Jean Dufaux kan je wel een sprookje toevertrouwen. Eén van het donkerder soort geniet daarbij zijn voorkeur. Betoveringen is sprookjesachtig in meerdere betekenissen.
Wanneer de boerenjongen Gaspard op zijn geliefde Blanche wacht, kan hij niet vermoeden dat zij hem die dag zal laten staan om koningin van het Schemerrijk te worden. Gaspard is helemaal verbitterd door die afwijzing en verkoopt zijn ziel aan de duivel om zo Blanche te vervloeken. Ondertussen heeft Blanche zelf ook tegenstanders in haar eigen familie, met een moeder en een gepasseerde oudere broer die allebei haar vel willen. Tegelijk wordt Schermerrijk belaagd door vijanden en verschijnt zelfs de duivel, die uit is op de liefde van Blanche, ten tonele. Alle elementen voor een klassiek, maar gruwelijk sprookje zijn in dit eerste deel aanwezig en worden door Jean Dufaux vakkundig tot een knap stripverhaal verwerkt.
Over Jean Dufaux hebben we hier al wel vaker geschreven en zeker niet altijd in positieve zin. Maar al te vaak verzanden zijn verhalen in oeverloos gezwets, in een doos vol losse ideeën die onvoldoende tot één scenario zijn gecombineerd. Gezien zijn hoge productie mag dat misschien verbazen, maar toch doet het extra deugd om nog eens een Dufaux te kunnen lezen die alle kwaliteiten van de man echt laat stralen. In Betoveringen zien we de Dufaux van Mister Black aan het werk, één van zijn klassieke verhalen. Tegelijk heeft hij in Betoveringen ook een schitterende tekenaar aan zijn zijde. De laatste jaren breidde José Luis Munuera zijn arsenaal aan projecten ijverig uit. Waar hij tot vijf jaar geleden vooral bekend was van zijn doortocht bij Robbedoes en Kwabbernoot en de reeks De Jeugdjaren van Navis, maakte hij met Fraternity (met Juan Diaz Canales) en Het Teken van de Maan (met Enrique Bonet) de overstap naar donkere fantasy-verhalen. Die verhalen passen perfect bij zijn tekenstijl, die nu veel meer ruimte laat voor sfeer en gloedvolle kleuren. In Betoveringen gaat hij op dat elan verder, maar nu met één van de meest populaire scenaristen naast zich.
In het tweede deel zal het verhaal van Blanche al beëindigd worden. Het eindeloos rekken van een goed verhaal doet niemand deugd en dat lijkt ook Jean Dufaux in toenemende mate begrepen te hebben. Het komt alleszins dit eerste deel ook ten goede, aangezien de scenarist duidelijk al veel in dit album wilde stoppen, wat ons alleen maar meer naar het vervolg en de ontknoping doet uitkijken. Met het hoge tempo van Munuera zal het wel loslopen om ook dat album nog dit jaar aan de lezers te presenteren.
