Crystal Fighters :: Cave Rave

In tijden van crisis viert creativiteit hoogtij. Dat lijkt de boodschap die Crystal Fighters op Cave Rave wil meegeven. De tweede plaat van het Spaans-Britse collectief trekt alle vrolijkheidregisters open en levert een opbeurend tegengif op voor donkere economische tijden.

Voor sommigen is het de smaak van melk, maar voor Crystal Fighters laat heimwee zich het beste omschrijven als het geluid van de zee. Nergens is die boodschap duidelijker dan op “Bridge Of Bones”, een melancholisch nummer dat je tussen al de zomerse vrolijkheid op Cave Rave meteen bij de keel grijpt. “No sign of home/So I write you with love”; de tekst zou gebaseerd kunnen zijn op een brief aan een ongeruste moeder. Crystal Fighters lijkt een plaat te hebben gemaakt speciaal voor jonge emigranten op zoek naar een beter leven. Net zoals velen van hen maakte de band ook de overstap van het landelijke Spanje naar het mondiale Londen. De groep drukt zich uit in foutloos Engels, maar de muziek en de passie achter de opzwepende ritmes geeft de invloed van het Iberisch schiereiland weer. De zuiderse toets laat zich vanaf de eerste noot opmerken. Het openingsnummer, “Wave”, wordt geleid door periodieke tempoversnellingen die je doen verlangen naar de deinende golven van de Middellandse Zee. De subtiele combinatie van elektrische en akoestische gitaren gekoppeld aan hoge synthesizertonen zorgt voor een aanzwellend geluid dat aan het einde van het nummer als het ware ontploft in zomerse euforie.

De akoestische gitaar blijft prominent aanwezig en voegt op onverwachte momenten een vleugje flamenco voor beginners aan het album toe. In “You And I” krijgt het snaarinstrument de absolute hoofdrol toegewezen en wordt het geluid op de achtergrond verzorgd door de txistu, een Baskisch fluitinstrument. Naast het zuiderse gevoel dat de groep op een meer dan geslaagde manier kan overbrengen, werd er ook aan de details gedacht. Crystal Fighters staat erom bekend authentieke Baskische instrumenten te verwerken in hun composities. Het resultaat is, net zoals op voorganger Star Of Love, een bonte maar aangename mengelmoes aan stijlen die moeilijk met hapklare adjectieven valt te omschrijven. De haast dansbare techno die in “LA Calling” probeert door te breken wordt bijvoorbeeld afgewisseld met brave drumsalvo’s die op hun beurt weer moeten toegeven aan de overmacht van de gitaar. “No Man” pakt dan weer uit met folky mondharmonica’s en een uiterst snel gitaarspel dat schatplichtig is aan het beste werk van The Gipsy Kings. Aan het einde van het nummer komt dan toch weer dat streepje obligate elektronica het nummer in geslopen. Het geheel laat zich omschrijven als een fushion dish samengesteld uit de onwrikbare, gemechaniseerde Britse werkethiek, op smaak gebracht door pompende Spaanse passie.

De grote uitschieter op het album is echter “Separator”, de single waarmee de release van Cave Rave werd aangekondigd. Thematisch sluit het nummer aan bij de vrolijkheid van het album, maar dankzij de compleet tegendraadse muzikale aanpak wordt dit nummer de sterkhouder van de plaat. Vergeet die akoestische gitaren en dat braaf verlangen naar het kleine huisje op de prairie en maak je borst nat voor een beukend dansnummer gericht op pure joie de vivre. Aan het einde van het album blijft de boodschap echter hetzelfde. Duizenden hoogopgeleide jongeren verlaten het Iberisch schiereiland en trekken richting het Verenigd Koninkrijk. De onvermijdelijke heimwee die daarmee gepaard gaat wordt prachtig bitterzoet weergeven op Cave Rave.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 16 =