Terwijl Rebekka Karijord naarstig werkt aan de opvolger van het verbluffende href=https://www.enola.be/muziek/albums/20598:rebekka-karijord–we-become-ourselves>We Become Ourselves, dook ze ook even haar archieven in om een compilatie te maken van het materiaal dat ze ter begeleiding van diverse theater- en filmprojecten maakte. Het zomaar als een tussendoortje afdoen, zou de waarde van dit album echter zwaar onderschatten.
Een soundtrack is altijd een gevaarlijk beestje. Vaak gaat de muziek immers op zijn bek zonder de begeleidende beelden of een uitgebreide kennis van het verhaal. Een compilatiesoundtrack lijkt een zo mogelijk nog desastreuzer plan, aangezien je schijnbaar elke mogelijkheid tot coherentie wegneemt. En toch, de sterke zin voor compositie die ook de arrangementen van Karijords vorige plaat maakten tot de parel die hij is, redt haar in dit project van de ondergang — om maar even een understatement te gebruiken.
Music For Film & Theatre compileert een aantal epische composities die ook geïsoleerd barsten van sfeer (“Nowhere Home”), maar hoeft niet altijd uit te pakken met een groots geluid om een indruk na te laten. Het zijn net de intiemere momenten die zich echt onder je vel nestelen. Het mateloos intrigerende “Prologue” barst meteen van de (Scandinavische) sfeer. Het speelt zich tussen je oren af als een nachtelijk dwalen rond de mistige fjorden, tegelijkertijd sacraal en dreigend. Het repetitieve begin werkt hypnotiserend en speelt meteen ook een spannend spel met het verwachtingspatroon; de evolutie van het nummer komt er pas wanneer je het absoluut niet meer verwacht. Toch zuigen de brede golven van strijkers de luisteraar in een beleving die zonder een visuele component een zo mogelijk nog rijkere sfeer evoceert.
Karijord houdt het hele album interessant door met de opzet van het format te spelen. Hoewel geen enkel nummer lyrics bevat, geeft ze op het bijna religieuze “Madrigal” de stem toch de hoofdrol, zij het om er paradoxaal genoeg het equivalent van een instrumental mee te maken. Een soort van verregaande versie van wat Björk op Medulla deed: samples bewerken en loopen tot ze manipuleerbare klanken worden in plaats van een menselijke aanwezigheid. Niet elk experiment hoeft zo ver te gaan; uit minieme accenten puurt ze vaak een maximaal effect. De lang uitgesponnen geïsoleerde noten geven “Jag Ser Dig” een heel eigen karakter. De echo van Karijords stem kleurt het folkgetinte “Salhus” verder in. In het bevreemdende sonore landschap van “Snö” klinken de elektrische gitaarakkoorden als een gidsend dwaallicht dat je doorheen de nevel leidt. Zo ontstaat opnieuw een contrastwerking tussen warm en koud die je in zijn greep houdt.
Slechts één enkele keer, in het op slappe blokfluit gestutte “Lullaby”, werkt een song minder zonder beeld.
Als één geheel vormt Music For Film & Theatre een gevoelsmatig sfeerbeeld van het hoge noorden zonder als inwisselbare eenheidsworst klinken. De overschakeling tussen melodiestructuren met lichte dissonantie geven “I’ve Always Been Jealous Of Migratory Birds” een akelige bijklank die Karijord in haar voorafgaande werk nog niet geëxploreerd heeft. Meteen erna krijgt “Morula” echter net een heel speels kantje. Kortom, wat als een zoethouder verkocht wordt, is eigenlijk een intrigerend losstaand werk en alweer een succesnummer in het oeuvre van deze Noorse. De perfecte compagnon voor een eenzame avond bij het knetterende haardvuur.
