Postdubstep, allemaal goed en wel, maar u wil vooral met een pint in de hand over de dansvloer denderen? Voor de pint moet u zelf zorgen, de rest voorziet Disclosure. Settle is een danceplaat die dit jaar zijn gelijke niet meer zal kennen.
Enkele jaren terug was postdubstep nog een onwennig label, bedacht door gretige popjournalisten en even gretige, slimme marketingbobo’s om een hokje te vinden voor een reeks artiesten wiens experiment en sound de klassieke hokjes net overboord leken te gooien. Minimal, ongegeneerde pop, soul, dub, grime, two-step — het ging allemaal de mixer in en kwam eruit als gelaagde, soms moeilijke en minimale maar altijd inventieve songstructuren en met verslavende beats bestofte elektronische, soulvolle pop voor de 21ste eeuw. Als de term postdubstep een ding goed heeft gedaan, dan is het wel dit: het bood een lanceerplatform voor een nieuwe generatie wizzkids die onafhankelijk van elkaar maar op een gelijkaardige manier met een muzikale erfenis aan het klooien gingen en daarmee het spectrum van de elektronische muziek onveranderlijk verruimd hebben.
Vroeg of laat moest het ervan komen dat iemand de ritmes, subsonische bassen, verknipte samples, haakse beats, gerecycleerde en geüpdatete R&B van James Blake, Mount Kimbie, Joy Orbison, Kode 9 en Jamie XX enerzijds en de in nu-soul gedrenkte brouwsels van Jamie Woon en SBTRKT anderzijds vertaalde in onvervalste floorfillers en heerlijk gloedvolle clubtracks. In dit geval zijn dat twee rotgetalenteerde broekventjes — Guy Lawrence is 22, broer Howard amper 19 — die met Settle een van de beste debuutplaten van de afgelopen jaren afleveren.
Opgelet: Settle is veel meer dan postdubstep op maat van de dansvloer, maar daar liggen wel overduidelijk de roots van Disclosure — al zijn ze overduidelijk ook sterk beïnvloed door minimale techno, grime, en UK garage. Denk aan “Wildfire” of “Trials of the Past” van SBTRKT: beide tracks hadden zomaar op Settle kunnen staan. In “January” komt Jamie Woon overigens ook lekker meedansen en –croonen. Anderzijds, “Confess To Me” is, zoals een boel nummers op de plaat, veeleer grime dan dubstep. We zouden het een hoogtepunt op de plaat noemen, maar dat zou conceptueel niet helemaal kloppen: geen hoogtepunten zonder dieptepunten, en die zijn er eigenlijk niet op Settle. Of het moest zijn dat iemand de sample van ‘hip-hop preacher’ Eric Thomas iets te repetitief vindt in het op de intro aansluitende “When A Fire Starts To Burn” — larie natuurlijk: niet alleen is het een klein huzarenstukje dat de vocals van dat nummer een sample zijn, maar meer nog is het nummer een geweldige mix van deep house en conventionele popstructuren, die bovendien het pad voor de rest van de plaat plaveit.
Dat is overigens ook een van de kwaliteiten van Settle: de broers Lawrence mogen dan wel beweren dat de plaat vooral een verzameling losse nummers is, toch klinkt ze voortdurend als een coherent, uitgebalanceerd geheel. Dat zal voor een deel ook wel te maken hebben met het niet te negeren feit dat Settle zich van toptrack naar toptrack sleept: “Latch” is pure sex — met een x; seks, dat is voor geitenwollensokkentypes en je oma — op een zwoele beat die geen daglicht verdraagt. Meteen daarna: house, funk, en ongegeneerd benenzwieren in “F For You”, gevolgd door, juist ja, “White Noise” — riep daar iemand ‘dancetrack van het jaar’? Dat heet niet eens meer de concurrentie achter je laten, neen, dat is de tegenstand ongenadig verpulveren. Want ook na die treble houdt het niet op: Disclosure dendert meer dan een uur aan een belachelijk impressionante rotvaart voort.
Afin, u hebt het wel begrepen. Settle is zo’n beetje alles wat u wilt in een danceplaat in de jaren 2010, en de broers achter Disclosure brengen het allemaal met sprekend gemak. Met Settle hebben ze net geen grensverleggende plaat gemaakt, maar ze hebben wel alle opwindende invloeden uit de laatste jaren tot een ongezien straffe synthese gebracht. Die grensverleggende plaat, die hebben ze binnen dit en vijf jaar wel gemaakt. U moet het niet van ons aannemen, maar doe het toch maar.
