Breton :: War Room Stories

Wie vroeger indruk wou maken met de opnamelocatie van zijn plaat moest komen aanzetten met pakweg Abbey Road. Vandaag lijkt het voor veel bands nog belangrijker om op obscure en mysterieuze locaties te gaan opnemen. Bon Iver kreeg zo bijvoorbeeld een hele horde winterse-blokhut-singer-songwriters in zijn kielzog, en Breton houdt ervan zijn opzwepende indie rock op te nemen in aftandse gebouwen.

Nu hun eigen pand Bretonlabs in Londen echter met de grond werd gelijk gemaakt, week de band uit naar Berlijn om op te nemen in het oude Funkhaus, van waaruit de communistische radiodiensten van weleer uitzonden. Dat bouwt verder aan het imago van de band: artsy krakers met een voorliefde voor oude opnametechnieken. Zo’n imago is allemaal goed en wel, maar als daarvan zo goed als niets doorsijpelt in de sound kan je je de vraag stellen in hoeverre het allemaal relevant is voor de muziek.

Breton brengt stevig stampende indie rock met sterke elektronische en hiphopneigingen. Alsof Foals en DJ Shadow een potje zouden jammen met wat lichte Aphex Twin-accentjes. Hun debuut Other People’s Problems wist zich zo in de schijnwerpers te plaatsen met een ophitsende mix van dat alles en nog wat andere invloeden, zonder echter over de hele lijn te overtuigen. “Veelbelovend” schreven we toen, een etiket dat we met War Room Stories helaas moeten opbergen en vervangen door “doordeweeks”.

Opener en single “Envy” maakt dat meteen duidelijk. In plaats van echt aan een eigen klank te bouwen, imiteert Breton hier simpelweg Foals, alsof ze een opvolger voor hun hit “My Number” wilden schrijven. Meteen daarna probeert “s4” daar wat aan te veranderen door een meer broeierig klanklandschap vol krakende elektronica te schilderen, maar ook dat blijft te sterk in conventionele patronen steken om het echt een uitschieter te noemen. Dat gaat helaas op voor het merendeel van de plaat, die wel enkele interessante kanttekeningen maakt bij de Britse indierock, maar er verder weinig mee aanvangt.

Al is War Room Stories nog niet meteen een plaat om volledig verticaal te klasseren. Het vaag funkende “Brothers” is bijvoorbeeld best wel meeslepend, en het door technobeats voortgedreven “Got Well Soon” is ook een interessante song die klinkt alsof Bloc Party alsnog hun elektronische fixatie wist te verenigen met hun indie achtergrond. Inderdaad, wie die elektronische experimenten van Bloc Party en de soloplaat van Kele wel kon pruimen, zal in Breton een band vinden om in het oog te houden, maar wie echt verder kijkt zal vooral rechttoe rechtaan songschrijverij met relatief weinig diepgang vinden. Daar verandert de hele opnamecontext met allerlei fancy effecten — en zelfs een volledig Macedonisch orkest in sommige nummers — uiteindelijk maar weinig aan.

Dat laat de band dan ook achter met een volledig buiten proportie geblazen imago met te weinig goeie muziek om het echt te ondersteunen. Gaf Breton op zijn debuut nog blijk van enige eigenzinnigheid, met op enkele nummers zelfs erg indrukwekkende resultaten, dan lijkt de band op War Room Stories vooral verder te willen gaan in een minder geïnspireerde maar wel directere richting. Zeker genietbaar als achtergrondmuziek en wellicht live ook best plezant, maar er blijft uiteindelijk maar weinig van plakken eenmaal de plaat afgelopen is.

Breton speelt op 23 februari in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 9 =