PUKKELPOP 2013: Beats & Pieces :: Zaterdag 17 augustus

En, wat hebben we gedaan op deze laatste Pukkeldag? Ons wederom laten imponeren door Amenra, maar vooral gedanst, mijnheer!

De vette vijftien van Pukkelpop:

Wie meer Pukkelverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de vijftien beste concerten hieronder.

De afknapper

Dit is dan ook de derde Summer Of Love, zo hebben die van Jagwar Ma duidelijk gedecreteerd. Alsof het opnieuw 1990 is en Manchester de navel van de wereld, geeft de Australische groep een masterclass “Britse indie en dance van de jaren negentig”. Zanger Gabriel Winterfield heeft na een dagje YouTuben de swagger van Bez goed in de ledematen gekregen, en ook muzikaal horen we een potpourri van Primal Scream, Chemical Brothers en Happy Mondays. Single “Man I Need” gaat nog een beetje verdronken in de mix, maar een rechttoe rechtaan “Come Save Me” is er pal op. Het nummer gaat over in een euforisch “Four”, dat de hele tent aan het dansen krijgt. Opdracht volbracht; hier zijn zieltjes gewonnen.

!!! vecht op Pukkelpop met zijn eigen ijzersterke reputatie. In 2005 gaf de groep een legendarisch concert in een uitpuilende club, het jaar nadien mocht dat nog eens herhaald worden in de Marquee. Twee platen en zeven jaar verder is !!! verbannen naar de verre Dance Hall en raakt de machine nooit helemaal op stoom. Opener “Get That Rhythm Right” is nog wat aftasten: de rubberen groove is er al, de funkgitaartjes hakken aangenaam, frontman Nic Offer strut met goesting over het podium, maar echt heet is het nog niet. Dat wordt het wel met “Must Be The Moon” en even later een ronduit stomend “Californyeah” dat van het beste is dat de punkfunkrevival ons al geboden heeft. Helaas laat de groep het tempo tussendoor al eens zakken, en ook “Even When The Water’s Cold” wordt te los uit de pols gespeeld. Uiteindelijk is het single “One Boy, One Girl” — de indie-“Get Lucky” — dat een winnend punt scoort. Degelijk concert dus, maar we hebben deze groep ook al scherper geweten. We rekenen bij deze op revanche in Het Depot.

Wél een fijne peer: Andy Burrows, het soort klassieke singer-songwriter dat zijn podium met staande lampen en een wereldbol graag als een intieme huiskamer inkleedt, teneinde goedkope recensentenmetaforen voor te zijn. Nu, met pakkende songs als “If I Had A Heart” en “Maybe You” is enige knusheid niet van de lucht, en bij een ietwat meer openbarstend “Hometown” zien we zelfs her en der koppeltjes spontaan aan de slow gaan. Een knap solostreepje “Frank Miller” uit de musical Hair hebben we dan al gehad, een meer rockend “Keep On Moving On” sluit af. Niets bijzonders, maar wel uiterst sympathiek optreden. En we kunnen niet anders dan vaststellen dat de voormalige Razorlightdrummer hiermee meer volk lokte dan zijn aanstellerige frontman gisteren op zijn eentje. Eén – Nul voor niceness.

Hoewel onze tienbeurtenkaart op Amenra bijna opgebruikt is, is het optreden van de Kortrijks-Gentse band in de Wablief?!-tent allerminst een herhalingsoefening. Zelfs met een nauwelijks veranderde setlist is de band minstens even indrukwekkend als op Dour of Boomtown. Amenra is niet met sterretjes of punten op tien te beoordelen, de band geeft altijd 200 percent. Zo klinkt de opbouw van de kille intro naar de explosie van donderende gitaren en dito drums in “Boden – Spijt” loepzuiver en staalhard. Niet alleen de geluidsmix zit perfect, maar ook de visuals en podiumpresence van de band. De twee gitaristen, drummer en bassist gaan non-stop ritmisch op in het gebeuk, terwijl Colin van Eeckhout zijn demonen probeert te verjagen. Van begin tot afsluiter “Am Kreuz” is dit een emotionele uitputtingsslag voor band en publiek. U begrijpt misschien waarom zo’n optreden niet langer dan een uurtje hoeft te duren.

Voor Haim moet het allemaal nog beginnen. De hype van het jaar zijn de drie zussen al lang. Met hun uitstekende, aanstekelijke singles leken ze die te bevestigen, maar live durft het al eens minder te lopen. Zoals in Werchter eerder dit jaar, waar hun concert verzandde in een rommeltje. Ondertussen zijn ze twee maanden toeren verder, en of dat z’n sporen nalaat: de zusjes verbluffen gewoon met een rotenergieke maar gefocuste set. Geen zussenongein meer die de vaart uit het concert haalt, maar gewoon snedig spelen en loos gaan op de songs. “Better Off” klinkt ondertussen al helemaal anders dan bij het begin van de tour, nieuwe single “The Wire” wordt onthaald als de zomerhit van dit jaar. En dan blijken dat nog maar opwarmers te zijn: de Fleetwood Mac-cover “Oh Well” rockt als de beesten, “Falling”, “Forever” en “Don’t Save Me” zijn energiebommen die de Club ei zo na uit zijn hengsels lichten. Wat een aandoenlijk spelplezier. Vooral jongste zusje Alana gaat tekeer als een losgeslagen Muppet, oudste zus Este duikt na het concert nog het publiek in en komt zo op onze (pn) terecht. Hij is er nog niet goed van. Eindelijk wordt de belofte ook live ingelost. Laat die plaat maar komen, en de bijhorende tournee ook.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 7 =