Het is geen sinecure om als punkgroep na dertig jaar nog altijd te kunnen blijven bekoren. Van de belofte eeuwig thuis te blijven wonen en niet te werken schiet er dan namelijk niets meer over en het is evenmin gemakkelijk om als zanger nog altijd even vurig te klinken als in de begindagen. Toch slaagt Bad Religion er onder leiding van de politiek geëngageerde Greg Graffin nog altijd redelijk goed in om te blijven klauwen.
Wij zien Bad Religion intussen al lang niet meer als het punkbandje dat in de jaren tachtig en negentig hoge ogen wierp met platen als Suffer en No Control. De melodische punkrock en de bijzonder goede protestnummers maken van Bad Religion namelijk meer dan een gewone punkgroep. Greg Graffin is nu eenmaal geen naïeve tiener meer, maar een docent paleontologie en biologie met als übercoole hobby politiek geïnspireerde teksten voor een punkgroepje schrijven.
Hierin is hij intussen zo bedreven dat hij er zelfs in slaagt een band als Manic Street Preachers — nochtans bekend voor protestnummers — naar de kroon te steken. Beluistert u bijvoorbeeld maar eens The Empire Strikes First uit 2004 waarmee Bad Religion op de Bush-administratie inhakte. Geen enkele andere plaat uit dat tijdperk verwoordde de anti-oorlogsgevoelens nog beter, wat niet in het minst mocht blijken uit het furieuze “Let Them Eat War”.
Dat tijdperk was uiteraard een geschenk uit de hemel voor politiek geïnspireerde punkgroepjes. Dat lijkt op het eerste gezicht eveneens het geval voor de huidige banken- en schuldencrisis, ware het niet dat punknummers per definitie kort horen te zijn en dat de magie natuurlijk wel een beetje verdwijnt wanneer je te veel in je teksten moet gaan uitleggen. En laat dat nu net het probleem van True North zijn. Net iets te vaak hoor je Graffin te diep in de buidel tasten om met intelligente teksten voor de dag te komen, wat de spontaniteit van de plaat niet ten goede komt.
Een mooi voorbeeld hiervan is “Robin Hood In Reverse”, waarmee Bad Religion op de kerk en de plutocratie van de USA inhakt, maar waarbij de link met Robin Hood, een volksheld uit het Verenigd Koninkrijk, toch iets te mager is om te overtuigen. Over een andere boeg gooit het combo het met het veel lichtere “Fuck You” dat over alles en niets lijkt te gaan en hierdoor net beter bij het I-Don’t-Give-A-Fuck-imago van een piepjonge punkgroep past. Bad Religion is dat jonge groepje intussen echter niet meer, en wanneer de band het dan toch nog eens beter doet met een veelzeggende meebruller als “Land Of Endless Greed”, loopt zelfs dat nummer een beetje verloren op het te veelzijdige True North.
Het grootste probleem van True North is bijgevolg dat er veel munitie verschoten wordt, maar in verhouding maar bitter weinig doel wordt geraakt. Waar “In Their Hearts Is Right” weer eens niet specifiek genoeg is om écht iets te vertellen, daar verdrinkt de boodschap van “Crisis Time” nog maar eens in te intelligente teksten. Met “Dept. Of False Hope” lijkt Bad Religion dat broze evenwicht tussen intelligente teksten en aanstekelijke punk even terug te vinden, maar het kan helaas niet meer baten op een plaat waar het net iets te vaak eronder is.
Bad Religions beste plaat is True North bijgevolg niet. Tijd om onze hoop op beter te begraven is het echter evenmin wanneer je bedenkt dat Bad Religion het recentelijk nog veel beter deed en dat een oorlogje links of rechts genoeg kan zijn om de groep opnieuw tonnen inspiratie te geven.
