PUKKELPOP 2013: Beats & Pieces :: Vrijdag 16 augustus

Geen Neil Young deze vrijdag, dus moesten de krenten in de wat wakke Pukkelpap elders gezocht. En zie: dat lukte nog ook. Her en der, van Castello over Wablief?! tot zelfs in de Dance Hall knikte uw team goedkeurend om occasioneel zelfs enthousiast met de ledematen te wapperen.

De vette vijftien van Pukkelpop:

Wie meer Pukkelverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de vijftien beste concerten hieronder.

De afknapper

Zweten is het in de Castello, maar dat houdt Slow Magic niet tegen om zich in een Fabeltjeslandmasker te hullen — de discussies of het nu een vossenkop dan wel die van een zebra is, is ter kantore lopend — en loos te gaan op twee drums terwijl zijn laptop loopt. Goed gezien; zo blijft het boeiend, maar eerlijk? Zelfs met de ogen dicht is dit een geweldige trip. Wazige synths en geprogrammeerde drumloops worden overwoekerd door ‘s mans gehamer. “Niet smijten”, gilde (lt) nog verschrikt als de anonymus achter het masker zijn trommel optilt, maar er is geen reden tot paniek: de man komt alleen een stukje hameren midden in het publiek.

Slow Magic levert een set vol dansmuziek die zo niet wilde heten, maar niet onnozel moet doen: ritme overheerst, en terwijl onze lichaamsdelen zelf spontaan alle richtingen beginnen uit te zwiepen, zien we vanuit onze ooghoek ook andere zich overgeven aan wat kan gelden als vrije lichamelijke expressie. Plots lijkt het niet langer onzinnig dat de Castello zo dicht tegen de Boiler Room aan ligt. Een aangename koortsdroom.

Ietwat andere beats bij Factory Floor, dat zijn technomuziek live brengt. Of toch zo goed als. Terwijl een beat en/of baslijn uit de sampler rolt, vult de groep aan met drums, bas en een sporadische zanglijn. Een aanpak die doet denken aan Soulwax’ Nite Versions, waar deze show ook muzikaal veel van wegheeft, maar die wel werkt. In hoeverre de nummers ter plekke gecreëerd worden, zal echter nog moeten blijken uit het debuutalbum dat weldra verschijnt op DFA Records, het label van LCD Soundsystems James Murphy.

Net als Oathbreaker een dag eerder maakt die andere met Amenra verbonden band, Black Heart Rebellion, een ijzersterke indruk. En ook de muziek van deze West-Vlaamse Gentenaren is moeilijk in één vakje te stoppen en creëert live een haast uniek, duister sfeertje. Oathbreaker heeft iets destructiefs, Amenra is telkens een emotionele mokerslag, Black Heart Rebellion is op zijn beurt een spirituele ervaring. En ook hier van het begin (de krachtige, opzwepende opener “Avraham”) tot het einde (de meeslepende afsluiter “Into The Land Of Another”). Het vijftal heeft de setlist wel iets gewijzigd in vergelijking met Dour en zorgt ditmaal voor een echt rustpunt met “Circe”, waarin repetitieve psychedelische gitaren en de mooie, heldere stem van zanger Pieter Uyttenhove centraal staan. Dit zijn en blijven topmuzikanten met topnummers. Wederom een topoptreden van The Black Heart Rebellion dus.

Het blijft hoogtepunten regenen op het Wablief?!-podium dankzij de Belgen. Raketkanon is de volgende band die de gezellige tent op zijn grondvesten doet daveren. Dit explosieve viertal, bestaande uit zanger Pieter-Paul Devos (Kapitan Korsakov), drummer Pieter de Wilde (Raveyards), gitarist Jef Verbeeck en bassist Lode Vlaeminck (Tomàn), heeft sinds de release van debuutplaat RKTKN in oktober een meer dan legendarische live-reputatie opgebouwd. En het kan niet anders dan dat ze de hoge verwachtingen wederom compleet overtreffen.

Devos haalt uit met de gekste stemmetjes en maakt de meest spastische bewegingen — je hebt gek, gekker, gekst, en daarna Devos. Verbeeck haalt verwoestend uit met geschifte gitaarlijnen en blijkt op een podium nog het meest normale bandlid — al is ‘normaal’ een begrip dat Raketkanon niet kent. De Wilde onderbreekt regelmatig zijn wilde drumuithalen om het publiek nog wat extra op te jutten. En Vlaeminck springt als een gek achter zijn bas-synthesizer. O ja, de muziek nog, die lijkt het best te omschrijven als geschifte noise rock met een knipoog naar The Melvins, Tomahawk en The Butthole Surfers. De band lijkt zelf onder de indruk van de uitzinnige sfeer in de tent. Maar Raketkanon moet u vooral zelf eens live, letterlijk aan de lijve ondervinden, dan zal u al gauw “Herman”, “Henri”, “Eva” en “Judith” leren kennen.

Duivel-doet-al Mauro Pawlowski kwam vijf minuten te vroeg het podium van de Wablief?! opgesloft en leek toen al een beetje van de wereld. Gespeeld? Kan best, maar de manier waarop deze voormalige Evil Superstar en huidige gOD op een microfoon begon te kloppen zette de toon van een bizar leuk – nu ja – concert van Gruppo Di Pawlowski. Een trommel moest eraan geloven, er werd een keer of twee op een trompet geblazen en er werd satanisch met de vingers geknipt. Mauro zocht als een hyperactieve medicijnman naar alle hoeken van het podium, ging wat uitdagend voor het publiek staan en gooide er wat Zolderse klanken (“Dat is goed genoeg voor hier, jong”) door. De groep — zes jaar geleden kwansuis opgericht op een feestje op Scheld’apen en met in de rangen goed volk als Pascal Deweze en Elko Blijweert — speelde ranzig rommelig en bij momenten duivels irritant. En luid. Schreeuwerig ook. Amusant, maar ongevaarlijk. Al zullen enkele verdwaalde dEUS-fans misschien wel wat geschrokken zijn.

Toen Compact Disk Dummies in 2012 de Rock Rally won, was dat geen verrassing; de twee dansbroertjes Coorevits speelden de gitaarslingerende concurrentie met gusto op een hoopje, en vandaag, anderhalf jaar later, moet ook de Wablief?!-tent er aan geloven. Met nieuwe single “Mess With Us” krijgt een nog aanschuivende menigte meteen een openingsschot van jewelste voor de boeg, daarna ontketent blonde krullenbol Lennert Coorevits helemaal zijn duivels; hij stuitert alle kanten van het podium op, laat zijn toetsen meeschudden op die springveer, en laat de tent ontploffen op dat geweldige “The Reeling”. Goose kan maar beter op zijn tellen passen; deze jongens happen al naar hun bilkaken.

Wat moet het fijn leven zijn als je Katy B bent: een 24 hour party girl die niet alleen het gat van haar lijf danst, maar ook alle melancholie en zorgen uitzweet op de dansvloer. Of op haar platen. Twee jaar na On A Mission blijft haar debuut nog stevig overeind en is het misschien wel de beste popplaat van de afgelopen twee jaar. Het jonge grut dat rond (pn) samentroept kent ze in elk geval van achter naar voor. Sindsdien is het hard gegaan voor Katy, die de afgelopen weken in Ibiza heeft gekampeerd — een party-eiland dat toebehoort aan de republiek Seat en dat inwoners als Pat Krimson telt. Katy B is echter geen pleegdochter van Krimson geworden, stelde (pn) al gauw opgelucht vast.

Want er staat een nieuwe plaat op stapel, en daarop lijkt Katy B elk genre dat de hitlijsten haalt door de mangel te halen. Leunde On A Mission voornamelijk op afgeleiden van dubstep (zie ook James Blake en Jamie Woon toen), gaat ze op de opvolger met drum ‘n bass, trance en tribale ritmes aan de slag. Het levert een zwoel clubsfeertje op in de Dance Hall, dat echter pas volledig het dak eraf blaast met krakers als “Katy On A Mission”, “Perfect Stranger” en “Lights On”. “Light As A Feather” en nieuwe single “What Love Is Made Of” doen uitkijken naar de opvolger. Ze is niet de beste danser, ziet er in haar mooie naturel niet uit als de standaard bikinibabe, is niet de beste zangeres, maar door haar ongedwongenheid die in alles doorschemert — van haar kledij tot haar nummers — en een neus voor uitstekende popmuziek, zou Katy B wel eens de popreferentie voor de komende jaren kunnen worden. On A Mission inderdaad. We zijn benieuwd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + negen =