variatie die verbluffend is. Het stuk pakt uiteindelijk uit met een forse finale waarin Davis en Hébert zich te buiten gaan aan verrassend primitief gehamer. Een opener van formaat. Gelukkig wordt er gaandeweg ook wat meer gedoseerd. Zo laat “Berio”, genoemd naar de 20e eeuwse Italiaanse componist, een aanpak horen die in z’n eerste helft ingetogen blijft, om vervolgens weer assertiever, heftig verkrampend terrein op te zoeken.
De composities vallen echter niet zomaar te labelen. De titeltrack laat even een meer ingetogen warmte horen die past bij het album (dat gecomponeerd en opgenomen werd terwijl Davis zwanger was van haar eerste kind) en toch aardig prikkelt met Héberts strijkwerk, maar zo’n “Propaganda And Chiclets” stuitert en tuimelt tussen dansende ontwijkmanoeuvres, turbulente stuwing en onverhoedse ingetogenheid, en dat met een aandacht voor details die voorkomt dat de aandacht van de luisteraar gaat verslappen.
Davis is vooralsnog te eigenzinnig en onvoorspelbaar om een groot publiek te kunnen bekoren, maar dat haar naam er eentje is die de voorbije jaren steeds vaker over de tongen rolde, krijgt opnieuw een mooie verklaring. Waiting For You To Grow is eerder een plaat om intens te beluisteren dan eentje die je daarna door je hoofd laat spelen, daarvoor blijft de compositiestijl net iets te ongrijpbaar, maar het is dan ook fascinerend om deze drie meesters bezig te horen.
Het Kris Davis Trio speelt op maandag 3 maart in de Gent Jazz Club. Meer info hier.
