Ratjetoe vandaag, die Clubprogrammering. Van rammelende poprock naar ingetogen americana en daartussen nog een paar dingen. Uw enolavolk schoof aan voor de lekkerste brokken van deze dis, en vat dat bij deze even handig samen.
|
De vette vijftien van Pukkelpop:
|
|
Wie meer Pukkelverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de vijftien beste concerten hieronder.
De afknapper |
Totaal niet geïnteresseerd in wat u precies van hem vindt, wegens veel te aangenaam stoned: Mikal Cronin. ’s Mans wazigheid op zijn Kurt Viles loopt gelukkig niet verloren in de wietwolken, maar vindt de weg rechtdoor dankzij een stevig distortionpedaal; kan ook niet anders voor iemand die de helft van zijn tijd bij Ty Segall doorbrengt. “Situation” scheurt zo aan een rotvaart, met een hook die nog even blijft hangen. Aangename set, maar we verwachten niet dat Cronin zich er morgen nog veel van herinnert. Net als wij.
Allah-Las zijn erg blij met hun plekje op Pukkelpop, het grootste festival dat ze deze zomer doen, aldus Miles Michaud. Wij zijn dan weer erg tevreden met hun aanstekelijke en lekker weg kabbelende surfpop. Zo’n “Tell Me (What’s On Your Mind)” of “Catamaran” mag elke zomerse middag opleuken, al zou de groep deugd hebben gehad van een brandende zon in de nek of een scherp kantje of twee. Nu ja, we zouden ongetwijfeld anders piepen als ook wij tussen twee jamsessies door golfjes konden pakken aan de Amerikaanse westkust. Bende verwende bastards, met hun zonnige surfpop waar we eigenlijk helemaal niets op tegen hebben.
Intussen speelt Badbadnotgood ten dans, een Canadees combo dat eigen jazznummers afwisselt met covers . Het door bas aangedreven “Putty Boy Strut”, origineel van Flying Lotus, vormt een eerste hoogtepunt. Ook “Lemonade” van Gucci Mane komt voorbij, maar de band en het publiek worden pas echt uitzinnig bij het van TNGHT geleende “Bugg’n”. Straffe prestatie die we dit najaar graag nog eens in een kleine zaal herhaald zien.
Phosphorescent laat het vandaag wat hangen, en maakt de fout om al te gezapig aan de set te beginnen. “Terror In The Canyons” opent nog wel mooi op een countrynoot, maar dan begint Mathew Houck het nummer langdradig uit te spinnen tot het al lang meer dan genoeg is geweest. En dat doet hij song na song. Vandaag, op een festival, werkt dat niet. “The Quotidian Beast” ondergaat hetzelfde lot, en pas met dat ijzersterke “Song For Zula” lijkt er schot in de zaak te komen. Tot Houck technische problemen ondervindt en de zang af en toe wegvalt. Pas daarna, met “Ride On/Right On” wordt het tempo wat opgetrokken, en dat doet deze set, die tot nu toe als enige verdienste had dat het een oase van rust is in het lawaai, wel deugd. De uptempo rocker klinkt aanstekelijk, ook dankzij de vele aanmoedigingskreetjes die Houck slaakt, maar dan krijgt “Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly)” alweer een te klassieke, overbodige orgelsolo, en je weet dat het vandaag niets meer wordt. Veel te snel houdt Phosphorescent er mee op, en hoe graag we de groep ook horen: vandaag is dat misschien gewoon het beste.
